ölüm

insanı dünya kahrından, dertlerinden kurtaracak olan allahım bir rahmetidir.

yer yüzündeki en büyük sır. sır ortadan kalkarsa günümüz dünya düzeni tamamen alt üst olur.

Uykudan uyanmak.

Fazla düşünüldüğünde korkutur. Ölüm değil ama dünyadan bütün izinin silinmesi korkutur aslında.

Her canlının uğrayacağı sondur.

nasıl olsa gelecek yak bi cuğara diyecek kadar duyarlı bir milletiz.

Uğramasını istediğim bi tane yavşak var, ısrarla uğramıyor.

Allahım sen koru.

"Karun'un 40 bin planı vardı kafasında ve mallarının sadece anahtarlarını taşımak için görevlendirdiği onlarca deve evet 40 bin planla gömerler adamı"
-hayalhanem-.

tüm dertleri bitiren tek dert.

Dediğin nedir ki gülüm.

Sonun baslangici,bilinmezlik hiclik.

olmak ya da olmamak,
işte bütün mesele bu.
düşüncelerin katlanması mı daha iyi, zalim kaderin oklarına, yumruklarına.
yoksa bela denizlerine atılıp bir dur yeter demesi mi?
ölmek uyumak sadece hepsi bu kadar.
yalnızca uyumakla bitebilir bütün acılar yüreğin ve kahırları insanoğlunun.

Bayram dolayisiyla mezarlik ziyaretleri filan unutmusta olsak bu gerçeği yine hatırladık.

Mezarlıkta dolaşırken ilgimi çeken iki mezar gördüm. Baba ve kızı yan yana mezarda.

Farklı tarihlerde ölmüşler ama işin ilginç tarafı yaşları gençti.

Babası 34 yaşında ölmüş ve 8 yıl sonrada kızı.

Kız 16 yaşındaymış ve 98 senesinde olmuş bu olay.

Benim daha sekiz yaşında olduğum dönem.

Bu olay bir kez daha beni gerçeklerle yüzyüze getirdi. Birşeyler için acımasızca cabalamamizin kendimizi boş şeylerle harap etmemiz.

Ne yaparsan yap hangi konuma gelirsen gel ölüm seni bulacak.

Ve ölüm kendini böylelikle tekrar hatırlattı.

Farkettim ki suan korkuyorum. Belki iki ay öncesinde korkmuyordum yada öyle sanıyordum.

Kaybedeceğim şeyler iki ay önce yoktu belkide.

Şimdide yok bir kaç dünya malından başka. iki parça şeyin sahibi olduk diyemi bu korku..

Farzetki sen lego parçalarından yapılmış bir insansın, bütün parçaların sökülüp senden çıkan lego parçaları baska bir şeyin yapılımında kullanılıyor. işte onun gibi sende öldükten sonraki geridönüşüm sürecinde seni olusturan elementlere ayrılıp baska bir varlığın bedeninde var olacaksın, böyle sürüp gidecek.

" Her nefis ölümü tadacaktır. "

(bkz: windows is shutting down)

bu dünyada belki şakası olmayan tek şey. tek gerçek.

Yaşam değil bu dünyadan ibaret,
Yaşamak ölmemek için değil mahazeret.

hayat sana doğmak için bir fırsat verir doğarsın büyürsün ve sana sunduğu hayatı yaşarsın sonra yaş ilerledikçe hayatın o dikenli yollarında ayakta durmak için çabalarsın evlenirsin çocukların olur git gide yaşlanırsın hastalıklar alır başını gider ve zaman geçtikçe sana biçilen o hayatın son ucuna gelip ruhunu teslim edersin....

Hayattaki tek gerçek.insanların belki de eşit olduğu tek durum.bakkal Mehmet efendi de olsan ölüyorsun,Steve jobs da olsan.

Yasamın ta kendisidir ve her gün bir öncekinden daha ölüyüzdür...

çünkü yaşam dediğimiz şey bir ölme halidir, ve bu süreç bittiğinde herkes kendi ölümünü tamamlar ve yaşamını bitirmiş olur. bunu bir bardaktan diğerine boşaltılan suyun hareketiyle açıklamak da mümkündür, boşalan bardak yaşamınızdır dolan bardaksa ölümünüz, biri tamamlanırken diğeri bitiyordur...

ama bazen bardaklardan biri kırılıverir ve yaşamınızı seyrederken insanlar, ölümünüzü algılayamaz olurlar, veya ölümünüzü seyredip yaşamınızı unutuverirler...hepsi bu mu? emin değilim ve ama o bardaktan ötekine geçmekse şu "zaman" denen şeyin bize emrettiği bu durumda bize akmak düşer başkalarının boşalan bardaklarına...

her ölüm anlamlıdır.

Sonbaharda çok olur. insanlar tıpkı yaprak misali.

bu dünyada ondan başkası yalan diyorlar yalan mı?
bence değil, ondan başkası koca bir yalan.

ölüm hakkında düşüncem şu sonsuz döngüde ağıran başımı ve tüm kayıplarımı beni benden alarak giderecek olması.

artık hesap kitap yapmayacak olmam, ne kalır diye elde takmayacak olmam da cabası.

ölüm iyidir bence. keşke bu kadar acı verici olmasaydı.