kedi

hayatı kedi gibi yaşamayı istemenizi sağlayabilecek varlıktır. neden mi?

bir hayvan düşünün;
- sanki hiç bir amacı yokmuş gibi yaşasın...
- er yada geç kendisine yapılan zerre kötülüğün intikamını alsın...
- istediği zaman kendini sevdirsin... istediği anda sevgi görsün...
- donanım olarak müthiş bir refleks ve hıza sahip olsun...
- keskin bir zekaya sahip olsun...
- nerdeyse her iklimde varlığını sürdürebilsin...
- yemek ve su için her zaman bir kaynak bulabilsin...
- çoğu zaman sadece keyif için avlansın...
- çok sıkıldığında donanımından üzerine monte oyuncağıyla (kuruğu) oynasın...
- kendini su olmadan tertemiz yapabilsin...
- mükemmel bir merak ve oyun oynama isteğiyle en yaşlısı bile çocuk gibi olsun...

bütün bunların üzerine de günde 12-14 saat civarında uyusun...

hayat kedilere güzel be...

ama tabi işin bi de ciddi boyutu var...

onlar kesinlikle ama kesinlikle oyuncak değiller!

yavruyken sevilip biraz büyümeye başlayınca sancılı dönemlerinde kedileri sokaklara terk eden insanlar var...
ve bu insanlar yüzünden;

- öncelikle sonradan sokağa salınan kedilerin psikolojisi bozuluyor. ilk defa doğal-çetin şartlarla karşılaşıyorlar.
- doğuştan sokak kedilerine göre sokakta hayatta kalmakta daha güçlük çekiyorlar...
- kontrolsüzce üremelerinden kedi nüfusu çok hızlı çoğalıyor ve bu da kedilerin toplanıp kısırlaştırılmasına sebep veriyor ki bu da kedilerin psikolojisini ağır etkiliyor.

geçen gün bir arkadaşın dükkanın önünde otururken bir kedi geldi...belli ki en fazla 1 yaşını yeni almış... o civarlarda yani...
kabaca ergenlik döneminde diyebiliriz kediler için... bu nedenle de muhtemelen evden atılmış. müneccim boku yemedim. nerden mi anladım? bir kedi insana bu kadar alışık olamaz! nasıl sokuluyor bana seveyim diye başını nasıl uzatıyor nasıl mırıldanıyor bir görseniz! elimden bişey gelmedi tabi... zaten evde bir kedim var. ikincisiyle ilgilenemem bi de bizim kedi kabullenir mi bilemem diye alamadım onu... ellimden tek gelen karnını doyurmaktı. bişeyler aldım hemen bakkaldan. yedi- içti. oturdu kucağıma başladı kendini temizlemeye... içim parçalana parçalana orda bıraktım onu... sonradan bir kaç defa daha gittim yanına ama bulamadım onu oralarda. umarım birisi sahiplenmiştir yada sahipleri geri falan almıştır.
insanlar kedilerin, köpeklerin, kuşların ne bileyim evcil diye besledikleri bütün hayvanların oyuncak olmadığının farkına varmalı! onlar canlı! ve onların doğal ortamını sen- ben-biz işgal ediyoruz!

sonuç olarak, kediler daima hayatta kalır ve başına gelen ne olursa olsun umursamazlar...
sevininiz...