özlemek

bir kimseyi ya da bir şeyi görmeyi, kavuşmayı istemek.

sorulduğunda ÇOoooooooooo...oook diye sıfat eklenebilir.

özlem bitmeyen duygudur her geçen gün katlanır. bir yerden sonra üstü örtülsede herhangi bir an, herhangi bir yer onu hatırlatır. gitmek istersin, görmek istersin ama karşısına çıkacak yüzün yoktur.

Her zerremde hissettigim ağlasam ağlayamadığım gülsem gülemedigim uyusam uyuyamadıgım aklımın odalarına taht kurmus zat.

hayatımda hiç başıma gelmemiş hadisedir. nedenini bilmiyorum ama ben kimseyi özleyemedim hayatım boyunca.

not: biraz itiraf gibi oldu ama idare edin.

özlendiğinide biliyorsa insan özlemek güzel bir duygudur. tek taraflı bir özlem varsa acı ikiye belkide üçe katlanır.

özlemek güzeldir özlenen özelse.

özlemek aşkın yaramaz çocuğu ben o çocuğu bile usandırdım artık.

https://www.youtube.com/watch?v=2wZpHPj7acw

en pis hislerden biridir. içinin yandığını hissedersin böyle.

en çok yaptığım faaliyettir. Özlemek güzeldir ama özlenmiyorsan işte o çok pis koyar adama. içinde bir burukluk bir mutsuzluk vardır. Hiç geçmez.

Mutlaka birine "özledin mi beni "diye sormuşsunuzdur. "Evet" cevabını alırsınız. Yetmez o dimi, illa bir şey daha söylemelidir.. Bir soru daha gelir.. " Ne kadar özledin?" cevap yine gecikmez.. "Çok özledim". Aslında o ikinci soruyu sormaya gerek kalıyorsa durum çok özledim değil, "bok özledim"dir.
Bilginize..
*

sizi özlemeyene hissedilen duygudur çoğunlukla.

belki yeterince özlersem tekrar benim olur duasıdır.

sarılırsan geçeceğine inanılan duygudur.

Sıklıkla yaşayıp alışamadığımız tek şey.

özlemek dostluktandır. ahmet telli

içinde sevgi barındıran kelimedir.

insanın ağzına sıçar.

Çok berbattır/özellikle ölmüşse.... (bkz: sen gittin ya o gün bugün mutluluğum olmadı).

özlemek yaşanmamış bir anı,
özlemek tutamamak zamanı.
bir yanı eksik yaşamak,
ne kadar yaşamaksa işte...
(bkz: sözlük yazarlarından şiirler)

bazen aklina gelince insanin gecmis, yasana guzel anilar, sevdigi insanlar, geride birakmak zorunda kaldigi insanlar, anilariyla dolu sehir, caddeler, sokaklar, hatta gozunu kapattiginda yasarsin ya o anlari, tekrar yasamak istersin geriye donmek istersin, simdi bidaha olsun istersin ama olmaz ya icin burkulur orda olmak istersin boyledir ozlemek cok ozlemek cok cok cok ozlemek.

sevgiliden uzak olmak.

gerçekten özelemek;
sevgili yanındayken bile hasret kalmak.

tam uyuyacakken anısı olan bir şarkının çalmasıyla birden hissedilebilen bir duygu. telefonu elime alacakken hatırladım, o numarayı sildiğimi.

artık olmayan bir insanı arayamam ki. uyku da gitti. harika.

ansızın gelendir bazen.
en olmadık zamanda, en olmadık anda akla düşer o'nun hayali, bazen yaşananlar olur, bazen yaşanamayanlar şurasına oturan insanın.
anılarda, hayallerde, dünde, bugünde, her şeyde o vardır, her yer onun yıkıp gittiği, paramparça olmuş yüreğin gözünden görülür gibi, pusludur. her şey aylar öncesi gibi, onun gittiği gün gibi gelir insana, onun bırakıp, yıkıp, parçalayıp gittiği gün kadar karanlık, o kadar korkunç gelir.
bir çaresi yoktur bunun, özlersin, özlemişsindir ve özleyeceksindir, bugün, yarın, ne kadar süreceğini, nereye gideceğini bilmeden, sadece hissederek, ama hiçbir şey yapamayarak, yapılabilecek her şeyi yapmış, ama o'nu geri getirememiş olmanın verdiği ağırlıkla, geçecek belki günlerin, ve yarın, sanırım yine özleyeceksin.
özlemek, ansızın gelendir bazen, ve gitmeyen, bir türlü gitmeyen.
aylar, yıllar geçse de gitmeyen, orada öylece duran, ve içten içe, kasıp kavuran yüreği.
yine geldi,
ansızın...