nar cicegi

çok aşıktım, çok ama. Ailemin şiddetle karşı çıktığı, asla desteklemeyeceği türde bi ilişkiydi. Ama o "her şeyi bırak benimle gel" dese giderdim, o derece gözümü karartmıştım. Mantıklı olmayı reddediyordum. Sanıyordum ki mantıklı olursam mutluluğu ıskalayacağım. "Gerekirse tüm dünyayı karşıma alırım , aşığım ben ya daha ötesi var mı, bundan daha önemli ne olabilir ki" diyordum.
Ben böyle bir yanda ailemin baskısı, bir yanda 'büyük aşkım' debelenip dururken, annemle her telefonda konuştuğumda kendimi kapana kısılmış hissedip sabahlara kadar gözlerimde yaş kalmayıncaya dek ağlayadururken bir gün aşık olduğum adam karşıma geçti ve "bence aynı noktada değiliz, ben senin hissettiğin şeyleri hissedemiyorum, bunun altında eziliyorum" dedi,

Yani özetle, "prens prensesi sevmedi"
ya da "ben leyla olmuşum kimin umurunda", artık hangisiyse...

Kendi kendime "neleri aştım ben bunu da aşarım" dedim ,insan nelere alışmıyor ki, yürür giderim yoluma ...

Bilmiyorum ne yapacağım nasıl tutunacağım, böyle sanki bi yakınım ölmüş de ben sıcağı sıcağına daha durumu anlayamamışım, idrak edememişim ama acısı zamanla ağırlaşacakmış gibi.
Etrafımda bişeler akıp gidiyor, ben alık gözlerle izliyorum. Tepkilerim donuklaştı.
Gerçekten bilmiyorum.

Rüyamda erkek kardeşimle sahilde yürürken birden bire üzerimizden askeri uçaklar geçmeye başlıyordu. Ben de heralde Suriyeyi falan bombalıyorlar diyordum. Birkaç füze, birkaç askeri uçak sonrasında birden bizim üzerimize de yağmaya başladı bombalar. Kardeşimin elini tuttum koşmaya başladık.Sonra iskeleye gelen bomba yüzünden denize düştük. Bi kolumla kardeşimi tutup diğeriyle yüzüyordum. Kıyıya az bi mesafe kalmıştıki O sırada kardeşime bomba isabet etti. Bana bi şey olmadı ama kardeşim ölmüştü. Rüyanın devamı da trajik bi şekilde devam etti. Resmen o duyguları hissettim. Kardeşimin acısı, çaresizlik. Rüya işte intikamını da alıyordum ama acım azalmıyordu. Saat beşbucuk gibi ağlayarak uyandım. Belli ki olanlardan etkilenmişşim. Acaba Ankara patlaması da rüya mıydı diye düşünüp hafızam netleşince twitter'dan baktım son durum ne diye sonra sözlüğe girdim entyleri okudum. Aklıma acaba o patlama da hayatını kaybedenlerin yakınları hiç uyumuş mudur düşüncesi geldi. Ister istemez onların yerinde olmadığım için şükrettim. Nereye kadar! belli değil ama bu seferlik şanslıydım.

Bu çaresizlik hepimizi yordu.Ülkemizi adım adım bataklığa çektiler. Bana sorarsanız yeterince faşist(!) olmamanın bedelini ödüyoruz.Sadece Allahın belası iktidarın eseri değil bu herkes bi yerde yanlış yaptı. Diyecek çok şey var ama insanın boğazında düğümleniyor. Artık bir kısır döngünün içindeyiz. Bu durumların düzeleceğine dair neyazık ki umudum yok.

Birileri terörü kınasa da içimiz rahat etse!