önce

1.
ilk olarak, başlangıçta, ilkin.
2.
zaman bildiren sözcüklerden sonra gelerek o zaman kadar bir sürenin geçmiş olduğunu anlatır.
"Bir ay önce istanbul’daydım. Bir saat önce gitti"
3.
çıkma durumundaki adlardan ya da adıllardan sonra gelerek yerde ve zamanda önde bulunulduğunu anlatır.
"Ali’den önce kim geldi? Sizden önce gürültü yoktu"
4.
ad
geçmiş zaman, geçmişteki bölüm, baştaki.
"Önceyi bilmezsen sonrayı anlayamazsın"

şu anki veya gelecek zamanda bulunmayan, yakın veya uzak geçmiş.

şimdi ki zamandan önde olan.

evvela, ilk gibi anlamlara gelen zaman belirteçli kelime.

Ağaçlar çizerdim, yeşillenirdi;
Çizdiğim ağaçlara çizdiğim kuşlar gelirdi.

Ormanlar düşünürdüm, uyurdum,
Düşündüğüm ormanlarda kaybolurdum.

Anı kuyularından çekmek bir yudum acı su,
Bir yudum acı su, çekmek anı kuyularından, soğuksu.

Bilmedim bu, ya bir korkunun duygusu,
Bilmedim bu, ya da bir duygunun korkusu.

Kent dayanıyor bahçenin duvarlarına,
Yeni bahçeler çiz, gözlerinin kuşlarına.

Hazır kent dayanmışken bahçene
Kuşlarını gözüne sal, götür ağaçlarına.

özdemir asaf

önce, bir murathan mungan şiiridir.

Çıktığım dağlar küllenirdi içimde
sessiz, serin sulara inerdim
ceylanlardan önce

sular yıkayabilirdi beni o zamanlar
güneş alırdı içimin avlusunu

uyurken sızlıyor içimdeki can:
kanlısıydım öldürdüm
çoğaldı düşlerim
uyuduğum uyku artık ikimizin yerine
sanki o sağ ben ölüyüm
her gece her gece her gece.

önce: başta gelen, sıralama olaran önde bulunan.
(bkz: önceki)

kendisini ya da zıttını kullanmadan, tanımını yapması en zor şey.
dene bak.