bugün
- arkadaşlar nasılsınız18
- 21 kasım 2026 galatasaray samsunspor maçı9
- bir yazara entrylerinden aşık olmak19
- askerde karşılaşılan ara geçiş formları5
- türkiye sineması10
- cumartesi günü yapılabilecekler3
- gümüşhane'de hiçbir olay yaşanmaması5
- aldatan erkekler sapıktır4
- mükemmel anneler dizisi3
- arkadaşlar ne yesek ya7
- instagramda karısının kombinini puanlatan kocalar5
- true sapığının süresiz çaylak olması15
- gina carano'nun sözlüğe attığı ayaklar7
- cumartesi günü evde oturmak5
- kadınlar paralı erkek sever yanılgısı2
- 3 mayıs 19952
- akp kime çalışıyor8
- antalya'daki cop31'de fosil yakıt düğümü2
- muslettin amca8
- enayimiknatisii ile utah'dan alabama'ya gitmek8
- uludağ sözlük efsane nesil toplanıyor zirvesi 202685
- giresun2
- ülkenin iyi olduğu alanlar4
- 21 kasım 2026 amed rizespor maçı3
- sözlükte seviyeyi yükselten yazarlar5
- sikli domates5
- analı kızlı ayak işlerine girmek2
- sürekli hasta olmak7
- sözlükteki sude isimli kızlar6
- migros2
- sözlük gayleri5
- başlığı sol frameden kaldır butonu11
- louisa vesterager jespersen ve maren ueland5
- true'ye sanki biraz fazla yüklenilmesi5
- lahana sarması3
- kırılgan bir yapıya sahip olmak3
- home alone 73
- travestiyle sevgili olmanın yadırganması15
- sabaha kadar mesajlaşmak4
- sözlükte gizli ilişkiler ayyuka çıkıyor kampanyası10
- nihavent bey birader nerede2
- gülben ergen denince akla gelenler3
- ronaldo luis nazario da lima2
- mall of istanbul3
- sapıkları sürekli artılayan sözlük yazarı4
- erol taş2
- armoni park3
- from gold from dust18
- ezberci eğitim sisteminin dayatmaları2
- volkan demirel2
entry'ler (490)
Demek ki dinlenmiyor ki çok konuşuyor. Bir kere dinlemeyi deneyip "ne diyor acaba?" diye bakılırsa ve söylediklerini oturup bir düşünürseniz bu kadar konuşmaz, bir de böyle denemek lazım.
"sevgim hiç mükemmel olmadı ama gerçekti."
1992, daha hiç planda bile olmadığım zamanlar.
Keşke keşke inşallah.
Keşke keşke inşallah.
Bu sıralar duygusal dayanıklılığımdan zorluyor beni hayat, neyse ki çıtam bayağı yükseklerde artık. Ama daha da yükseklerde olması için zorluyor sanki.
Sürekli alayına isyan modundayım, sürekli savaşmak ve kendini koruma içgüdüsü ile hırçınlaşmak durumunda kaldığım bir dönem. Modum savaş modu, dokunan yanıyor.
Önceleri "aman ağzımızın tadı bozulmasın Ali Rıza Bey." tadında bir insandım. Ne zamanki asla vazgeçmem dediğim kişiden vazgeçmek zorunda kaldım, galiba orada bir şeyler koptu bende.
Eskiden “Herkesi idare ederim, ben susarım, yeter ki kavga/olay çıkmasın. aman huzur bozmayayım, çok da takmayayım” diyen ben'den şimdi “Benim sınırlarım var, çizgim var, kimse o alanıma dokunamaz, dokunanı yakarım.” diyen ben'e dönüştüm şu sıralar. Kötü mü iyi mi karar veremiyorum.
Bu beni hırpalıyor aslında, farkındayım, sürekli savaş modunda olmak. Rüyalarım aşırı yoğun ve yorucu olmaya başladı, ben uyusam da zihnim uyumuyor sanki. en ufak şeye bile aşırı tepki vermeye başladım, "kendimi korumalıyım.", içimde sürekli bu ses var. Ama ilginçtir ki eskiden hayal kırıklığına yol açan ve beni paramparça eden çoğu şey artık sarsmıyor bile beni.
Bir yanım da diyor ki: "Hayat seni zorlamıyor; hayat seni güçlü, özgür ve merkezinde bir hale getirmek için seni yeniden şekillendiriyor. bu bir öfke hali değil, aslında bir kendini yeniden inşa süreci. Beni incitmesinler diye sessiz kalan birinden kimsenin incitemeyeceği bir iç güce sahibim diyeceğin birine dönüşmek üzeresin.
