hazreti ali

dini ritüeller perspektifinde baktığım zaman bu güne dek dinsiz imansız diye suçlanan insanların hz. ali'ye nasıl büyük bir aşkla bağlı olduklarını gördüğüm ilk gün diğer bütün inananların sahte duygularının farkına varmıştım. (elbette bütün hepsi öyle değil)

mesela hz. ali için göz yaşı döken birinin cenettin o muazzam şekilde tasvir edilmiş herhangi bir yerinden yer kapmak için yapmadığını anladım. ne bir korku ne bir vaat... sadece inandığı için dua eden, ona duyduğu aşk karşısında ağlayan, hıçkıran... insanlar...

işte bütün mesele bu. eğer allah, peygamber, din sevginiz sadece korkular ve görevler üzerine kuruluysa ya da cenetten yer kapmak içinse ne yazak ki mekaniktir, içi boştur, çürüktür, kokuşmuştur. tam da bu noktada özellikle günümüz insanının kendi kendini ciddi bir şekilde sorgulaması gerekir. zira bence din (bence diyorum yanılma olasılığım çok yüksek) insanın içindedir. bir iyilik mi yaptın at onu içindeki kuyuya. kimse bilmek zorunda değil. inancın çok mu büyük o halde bunu kanıtlamak zorunda değilsin...

hz. ali'ye gelince, dedem geceleri yatmadan önce kendince dualar okurdu. ya muhammed, ya ali, ya hızır, ya duzgın bawa (bkz: düzgün baba) diye başlayıp genelde çocukları, torunları ve insanlığın korunması üzerine çeşitli dualar. o yaşlarda anlam biçemezdim. ama muhammed ve ali her zaman aklımın bir tarafına insanlığın koruyucu güçleri olarak işlenmişti. sonra bir gün babam eve elinde 50*70 ebatlarında bir tabloyla geldi. tablo, gazete kağıtları ile kaplanmış, taşınması ve korunması için dört tarafına naylon ip atılmıştı. hepimiz pür dikkat meraklı gözlerle gazete kağıtları içinden çıkacak şeye odaklanmıştık. ipler kesildi, gazete kağıtları söküldü. tablo bize doğru çevrildi. muazzam derecede yakışıklı bir "insan" tablonun odak noktasına yerleştirilmişti. hemen dizlerinin altında bir aslan ve arka planda vahayı andıran görüntü... tablonun üst kısmına büyükçe bir şekilde işlenmiş zülfikar. ve hz. ali yazısı.

evin salonunda ne zaman uzansam gözlerim hemen bu tabloya kayardı. saatlerce bakardım. ali'nin gözleri aşk gibidir. insan içine düştümü çıkamaz bir daha. öyle derin ve güzel. bıkmadan usanmadan bakar ha bakar. dine dair bilgim çok zayıftı hala da öyle. bilim ben de daha ağır basıyor. inançlarımda yok denecek kadar az. belki de içimde kocamandır hiç bilmiyorum. sorgulamakta istemiyorum. ama ne zaman işin ruhani boyutuna geçsem aklıma dedemin duaları gelir. muhemmed ali diyen dilleri. babamın tablosunda duran nur yüzlü figür...

bunun yanında sadece hz. ali değil hz. muhammed deyince de, en derin duygulara gark olan insanların o güzelim hisleri tarafımca hep büyük bir aşkla izlenmiştir. işte ben dinin bu tarafını hep sevmişimdir. inanan birinin gözlerinde inancına tanık olmak. görev, korku, vaat, çıkar için değil sadece inanarak bedensel değil zihinsel-ruhsal mutluluk için...