anoreksiya nervoza

atlattığım hastalıktır. hiç kimse bunu anlamadı çevremde. aslında ben de çevremde kimseyi bırakmamıştım, iyice içime dönmüştüm. tek yaptığım şey kalori saymak ve spor yapmaktı. lisedeydim o zamanlar, yeni başlamıştım. herkes fiziğime iltifat ediyordu. dedim ki kendi kendime, madem fiziğin bu kadar güzel bunu kaybetme. önce sadece iki üç kilo verdim. sonra bu düşüncenin yerini, çok farklı bir düşünce aldı. kontrol manyağı olmuştum ben. güzel gözükmediğini farkındaydım, ama umrumda değildi. deli gibi zayıflamak istiyordum. servisi bıraktım, okula yürüyerek gidip döndüm. evde hiç bir şey yemiyordum neredeyse, onu da eritmek için her şeyi yapıyordum. saatlerce spor yapıyordum. ne arkadaşlarım ne ailem hiç bir şey anlamadı. o kadar inandırmıştım ki herkesi bende bir problem olmadığına...
bu hastalığın daha sayamayacağım onlarca özelliği var... ve ben ne zaman biraz kötü olsam hala yemeyi bırakırım. bu da beni biraz ürkütür. çünkü bunu bir daha atlatamayabilirim ben.
dalgaya alınacak bir şey değil. düşündüğünüz gibi tek amacı zayıflayıp güzel gözükmek olan bir hastalık asla değil. çok daha derin.