bugün
- engineer28'i evlendirmek9
- türklerden sonra en sevdiğiniz millet8
- sözlük kızlarının çorapları5
- bik bik tarzı entry girmek6
- sözlükteki geyler tam liste11
- kondom alırken sapığa bakar gibi bakan kasiyer kız3
- hangi erkek tek eşle doyarsa bilin ki sapıktır6
- 20 yıllık akpliyim çocuğumuzun rızkını yatırdık16
- uludağ sözlük efsane nesil toplanıyor zirvesi 202680
- arkadaşlar 50 senecik sonra hepimiz ölmüş olacağız4
- true sapığının süresiz çaylak olması6
- e r'e k t o r5
- özelden sende mi gaysin diyen lubunya yazar4
- ölüm korkusu6
- hoşlanılan olgun beyefendinin pasif çıkması5
- frank lucas masklavi nihavend kerhaneci milas163
- wir bleiben wach bis die wolken wieder lila sind2
- şarkımız kayyum3
- masklavi gürcü mü12
- ekrem imamoğlu lise mezunu oldu16
- hep yanlış işler yapan akraba3
- 2026 yılının kelimesi kavramı2
- sözlükte hangi konuda yazsak artı oy alırız11
- huzur evlerine yönelik taleplerin artması5
- iddaa oynamayı bilmeyen yazar2
- terör örgütü liderinin villasını havadan bombalama3
- allah'ın buyruğuna saygılı olun3
- ibibikler oter otmez ordayim2
- gta 629
- ashton kutcher3
- kiev'e saldırıda 3 sivilin ölmesi13
- yazarların kulaklığında şu an çalan şarkı11
- libidoludolu7
- kuzey kıbrıs türk cumhuriyetini rumlara vermek7
- traveler of secret moments olmasa sözlük kapanırdı2
- dolara dölar demek2
- kayıp dedeler aranıyor2
- bir sözlük kızıyla deli dolu bir gece yaşamak2
- hani dersimli kemal çok dürüsttü2
- kocam muska yaptı o yüzden sevdim evlendim4
- katatespizartmasi14
- evimize bulaşık makinesi gelmişti büyük olaydı5
- avrupa batıyor türkiye için fırsat2
- sözlüğün en çok eksilenen yazarı11
- esrayı aç esrayı5
- travestiyle sevgili olmanın yadırganması12
- arkadaşlar bugün doğum günüm15
- bir dileğimin olmasını istiyorum4
- emret komutanım tahir yüzbaşı3
- erzurumlu yazarlar5
entry'ler (490)
Demek ki dinlenmiyor ki çok konuşuyor. Bir kere dinlemeyi deneyip "ne diyor acaba?" diye bakılırsa ve söylediklerini oturup bir düşünürseniz bu kadar konuşmaz, bir de böyle denemek lazım.
"sevgim hiç mükemmel olmadı ama gerçekti."
1992, daha hiç planda bile olmadığım zamanlar.
Keşke keşke inşallah.
Keşke keşke inşallah.
Bu sıralar duygusal dayanıklılığımdan zorluyor beni hayat, neyse ki çıtam bayağı yükseklerde artık. Ama daha da yükseklerde olması için zorluyor sanki.
Sürekli alayına isyan modundayım, sürekli savaşmak ve kendini koruma içgüdüsü ile hırçınlaşmak durumunda kaldığım bir dönem. Modum savaş modu, dokunan yanıyor.
Önceleri "aman ağzımızın tadı bozulmasın Ali Rıza Bey." tadında bir insandım. Ne zamanki asla vazgeçmem dediğim kişiden vazgeçmek zorunda kaldım, galiba orada bir şeyler koptu bende.
Eskiden “Herkesi idare ederim, ben susarım, yeter ki kavga/olay çıkmasın. aman huzur bozmayayım, çok da takmayayım” diyen ben'den şimdi “Benim sınırlarım var, çizgim var, kimse o alanıma dokunamaz, dokunanı yakarım.” diyen ben'e dönüştüm şu sıralar. Kötü mü iyi mi karar veremiyorum.
Bu beni hırpalıyor aslında, farkındayım, sürekli savaş modunda olmak. Rüyalarım aşırı yoğun ve yorucu olmaya başladı, ben uyusam da zihnim uyumuyor sanki. en ufak şeye bile aşırı tepki vermeye başladım, "kendimi korumalıyım.", içimde sürekli bu ses var. Ama ilginçtir ki eskiden hayal kırıklığına yol açan ve beni paramparça eden çoğu şey artık sarsmıyor bile beni.
