eskişehir

öğrenci şehridir, her zaman etrafta savaş ucakları geçer, kulaklalar atık bu sesleri duymuyorsa bu şehre alışmışsınızdır,
derler ya herşeyin zamanı var, herşey zamanında güzeldir, bilemedik bu güzel şehrin değerlerini fazlaca yiyemedik meyvelerini, anadolu üniversitesi ni porsuk nehri ni doktorlar caddesi ni hasan polatkan ı...
2004 senedinde mezun oldum, çok istedim geri dönmeyi diplomamı bile alamadım , neden biliyor musunuz? korktum , endişelendim, oradaki hatırlarımla karşılaşmaktan, sonra oradaki öğrencileri görüp onları kıskanırım diye düşündüm, stadın orada basketbol oynamayı, kampusun içersinde migrosun çimlerinde oturmayı, akşamın o soğuk serinliğini, her defasında yağmur değil de kar yagdıran bulutlarını, şenliklerini konserlerini özledim, son gece ders çalışıp sabah ezanıyla uyanmayı, ismail ayaz la yolculuk yapmayı, treni sevmeyi özledim, eskeşhir gar' ında indikten sonra gecenin ayazında donmayı bile özledim eve gelebilmek için

çok dertliyim dostlarım, bir şehir bir insanın hayatında bu kadar nasıl önemli olur diye düşünüyorum çoğu zaman?