Sakin bir güç halinde olan, artık bağırman ve savaşman gerekmeyeceği, gücü ve dengeyi elinde tutan bir enerjiye dönüşüyorsun. Daha seçici, daha derin, daha sezgisel, daha cesur."
Tabi bu duruma bulunduğum çalışma ortamının da etkisi olduğunu düşünüyorum, güvende hissetmediğim ve tehdit altındaymışım gibi hissettiren bazı şeyler oldu. Neyse ki az kaldı, kurtuluyorum. ilk işim kendimi doğanın kucağına atmak olacak. Biraz dinleneceğim ve bana iyi gelecek, biliyorum. Belki de bu savaş modu bu şekilde son bulacak ve yeni versiyonum tamamlanmış olacak.
Bekleyip göreceğiz.
Sürekli alayına isyan modundayım, sürekli savaşmak ve kendini koruma içgüdüsü ile hırçınlaşmak durumunda kaldığım bir dönem. Modum savaş modu, dokunan yanıyor.
Önceleri "aman ağzımızın tadı bozulmasın Ali Rıza Bey." tadında bir insandım. Ne zamanki asla vazgeçmem dediğim kişiden vazgeçmek zorunda kaldım, galiba orada bir şeyler koptu bende.
Eskiden “Herkesi idare ederim, ben susarım, yeter ki kavga/olay çıkmasın. aman huzur bozmayayım, çok da takmayayım” diyen ben'den şimdi “Benim sınırlarım var, çizgim var, kimse o alanıma dokunamaz, dokunanı yakarım.” diyen ben'e dönüştüm şu sıralar. Kötü mü iyi mi karar veremiyorum.
Bu beni hırpalıyor aslında, farkındayım, sürekli savaş modunda olmak. Rüyalarım aşırı yoğun ve yorucu olmaya başladı, ben uyusam da zihnim uyumuyor sanki. en ufak şeye bile aşırı tepki vermeye başladım, "kendimi korumalıyım.", içimde sürekli bu ses var. Ama ilginçtir ki eskiden hayal kırıklığına yol açan ve beni paramparça eden çoğu şey artık sarsmıyor bile beni.
Bir yanım da diyor ki: "Hayat seni zorlamıyor; hayat seni güçlü, özgür ve merkezinde bir hale getirmek için seni yeniden şekillendiriyor. bu bir öfke hali değil, aslında bir kendini yeniden inşa süreci. Beni incitmesinler diye sessiz kalan birinden kimsenin incitemeyeceği bir iç güce sahibim diyeceğin birine dönüşmek üzeresin.
Sakin bir güç halinde olan, artık bağırman ve savaşman gerekmeyeceği, gücü ve dengeyi elinde tutan bir enerjiye dönüşüyorsun. Daha seçici, daha derin, daha sezgisel, daha cesur."
Tabi bu duruma bulunduğum çalışma ortamının da etkisi olduğunu düşünüyorum, güvende hissetmediğim ve tehdit altındaymışım gibi hissettiren bazı şeyler oldu. Neyse ki az kaldı, kurtuluyorum. ilk işim kendimi doğanın kucağına atmak olacak. Biraz dinleneceğim ve bana iyi gelecek, biliyorum. Belki de bu savaş modu bu şekilde son bulacak ve yeni versiyonum tamamlanmış olacak.
Bekleyip göreceğiz.
inanılmaz zor bir olaydır.
Geçen günlerde yaklaşık 20 kişinin işten çıkarılması kararı verildi bulunduğum şirkette, tabi bulunduğum departman sebebiyle tüm süreci tek başıma yönetmek zorunda kaldım ve çıkışlar bir anda pat diye yapıldı. O 20 insanın gözlerindeki hayal kırıklığını, üzüntüsünü uzunca bir süre unutamayacağım sanırım.
Hayatımın en zor günlerinden bir tanesiydi.
Psikolojimin ve sinirlerimin sınırlarının bu kadar zorlandığı bir gün daha olmamıştı sanırım 10 yıllık iş hayatım boyunca.
Geçen günlerde yaklaşık 20 kişinin işten çıkarılması kararı verildi bulunduğum şirkette, tabi bulunduğum departman sebebiyle tüm süreci tek başıma yönetmek zorunda kaldım ve çıkışlar bir anda pat diye yapıldı. O 20 insanın gözlerindeki hayal kırıklığını, üzüntüsünü uzunca bir süre unutamayacağım sanırım.