Bir yanım da diyor ki: "Hayat seni zorlamıyor; hayat seni güçlü, özgür ve merkezinde bir hale getirmek için seni yeniden şekillendiriyor. bu bir öfke hali değil, aslında bir kendini yeniden inşa süreci. Beni incitmesinler diye sessiz kalan birinden kimsenin incitemeyeceği bir iç güce sahibim diyeceğin birine dönüşmek üzeresin.
Sakin bir güç halinde olan, artık bağırman ve savaşman gerekmeyeceği, gücü ve dengeyi elinde tutan bir enerjiye dönüşüyorsun. Daha seçici, daha derin, daha sezgisel, daha cesur."
Tabi bu duruma bulunduğum çalışma ortamının da etkisi olduğunu düşünüyorum, güvende hissetmediğim ve tehdit altındaymışım gibi hissettiren bazı şeyler oldu. Neyse ki az kaldı, kurtuluyorum. ilk işim kendimi doğanın kucağına atmak olacak. Biraz dinleneceğim ve bana iyi gelecek, biliyorum. Belki de bu savaş modu bu şekilde son bulacak ve yeni versiyonum tamamlanmış olacak.
Bekleyip göreceğiz.
Sürekli alayına isyan modundayım, sürekli savaşmak ve kendini koruma içgüdüsü ile hırçınlaşmak durumunda kaldığım bir dönem. Modum savaş modu, dokunan yanıyor.
Önceleri "aman ağzımızın tadı bozulmasın Ali Rıza Bey." tadında bir insandım. Ne zamanki asla vazgeçmem dediğim kişiden vazgeçmek zorunda kaldım, galiba orada bir şeyler koptu bende.
Eskiden “Herkesi idare ederim, ben susarım, yeter ki kavga/olay çıkmasın. aman huzur bozmayayım, çok da takmayayım” diyen ben'den şimdi “Benim sınırlarım var, çizgim var, kimse o alanıma dokunamaz, dokunanı yakarım.” diyen ben'e dönüştüm şu sıralar. Kötü mü iyi mi karar veremiyorum.
Bu beni hırpalıyor aslında, farkındayım, sürekli savaş modunda olmak. Rüyalarım aşırı yoğun ve yorucu olmaya başladı, ben uyusam da zihnim uyumuyor sanki. en ufak şeye bile aşırı tepki vermeye başladım, "kendimi korumalıyım.", içimde sürekli bu ses var. Ama ilginçtir ki eskiden hayal kırıklığına yol açan ve beni paramparça eden çoğu şey artık sarsmıyor bile beni.
Bir yanım da diyor ki: "Hayat seni zorlamıyor; hayat seni güçlü, özgür ve merkezinde bir hale getirmek için seni yeniden şekillendiriyor. bu bir öfke hali değil, aslında bir kendini yeniden inşa süreci. Beni incitmesinler diye sessiz kalan birinden kimsenin incitemeyeceği bir iç güce sahibim diyeceğin birine dönüşmek üzeresin.
Sakin bir güç halinde olan, artık bağırman ve savaşman gerekmeyeceği, gücü ve dengeyi elinde tutan bir enerjiye dönüşüyorsun. Daha seçici, daha derin, daha sezgisel, daha cesur."
Tabi bu duruma bulunduğum çalışma ortamının da etkisi olduğunu düşünüyorum, güvende hissetmediğim ve tehdit altındaymışım gibi hissettiren bazı şeyler oldu. Neyse ki az kaldı, kurtuluyorum. ilk işim kendimi doğanın kucağına atmak olacak. Biraz dinleneceğim ve bana iyi gelecek, biliyorum. Belki de bu savaş modu bu şekilde son bulacak ve yeni versiyonum tamamlanmış olacak.
Bekleyip göreceğiz.
inanılmaz zor bir olaydır.
Geçen günlerde yaklaşık 20 kişinin işten çıkarılması kararı verildi bulunduğum şirkette, tabi bulunduğum departman sebebiyle tüm süreci tek başıma yönetmek zorunda kaldım ve çıkışlar bir anda pat diye yapıldı. O 20 insanın gözlerindeki hayal kırıklığını, üzüntüsünü uzunca bir süre unutamayacağım sanırım.
Hayatımın en zor günlerinden bir tanesiydi.
Psikolojimin ve sinirlerimin sınırlarının bu kadar zorlandığı bir gün daha olmamıştı sanırım 10 yıllık iş hayatım boyunca.
