nokia 6300

sevgili nokia 6300'ım,
artık bendeki miadını yavaş yavaş tamamlayan, bir yerimden ter akarak kazanıp zamanında tereddüt etmeden parasını trınk verdiğim cancağızım telefonum. tam 4 buçuk sene oldu seninle tanışalı. biliyorum yüzlerce kez seni isteyerek veya istemeyerek yerle şiddetli bir şekilde buluşturmuş olabilirim. ama sen benim bu sorumsuzluklarıma en ufak isyan etmeyip bana hiç bir arıza çıkarmadın. sena canı gönülden teşekkürlerimi bir borç biliyorum.

bu emperyal sömürünün altında benim yersiz isyanlarımı da haketmiyorsun biliyorum. dokunmatik ekranların verdiği albenilere karşı çok dürüst ve alçakgönüllü davrandın. ufak tefek serzenişlerim de ansızın çalan nokia ton müziğinle içimi yumuşattın ki adeta bana ben buradayım sıkma canını dedin. ajandanda bana sekreterlik yaptın hiç bir zaman şaşırmadın, her sabah beni uyandırdın en önemlisi hiç bir zaman saat taşımadım senin sayende. internete girip girmemen benim için hiç sorun olmadı, zira biz hep taşralı olduk beraber. her zaman anadolu çocuğu olduk.

ve en önemlisi neydi biliyor musun? herkes parlak, büyük parmak temaslı telefonlarını masada sergilerken, seni onlardan hiç ayrı gayrı tutmadım. çünkü sen süslü bir golden retriever'ın yanında sağlam, güçlü, tecrübeli ve akıllı bir kangal köpeğiydin.

ta ki dün sana bir şeyler olana kadar. yine benim hatam biliyorum seni elimden düşürdüm. nasıl olduysa ekranında ufak bir kararma oldu. bir çatlama eseri ekranında ve seçilemeyen karakterler. hala ilk performansından eser olmamasına rağmen fiziksel yorgunluğun son raddesindesin.

olsun... bu son yaşanılanlar beraberliğimizin belki de son aşamalarına geldiğini söylese de, varoluş gerçeği hiç bir zaman profesyonelliği kabul etmeyecektir.

sağlıcakla diyeceğim... ama...

stopthemachine