kitaro

70'ler ve 80'ler deki albümleri insana her dinlediğinde taransandantal deneyimler yaşatan bir müzisyen çocukluğum birazcık gurbette (ilkokuldan sonra hazırlık okurken 12-13 yaşlarındayım) ancak çoğunlukla ne mutlu ki ailemin yanında ve ormanların içinde geçti bu albümlerde ki her bir eserinin çocukluğumdaki anılarla kodlandığını hissediyorum. Öğrenci yurtlarında kalanlar bilirler özellikle küçük yaşlarda kendi odanız veya özel bir alanınız olmaz kalabalıklar içindesinizdir ancak o kadar yalnızsınızdır ki o yalnızlık içinde yalnız kalmak istersiniz de kimseden kaçamazsınız. Bu berbat ruh hali içinde ne zaman kulaklıklarımı taksam (o zamanlar walkmanlarimiz vardı bereket) Kitaro ile bambaşka bir dünyaya ışınlanır muazzam bir dinginlik ve ümit hissederdim hala ara sıra aynı hissi yaşarım zamandan ve mekandan kopup acılarınızdan kurtulmak bir tür uyuşturucu gibi bu eserlerle mümkün oluyor. Aslında rasyonaliteye çok önem veren ve her türlü mistifikasyonlardan nefret eden biriyim sadece kitaro benim zaafım eğer acı çekiyorsanız özellikle geçmişe özlem gibi bazı sebeplerle melankoli nöbetleri geçiyorsanız (modern toplumlarda şehir hayatı içinde akşamları özellikle çok sık olur içinizde bir sıkıntı olur sebebini bilemezsiniz yahut da sebeplerle ortaya çıkan kasvet arasında bir tür nispetsizlik vardır) kitaronun bahsettiğim eserleri uyuşturucu etki gösterir uzun bir zamandır kullanmıyorum ama bunları yaşayan kimseler varsa aramızda öneririm.