Geçen günlerde yaklaşık 20 kişinin işten çıkarılması kararı verildi bulunduğum şirkette, tabi bulunduğum departman sebebiyle tüm süreci tek başıma yönetmek zorunda kaldım ve çıkışlar bir anda pat diye yapıldı. O 20 insanın gözlerindeki hayal kırıklığını, üzüntüsünü uzunca bir süre unutamayacağım sanırım.
Hayatımın en zor günlerinden bir tanesiydi.
Psikolojimin ve sinirlerimin sınırlarının bu kadar zorlandığı bir gün daha olmamıştı sanırım 10 yıllık iş hayatım boyunca.
Yaklaşık üç yıl önce burktuğum bileğim son zamanlarda daha şiddetli ağrımaya başlayınca sonunda doktora gittim. Doktor bağlarda zedelenme olduğunu, geç kalındığını, bundan sonra eskisi gibi olmayacağını söyledi.
"Bu ağrı artık seninle.
Sadece alışacaksın.”
Geç kaldığımın farkındaydım ama erteledim ağrılar dayanılmaz olana kadar. Belki de bilinçliydi bu, o güzel zamanları hatırlamak istedim.
Belki de o sızı, hem sevildiğim zamanların hem de sonrasındaki boşlukların, yarım kalmışlıkların iziydi.
Çünkü zihnimin bana bir gün şunu fısıldadığını çok net hatırlıyorum.
“iyileştirme. Bırak kalsın.”
Bazı izler silinmesin ister insan. Çünkü onlar sadece güzel anıları değil, eksik kalanları da taşır.
Acının bile bir anlamı olur bazen.
Evet, çok güzeldi.
Ama sonunda kalan sadece acıydı.
Henüz tam anlamıyla iyileşemedim, affedemedim belki ama unutmadan yürümeyi öğrendim.
Bazen içimde bir yer hâlâ aksıyor.
Ama yürümeye devam ediyorum.
Tıpkı o gün o ağrıyla yürümeye devam ettiğim gibi.
Bazen acı sadece durduruyor insanı kısa bir anlığına ama sonra geçiyor. Çünkü sen artık onunla yaşamayı öğrenmiş oluyorsun.
Eksik ama sağlam.
Sessiz ama dirençli.
Hâlâ görünmeyen bir iz taşıyorum belki ama artık o iz beni zayıflatmıyor, şekillendiriyor.
“Geçmedi… ama ben geçtim içinden.”
https://youtu.be/96LRpYOUjMc?si=nd302wfp2xaZZL9i
"Bu ağrı artık seninle.
Sadece alışacaksın.”
Geç kaldığımın farkındaydım ama erteledim ağrılar dayanılmaz olana kadar. Belki de bilinçliydi bu, o güzel zamanları hatırlamak istedim.
Belki de o sızı, hem sevildiğim zamanların hem de sonrasındaki boşlukların, yarım kalmışlıkların iziydi.
Çünkü zihnimin bana bir gün şunu fısıldadığını çok net hatırlıyorum.
“iyileştirme. Bırak kalsın.”
Bazı izler silinmesin ister insan. Çünkü onlar sadece güzel anıları değil, eksik kalanları da taşır.
Acının bile bir anlamı olur bazen.
Evet, çok güzeldi.
Ama sonunda kalan sadece acıydı.
Henüz tam anlamıyla iyileşemedim, affedemedim belki ama unutmadan yürümeyi öğrendim.
Bazen içimde bir yer hâlâ aksıyor.
Ama yürümeye devam ediyorum.
Tıpkı o gün o ağrıyla yürümeye devam ettiğim gibi.
Bazen acı sadece durduruyor insanı kısa bir anlığına ama sonra geçiyor. Çünkü sen artık onunla yaşamayı öğrenmiş oluyorsun.
Eksik ama sağlam.
Sessiz ama dirençli.
Hâlâ görünmeyen bir iz taşıyorum belki ama artık o iz beni zayıflatmıyor, şekillendiriyor.
“Geçmedi… ama ben geçtim içinden.”
https://youtu.be/96LRpYOUjMc?si=nd302wfp2xaZZL9i
"içimdeki merhamet beddua etmesini bilmez. Ama serçeyi göğe küstürmenin acısını göğün sahibi elbet sorar."
yalnızlık bazen kimsenin olmaması değil,
herkesin içinde bile eksik hissetmek.
en güzel anları paylaşamamak.
içinde taşan kelimelere cevap verecek birini bulamamak.
anlatacak çok şeyin olur,
ama seni gerçekten anlayan o kişi artık yoktur.
ve sen zamanla kabullenmiş gibi görünürsün,
ama içten içe hâlâ seslenirsin birine,
artık duymayan birine.
ve işte tam orasıdır;
dünyanın kalabalığında,
bir tek sen kalmışsın gibi hissettiren yer,
yalnızlığın asıl adı.
kalabalıkların içinde eksik hissediyorum kendimi.