Hayatımın en zor günlerinden bir tanesiydi.
Psikolojimin ve sinirlerimin sınırlarının bu kadar zorlandığı bir gün daha olmamıştı sanırım 10 yıllık iş hayatım boyunca.
Yaklaşık üç yıl önce burktuğum bileğim son zamanlarda daha şiddetli ağrımaya başlayınca sonunda doktora gittim. Doktor bağlarda zedelenme olduğunu, geç kalındığını, bundan sonra eskisi gibi olmayacağını söyledi.
"Bu ağrı artık seninle.
Sadece alışacaksın.”
Geç kaldığımın farkındaydım ama erteledim ağrılar dayanılmaz olana kadar. Belki de bilinçliydi bu, o güzel zamanları hatırlamak istedim.
Belki de o sızı, hem sevildiğim zamanların hem de sonrasındaki boşlukların, yarım kalmışlıkların iziydi.
Çünkü zihnimin bana bir gün şunu fısıldadığını çok net hatırlıyorum.
“iyileştirme. Bırak kalsın.”
Bazı izler silinmesin ister insan. Çünkü onlar sadece güzel anıları değil, eksik kalanları da taşır.
Acının bile bir anlamı olur bazen.
Evet, çok güzeldi.
Ama sonunda kalan sadece acıydı.
Henüz tam anlamıyla iyileşemedim, affedemedim belki ama unutmadan yürümeyi öğrendim.
Bazen içimde bir yer hâlâ aksıyor.
Ama yürümeye devam ediyorum.
Tıpkı o gün o ağrıyla yürümeye devam ettiğim gibi.
Bazen acı sadece durduruyor insanı kısa bir anlığına ama sonra geçiyor. Çünkü sen artık onunla yaşamayı öğrenmiş oluyorsun.
Eksik ama sağlam.
Sessiz ama dirençli.
Hâlâ görünmeyen bir iz taşıyorum belki ama artık o iz beni zayıflatmıyor, şekillendiriyor.
“Geçmedi… ama ben geçtim içinden.”
https://youtu.be/96LRpYOUjMc?si=nd302wfp2xaZZL9i
"Bu ağrı artık seninle.
Sadece alışacaksın.”
Geç kaldığımın farkındaydım ama erteledim ağrılar dayanılmaz olana kadar. Belki de bilinçliydi bu, o güzel zamanları hatırlamak istedim.
Belki de o sızı, hem sevildiğim zamanların hem de sonrasındaki boşlukların, yarım kalmışlıkların iziydi.
Çünkü zihnimin bana bir gün şunu fısıldadığını çok net hatırlıyorum.
“iyileştirme. Bırak kalsın.”
Bazı izler silinmesin ister insan. Çünkü onlar sadece güzel anıları değil, eksik kalanları da taşır.
Acının bile bir anlamı olur bazen.
Evet, çok güzeldi.
Ama sonunda kalan sadece acıydı.
Henüz tam anlamıyla iyileşemedim, affedemedim belki ama unutmadan yürümeyi öğrendim.
Bazen içimde bir yer hâlâ aksıyor.
Ama yürümeye devam ediyorum.
Tıpkı o gün o ağrıyla yürümeye devam ettiğim gibi.
Bazen acı sadece durduruyor insanı kısa bir anlığına ama sonra geçiyor. Çünkü sen artık onunla yaşamayı öğrenmiş oluyorsun.
Eksik ama sağlam.
Sessiz ama dirençli.
Hâlâ görünmeyen bir iz taşıyorum belki ama artık o iz beni zayıflatmıyor, şekillendiriyor.
“Geçmedi… ama ben geçtim içinden.”
https://youtu.be/96LRpYOUjMc?si=nd302wfp2xaZZL9i
"içimdeki merhamet beddua etmesini bilmez. Ama serçeyi göğe küstürmenin acısını göğün sahibi elbet sorar."
yalnızlık bazen kimsenin olmaması değil,
herkesin içinde bile eksik hissetmek.
en güzel anları paylaşamamak.
içinde taşan kelimelere cevap verecek birini bulamamak.
anlatacak çok şeyin olur,
ama seni gerçekten anlayan o kişi artık yoktur.
ve sen zamanla kabullenmiş gibi görünürsün,
ama içten içe hâlâ seslenirsin birine,
artık duymayan birine.
ve işte tam orasıdır;
dünyanın kalabalığında,
bir tek sen kalmışsın gibi hissettiren yer,
yalnızlığın asıl adı.
kalabalıkların içinde eksik hissediyorum kendimi.
