saik

25 inde artık yaşanmalı yahu! durumudur
okumak , dinlemek, izlemek zira artık kesmez insanı.

Bir şey kaybetmemiş yazarlardır.

yarın her şey daha güzel olacak.

bu gecenin (bkz: adamın amına koyan şarkılar) listesindeki yunanca şarkıdır.

türkçeye sensiz kör olurum diye çevrilen yunanca şarkıdır. az biraz efkarlıysanız hoş şeyler yapmaz size açıkcası. burada altyazılı bir hali bulunmaktadır;

https://www.youtube.com/watch?v=sKWsERleQzA

buraya yazdıklarımız veya yazmayı düşündüklerimiz duymasını istediğimiz kişilere söyleyemediklerimizden ibaret. bu kişi kendimiz de olabilir başka birisi de olabilir. söyleyebilseydik direkt o kişilere daha farklı olur muydu sanmam. söylemek istediklerimiz hakkında söylemek istediklerim bunlardır.

kendisini çok da tanıdığım söylenemeyecek olan altıncı nesil yazardır. hayatımı başkaları bir oyun gibi yaşıyormuş da arada ben bunun farkına varıp ''ulan bunlar da yapılır mı/yapılmaz mı be'' diyorum yıllardır. bazen bir şeyleri çok istiyorum mesela ama asla olmuyorlar sonra bunların yerini başka şeyler alıyor onlar da olmuyor. sürekli bir sil baştan başlama telaşesi şeklinde geçiyor günler.

bir de çok yetenekli ama yeteneklerine ihanet eden bir futbolcu olmak istemiştim. futbolcu olamadım ama yeteneklerime ihanet etmeyi başardım.

tanım; 2009'dan beridir buralarda takılan bir yazar.

Anlayamadığım gerçek. Ne zaman geç saatlerde telefonla takılsam grip gibi bir şey oluyorum sanki. Böyle hapşırma geliyor ve burun akıntısı oluyor. Yatınca geçiyor. Enteresan.

Eskiden hep bir heyecan olurdu. işi yapabilecek miyim, ortama ayak uydurabilecek miyim, kendimi kabul ettirebilecek miyim gibi gibi. Yarın yeni işe başlayacağım hiçbir kaygım yok. Galiba iş hayatının tecrübesine doydum. Ama öğrenmeye değil çalışma ortamı tecrübesine. Görebileceğim her boku ve problemi yaşadım. işi biliyorum insan profillerini ayırt edip davranışlarını kestirebiliyorum. Kaygı yaşamadığım için iyi hissediyorum.

https://www.youtube.com/watch?v=d2SNX3bfYKw

görsel

ümit yaşar oğuzcan- beşinci mektup

Ayrılık diye bir şey yok.
Bu bizim yalanımız.
Sevmek var aslında, özlemek var, beklemek var.
Şimdi neredesin? Ne yapıyorsun?

Güneş çoktan doğdu.
Uyanmış olmalısın.
Saçlarını tararken beni hatırladın, değil mi?
Öyleyse ayrılmadık.
Sadece özlemliyiz ve bekliyoruz.

Zamanı hatırlatan her şeyden nefret ediyorum.
Önce beklemekten.
Ömür boyunca ya bekliyor ya bekletiyor insan.
ikisi de kötü, ikisi de hazin tarafı yaşantımızın.

Bir çocuğun önce doğmasını bekliyorlar,
Sonra yürümesini, konuşmasını, büyümesini...
Zaman ilerliyor, bu defa para kazanmasını,
Kanunlara saygı göstermesini,
insanları sevmesini, aldanmasını, aldatmasını bekliyorlar.

Ve sonra ölümü bekleniyor insanoğlunun.
Ya o? Ya o?
insanlardan dostluk bekliyor, sevgilisinden sadakat,
Çocuklarından saygı ve bir parça huzur bekliyor,
Saadet bekliyor yaşamaktan.

Zaman ilerliyor, bir gün o da ölümü bekliyor artık.
Aradıklarının çoğunu bulamamış,
Beklediklerinin çoğu gelmemiş bir insan olarak
Göçüp gidiyor bu dünyadan.

işte yaşamak maceramız bu.
Yaşarken beklemek, beklerken yaşamak
Ve yaşayıp beklerken ölmek!

Özleme bir diyeceğim yok.
O kömür kırıntıları arasında parlayan bir cam parçası.
O nefes alışı sevgimizin, kavuşmalarımızın anlamı.
O tek güzel yönü bekleyişlerimizin.

insanlığımız özleyişlerimizle alımlı,
Yaşantımız özlemlerle güzel.
Özlemin buruk bir tadı var, hele seni özlemenin.
Bir kokusu var bütün çiçeklere değişmem.
Bir ışığı var, bir rengi var seni özlemenin, anlatılmaz.

Verdiğin bütün acılara dayanıyorsam;
Seni özlediğim içindir.
Beklemenin korkunç zehri öldürmüyorsa beni;
Seni özlediğim içindir.
Yaşıyorsam; içimde umut varsa,
Yine seni özlediğim içindir.

Seni bunca özlemesem; bunca sevemezdim ki!

Ağam olasan Ömer.