sözlük yazarlarının itirafları

çok aşıktım, çok ama. Ailemin şiddetle karşı çıktığı, asla desteklemeyeceği türde bi ilişkiydi. Ama o "her şeyi bırak benimle gel" dese giderdim, o derece gözümü karartmıştım. Mantıklı olmayı reddediyordum. Sanıyordum ki mantıklı olursam mutluluğu ıskalayacağım. "Gerekirse tüm dünyayı karşıma alırım , aşığım ben ya daha ötesi var mı, bundan daha önemli ne olabilir ki" diyordum.
Ben böyle bir yanda ailemin baskısı, bir yanda 'büyük aşkım' debelenip dururken, annemle her telefonda konuştuğumda kendimi kapana kısılmış hissedip sabahlara kadar gözlerimde yaş kalmayıncaya dek ağlayadururken bir gün aşık olduğum adam karşıma geçti ve "bence aynı noktada değiliz, ben senin hissettiğin şeyleri hissedemiyorum, bunun altında eziliyorum" dedi,

Yani özetle, "prens prensesi sevmedi"
ya da "ben leyla olmuşum kimin umurunda", artık hangisiyse...

Kendi kendime "neleri aştım ben bunu da aşarım" dedim ,insan nelere alışmıyor ki, yürür giderim yoluma ...

Bilmiyorum ne yapacağım nasıl tutunacağım, böyle sanki bi yakınım ölmüş de ben sıcağı sıcağına daha durumu anlayamamışım, idrak edememişim ama acısı zamanla ağırlaşacakmış gibi.
Etrafımda bişeler akıp gidiyor, ben alık gözlerle izliyorum. Tepkilerim donuklaştı.
Gerçekten bilmiyorum.