cococabana

gidince biter sanar insan acılarının
ya arkasında bıraktıkları
ya içinden kopardıkları
yağmur olup rüzgar olup
güneş olup dört mevsim yaşatmak
ya da zamansız göz yaşı döktürmek
günlerini saymak teker teker
noktalanan yaşamlara
ya da yeni başlayacak bir yaşama
her zaman soluğunu ensesinde hissettirecek
her zaman sözlerini akılda tutturacak
her gece göz yaşlarına
bir gün yok oluşuna
anne kelimesinin sonsuza dek yüreğe gömülüşüne
acısına bazen de bir tebessüme yer bırakmasına..
ne yar sevgisi, ne bir evlat sevgisi..
adı anne sevgisi, değeri bilinesi..

kelimelerle anlatımın bittiği yerde başlar göz yaşları..
ilk günler çok koyar, dünyaya meydan okurcasına haykırır insan
anne kokusu sinmiş bir kazak elinden düşmez olur..
hep rüyalarına girer, aklına gelir son sözleri
ya ya sonrasındaki ayakta kalma mücadelesi...

(bkz: güneşi avucuma koy)