çünkü bazı yokluklara alışılmıyor,
sadece konuşulmaz oluyor.
ve insan en çok o zaman yalnız hissediyor:
bir zamanlar "yeri dolmaz" dediğini,
kimseye diyemediğinde.
herkesin içinde bile eksik hissetmek.
en güzel anları paylaşamamak.
içinde taşan kelimelere cevap verecek birini bulamamak.
anlatacak çok şeyin olur,
ama seni gerçekten anlayan o kişi artık yoktur.
ve sen zamanla kabullenmiş gibi görünürsün,
ama içten içe hâlâ seslenirsin birine,
artık duymayan birine.
ve işte tam orasıdır;
dünyanın kalabalığında,
bir tek sen kalmışsın gibi hissettiren yer,
yalnızlığın asıl adı.
kalabalıkların içinde eksik hissediyorum kendimi.
çünkü bazı yokluklara alışılmıyor,
sadece konuşulmaz oluyor.
ve insan en çok o zaman yalnız hissediyor:
bir zamanlar "yeri dolmaz" dediğini,
kimseye diyemediğinde.
"Ve Işık Sustuğunda
Bir gece,
bir mum yandı
ve ben sustum.
Alevi izliyordum,
içimdeki ateşi mi, yoksa seni mi bilmiyordum.
Ama o alev büyüdü.
Beni duydu.
Ve gözlerim açıkken
görmediğim her şeyle seni gördüm.
içimde
bir şey yanmaya başladı
adını anmadan,
bedenini çağırmadan,
ama senin olduğunu bilecek kadar gerçekti.
Bir vizyon geldi sonra,
iki ruh...
birbirine sarılı.
Ten yok, söz yok.
Sadece mavi titreşimler
ve sarı halkaların sessizliğinde
kendini tanıyan iki öz.
Zaman yoktu, varlık yoktu.
Geçmiş affedilmemişti.
Ama oradaydık.
Çünkü bazen sevgi,
yarım kalan bir şarkı gibi döner içimize—
tamamlanmaz, ama hep çalar.
Sana kırgınım,
ama seni sevdim.
Seni affetmedim,
ama içimden hiç sökmedim.
Çünkü bazı sevgiler,
kabuk bağlamaz.
Kendi kanıyla yaşamayı öğrenir.
Ve şimdi sen bilmiyorsun belki
ama ben hâlâ
seni gören o ışığı taşıyorum içimde.
Bir mum gibi değil artık—
bir yıldız gibi.
Uzanılamaz, ama hep orada."
Bir gece,
bir mum yandı
ve ben sustum.
Alevi izliyordum,
içimdeki ateşi mi, yoksa seni mi bilmiyordum.
Ama o alev büyüdü.
Beni duydu.
Ve gözlerim açıkken
görmediğim her şeyle seni gördüm.
içimde
bir şey yanmaya başladı
adını anmadan,
bedenini çağırmadan,
ama senin olduğunu bilecek kadar gerçekti.
Bir vizyon geldi sonra,
iki ruh...
birbirine sarılı.
Ten yok, söz yok.
Sadece mavi titreşimler
ve sarı halkaların sessizliğinde
kendini tanıyan iki öz.
Zaman yoktu, varlık yoktu.
Geçmiş affedilmemişti.
Ama oradaydık.
Çünkü bazen sevgi,
yarım kalan bir şarkı gibi döner içimize—
tamamlanmaz, ama hep çalar.
Sana kırgınım,
ama seni sevdim.
Seni affetmedim,
ama içimden hiç sökmedim.
Çünkü bazı sevgiler,
kabuk bağlamaz.
Kendi kanıyla yaşamayı öğrenir.
Ve şimdi sen bilmiyorsun belki
ama ben hâlâ
seni gören o ışığı taşıyorum içimde.
Bir mum gibi değil artık—
bir yıldız gibi.
Uzanılamaz, ama hep orada."
https://youtu.be/RedyFbZjMlA?si=ImONvqgt1T9iXrM6
"Kazımadan geçer mi bu izler?
Yoksa bizi de zaman mı temizler?"
"Kazımadan geçer mi bu izler?