çünkü bazı yokluklara alışılmıyor,
sadece konuşulmaz oluyor.
ve insan en çok o zaman yalnız hissediyor:
bir zamanlar "yeri dolmaz" dediğini,
kimseye diyemediğinde.
herkesin içinde bile eksik hissetmek.
en güzel anları paylaşamamak.
içinde taşan kelimelere cevap verecek birini bulamamak.
anlatacak çok şeyin olur,
ama seni gerçekten anlayan o kişi artık yoktur.
ve sen zamanla kabullenmiş gibi görünürsün,
ama içten içe hâlâ seslenirsin birine,
artık duymayan birine.
ve işte tam orasıdır;
dünyanın kalabalığında,
bir tek sen kalmışsın gibi hissettiren yer,
yalnızlığın asıl adı.
kalabalıkların içinde eksik hissediyorum kendimi.
çünkü bazı yokluklara alışılmıyor,
sadece konuşulmaz oluyor.
ve insan en çok o zaman yalnız hissediyor:
bir zamanlar "yeri dolmaz" dediğini,
kimseye diyemediğinde.
"Ve Işık Sustuğunda
Bir gece,
bir mum yandı
ve ben sustum.
Alevi izliyordum,
içimdeki ateşi mi, yoksa seni mi bilmiyordum.
Ama o alev büyüdü.
Beni duydu.
Ve gözlerim açıkken
görmediğim her şeyle seni gördüm.
içimde
bir şey yanmaya başladı
adını anmadan,
bedenini çağırmadan,
ama senin olduğunu bilecek kadar gerçekti.
Bir vizyon geldi sonra,
iki ruh...
birbirine sarılı.
Ten yok, söz yok.
Sadece mavi titreşimler
ve sarı halkaların sessizliğinde
kendini tanıyan iki öz.
Zaman yoktu, varlık yoktu.
Geçmiş affedilmemişti.
Ama oradaydık.
Çünkü bazen sevgi,
yarım kalan bir şarkı gibi döner içimize—
tamamlanmaz, ama hep çalar.
Sana kırgınım,
ama seni sevdim.
Seni affetmedim,
ama içimden hiç sökmedim.
Çünkü bazı sevgiler,
kabuk bağlamaz.
Kendi kanıyla yaşamayı öğrenir.
Ve şimdi sen bilmiyorsun belki
ama ben hâlâ
seni gören o ışığı taşıyorum içimde.
Bir mum gibi değil artık—
bir yıldız gibi.
Uzanılamaz, ama hep orada."
Bir gece,
bir mum yandı
ve ben sustum.
Alevi izliyordum,
içimdeki ateşi mi, yoksa seni mi bilmiyordum.
Ama o alev büyüdü.
Beni duydu.
Ve gözlerim açıkken
görmediğim her şeyle seni gördüm.
içimde
bir şey yanmaya başladı
adını anmadan,
bedenini çağırmadan,
ama senin olduğunu bilecek kadar gerçekti.
Bir vizyon geldi sonra,
iki ruh...
birbirine sarılı.
Ten yok, söz yok.
Sadece mavi titreşimler
ve sarı halkaların sessizliğinde
kendini tanıyan iki öz.
Zaman yoktu, varlık yoktu.
Geçmiş affedilmemişti.
Ama oradaydık.
Çünkü bazen sevgi,
yarım kalan bir şarkı gibi döner içimize—
tamamlanmaz, ama hep çalar.
Sana kırgınım,
ama seni sevdim.
Seni affetmedim,
ama içimden hiç sökmedim.
Çünkü bazı sevgiler,
kabuk bağlamaz.
Kendi kanıyla yaşamayı öğrenir.
Ve şimdi sen bilmiyorsun belki
ama ben hâlâ
seni gören o ışığı taşıyorum içimde.
Bir mum gibi değil artık—
bir yıldız gibi.
Uzanılamaz, ama hep orada."
https://youtu.be/RedyFbZjMlA?si=ImONvqgt1T9iXrM6
"Kazımadan geçer mi bu izler?
Yoksa bizi de zaman mı temizler?"
