bugün

bab aziz

çocukluğumda dedem beni bazen bir yerlere götürürdü. bu gittiğimiz yerler ya dedemin hiç görmediğim bir arkadaşı olurdu, bazen camii bazen de hiç görmediğim sokaklar, yollar olurdu. dedem beni çok severdi ama dışarıdan çok sinirli ve öfkeli birisiydi. bana güvenirdi. ama bir yaramazlığımda da pek kızardı. yine de severdim dedemi. bir gün beni camiiye götürdü. namaz sonrası çok yağmur yağmıştı ve tüm sokakları sel basmıştı. dedem hazırlıklı, yağmurluğu yanında, uzun sarı çizmeleri yanında. camii sonrası hoop beni sırtına aldı ve su dolu sokaktan beni sırtında taşımıştı. dedemle yürüyüşler yapar, bazen yanyana bazen kendisi önde yürür bazen elimi tutar ve bazen hiç konuşmazdı. biz o bilinmez sokaklarda yürürken dedem bana dünyanın halini anlatmış, hayatın bir de bu yüzünü gör demek istemiş. mekânın cennet olsun dedem. belki seninle uzun geçen zamanlarımız olmadı ama artık o sokakları şimdi tek başıma yürüyorum..
© 2005 – 2026 uludagsozluk.com