Yoksa bizi de zaman mı temizler?"
insan bir kere aşık olur, diğerleri sanmaktır bence.
https://youtu.be/PXMP__jeJzM?si=uZvci-iprvyoPM-h
https://youtu.be/PXMP__jeJzM?si=uZvci-iprvyoPM-h
Sana olan aşkım, sana duyduğum hasretim ve sana olan o kocaman kırgınlığım arasında sıkışıyorum.
Canım acıyor, hem mecazi hem gerçek manada. Psikosomatik ağrılarla baş ediyorum bir süredir.
Geceleri uyumak ve sabahları uyanabilmek her zamankinden çok çok daha zor, işkence gibi.
Hani zaman her şeye çare derler, yalan. Kırgınlığım her geçen gün daha çok canıma okuyor. Ağır bir yük gibi ruhumda, bedenimde. Affedebilmeyi isterdim, belki biraz daha kolay olurdu o zaman. Ama insan çok sevdiğini affedemiyor galiba. Ya da affedebilmesi için bir şey bekliyor, tek başına beceremiyor. Affedemiyorum, belki de çok fazla yandığı için canım, belki de seni sensiz affedersem unutacağımdan korkuyorum, bilemiyorum.
Özellikle son birkaç gündür içimde daha büyük bir acı var, bir anda bir kor düştü tam ciğerimin ortasına, bazı rüyalar görüyorum, umarım başına bir şey gelmemiştir, iyisindir.
Çok üzgünüm.
Bu kırgınlığım ve bu üzüntümle daha ne kadar başa çıkabileceğim, bilemiyorum.
dayanıklılığım tükeniyor, hissediyorum.
Canım acıyor, hem mecazi hem gerçek manada. Psikosomatik ağrılarla baş ediyorum bir süredir.
Geceleri uyumak ve sabahları uyanabilmek her zamankinden çok çok daha zor, işkence gibi.
Hani zaman her şeye çare derler, yalan. Kırgınlığım her geçen gün daha çok canıma okuyor. Ağır bir yük gibi ruhumda, bedenimde. Affedebilmeyi isterdim, belki biraz daha kolay olurdu o zaman. Ama insan çok sevdiğini affedemiyor galiba. Ya da affedebilmesi için bir şey bekliyor, tek başına beceremiyor. Affedemiyorum, belki de çok fazla yandığı için canım, belki de seni sensiz affedersem unutacağımdan korkuyorum, bilemiyorum.
Özellikle son birkaç gündür içimde daha büyük bir acı var, bir anda bir kor düştü tam ciğerimin ortasına, bazı rüyalar görüyorum, umarım başına bir şey gelmemiştir, iyisindir.
Çok üzgünüm.
Bu kırgınlığım ve bu üzüntümle daha ne kadar başa çıkabileceğim, bilemiyorum.
dayanıklılığım tükeniyor, hissediyorum.
https://youtu.be/BT0-AysrxzQ?si=i21M4e_5woM4XekE
Nasıl bir zihinse, tam günü sonlandırırken bir anda belirdi.
Bu arada elimde olsaydı da severdim ibrahim Bey, iyi ki sevdim ve hâlâ seviyorum, pişman değilim.
Nasıl bir zihinse, tam günü sonlandırırken bir anda belirdi.
Bu arada elimde olsaydı da severdim ibrahim Bey, iyi ki sevdim ve hâlâ seviyorum, pişman değilim.
Geçmiş olsun, Allah şifa versin.
"Ben zaten o ilk acıyla ölmediğimde çok gücenmiştim hayata."
Bir düşünceyi tekrar tekrar zihinde döndürme, tamamıyla ona odaklanma ve sanki bu düşünceden hiç kurtulamayacağını düşünme ve hissetme hali.
Psikoloğum bununla ilgili çok güzel bir teknik önermişti, ara ara uygularım hâlâ.
Gözlerini kapatıp etraftaki seslere odaklanıyorsun birkaç dakika, odağı dış dünyaya veriyorsun. otomatik olarak olumsuz düşünceleri dağıtıyor ve rahatlatıyor.
Oldukça etkili bir teknik.
Psikoloğum bununla ilgili çok güzel bir teknik önermişti, ara ara uygularım hâlâ.
Gözlerini kapatıp etraftaki seslere odaklanıyorsun birkaç dakika, odağı dış dünyaya veriyorsun. otomatik olarak olumsuz düşünceleri dağıtıyor ve rahatlatıyor.
Oldukça etkili bir teknik.