"Kazımadan geçer mi bu izler?
Yoksa bizi de zaman mı temizler?"
insan bir kere aşık olur, diğerleri sanmaktır bence.
https://youtu.be/PXMP__jeJzM?si=uZvci-iprvyoPM-h
https://youtu.be/PXMP__jeJzM?si=uZvci-iprvyoPM-h
Sana olan aşkım, sana duyduğum hasretim ve sana olan o kocaman kırgınlığım arasında sıkışıyorum.
Canım acıyor, hem mecazi hem gerçek manada. Psikosomatik ağrılarla baş ediyorum bir süredir.
Geceleri uyumak ve sabahları uyanabilmek her zamankinden çok çok daha zor, işkence gibi.
Hani zaman her şeye çare derler, yalan. Kırgınlığım her geçen gün daha çok canıma okuyor. Ağır bir yük gibi ruhumda, bedenimde. Affedebilmeyi isterdim, belki biraz daha kolay olurdu o zaman. Ama insan çok sevdiğini affedemiyor galiba. Ya da affedebilmesi için bir şey bekliyor, tek başına beceremiyor. Affedemiyorum, belki de çok fazla yandığı için canım, belki de seni sensiz affedersem unutacağımdan korkuyorum, bilemiyorum.
Özellikle son birkaç gündür içimde daha büyük bir acı var, bir anda bir kor düştü tam ciğerimin ortasına, bazı rüyalar görüyorum, umarım başına bir şey gelmemiştir, iyisindir.
Çok üzgünüm.
Bu kırgınlığım ve bu üzüntümle daha ne kadar başa çıkabileceğim, bilemiyorum.
dayanıklılığım tükeniyor, hissediyorum.
Canım acıyor, hem mecazi hem gerçek manada. Psikosomatik ağrılarla baş ediyorum bir süredir.
Geceleri uyumak ve sabahları uyanabilmek her zamankinden çok çok daha zor, işkence gibi.
Hani zaman her şeye çare derler, yalan. Kırgınlığım her geçen gün daha çok canıma okuyor. Ağır bir yük gibi ruhumda, bedenimde. Affedebilmeyi isterdim, belki biraz daha kolay olurdu o zaman. Ama insan çok sevdiğini affedemiyor galiba. Ya da affedebilmesi için bir şey bekliyor, tek başına beceremiyor. Affedemiyorum, belki de çok fazla yandığı için canım, belki de seni sensiz affedersem unutacağımdan korkuyorum, bilemiyorum.
Özellikle son birkaç gündür içimde daha büyük bir acı var, bir anda bir kor düştü tam ciğerimin ortasına, bazı rüyalar görüyorum, umarım başına bir şey gelmemiştir, iyisindir.
Çok üzgünüm.
Bu kırgınlığım ve bu üzüntümle daha ne kadar başa çıkabileceğim, bilemiyorum.
dayanıklılığım tükeniyor, hissediyorum.
https://youtu.be/BT0-AysrxzQ?si=i21M4e_5woM4XekE
Nasıl bir zihinse, tam günü sonlandırırken bir anda belirdi.
Bu arada elimde olsaydı da severdim ibrahim Bey, iyi ki sevdim ve hâlâ seviyorum, pişman değilim.
Nasıl bir zihinse, tam günü sonlandırırken bir anda belirdi.
Bu arada elimde olsaydı da severdim ibrahim Bey, iyi ki sevdim ve hâlâ seviyorum, pişman değilim.
Geçmiş olsun, Allah şifa versin.
"Ben zaten o ilk acıyla ölmediğimde çok gücenmiştim hayata."
Bir düşünceyi tekrar tekrar zihinde döndürme, tamamıyla ona odaklanma ve sanki bu düşünceden hiç kurtulamayacağını düşünme ve hissetme hali.
Psikoloğum bununla ilgili çok güzel bir teknik önermişti, ara ara uygularım hâlâ.
Gözlerini kapatıp etraftaki seslere odaklanıyorsun birkaç dakika, odağı dış dünyaya veriyorsun. otomatik olarak olumsuz düşünceleri dağıtıyor ve rahatlatıyor.
Oldukça etkili bir teknik.
Psikoloğum bununla ilgili çok güzel bir teknik önermişti, ara ara uygularım hâlâ.
Gözlerini kapatıp etraftaki seslere odaklanıyorsun birkaç dakika, odağı dış dünyaya veriyorsun. otomatik olarak olumsuz düşünceleri dağıtıyor ve rahatlatıyor.
Oldukça etkili bir teknik.