çocuk

çocuk çok, çocukluk yok.

dünya telaşı izin vermiyor onların çocukluklarını yaşamasına.

sıla, vaveyla 2012,

"ay doğduğum yer uçurumun dibi

Düzen eyle dersem durma dünyadan sil beni

Esas durduğum yer yalnızlığın yeri

Kaçarsam hüzünden nerdeysem gel bul beni

Kaçarsam yüzünden nerdeysem gel bul beni



Hiç olmadın mı körkütük aşık

Bunu kaybedersem verme selamını al geri

Esas korktuğum şey içimdeki çocuk

Kırarsam kalbini nerdeysem gel vur beni

Kırarsam kalbini nerdeysem gel vur beni



Havada düşünce yerde savrulur

Hüzün kaybedersen anma adımı söv iyi

Esas durduğum şey vicdanımın sesi

Dönersem yolumdan kimleysem gel al beni

Cayarsam sözümden kimleysem gel beni"


Söz: Sıla Gençoğlu

Müzik: Sıla Gençoğlu, Efe Bahadır

http://www.youtube.com/watch?v=AdYTF9Pue2c

En şanslısı olarak;
Haifa Wehbe'nin wawa klibinde bakımını üstlendigidir.

evin bereketi huzurudur. büyüyen abi büyüyen abla olarak ikiye ayrılır.

saflığı ve temizliği temsil eder.

Çocuk denilince aklıma ilk olarak ilkokul bebeleri gelmesine rağmen bu ülkede hala 18 yaş altının çocuk sayılmasını anlayamıyorum.

sıla'nın pik noktası.

esas durduğum yer yalnızlığın yeri.

sıla nın kariyeri boyunca yazdığı en güzel söz. yalansam durmayın dünyadan silin beni.

ait olduğum yer, uçurumun dibi
düze meyledersem, durma dünyadan sil beni
esas durduğum yer, yalnızlığın yeri
kaçarsam hüzünden, nerdeysem gel bul beni
kaçarsam yüzünden, nerdeysem gel bul beni
hiç olmadım mı kör kütük aşık
bunu kaybedersem verme selamını, al geri
esas korktuğum şey, içimdeki çocuk
kırarsam kalbini, nerdeysem gel vur beni
daha da düşününce herkes haklı
hüzünü kaybedersem anma adımı, söv iyi
esas duyduğum şey vicdanımın sesi
dönersem yolumdan, kimleysem gel al beni
cayarsam sözümden, kimleysem gel al beni

cem adrian'ın şarkılarında sitem edip fırça attığı küçük varlıktır.

cem adrian'ın şarkılarında sitem edip fırça attığı küçük varlıktır.

henüz memeden yeni kesilmiş erkek çocuğa sabî denir.

(bkz: )biri yer biri bakar, kıyamet ondan kopar.

büyümemiş insan yavrusu.

aranjesinde özelikle ortasında bir çocuk sevdim* tandansı yakaladığım, ama sözleri ve havasıyla adamı derinden yaralayan, vaveyla'nın parlayan yıldızlarından. yüreğine sağlık sıla gençoğlu.

hiç olmadım mı kör kütük aşık,
bunu kaybedersem verme selamını, al geri;
esas korktuğum şey, içimdeki çocuk,
kırarsam kalbini, nerdeysem gel vur beni...

muhtemel çoğumuzun içindeki o çocuk karar veriyor, çoğu şeye..

bazı zamanlar da insana cinnet geçirtecek olan tek varlık.

Ayakaltında dolanan fazlalık.

cahit külebi'nin bir şiirinde dediği gibi;

"bir nazlı kuşa benzer
çoçuk dediğin,
ev ister, ekmek ister
öpülmek, okşanmak ister".

Bir zamanlar hepimizdik. Simdi ise kirletildi ellerimiz, uzerimizde kan lekesi var. kim bilir hangi cocuga ayit olan? Aldigimiz tum urunlerin nasil yapildigini kontrol etmemiz gerekir eger sicilimizi temiz tutmak ister isek. Fairtrade urunleri alip cocuklari kapitalizmin kirli kollarindan bir nebze olsa uzaklastira biliriz.

ağladığında dünyayı yerinden oynatabilen 50 yaşına gelmiş olan babamı 18'lik delikanlı gibi yerde süründürebilen ve hatta bütün ev halkının odak noktası olabilen atom bombasının canlı versiyonu...

katıksız, abartılı, saf sevgiyi hak eden yegane insan kesimi..

insan için her iyi ve kötü huyların veya davranışların demolarının yaşandığı bir devre.

hayatı çekilir kılandır. çocuk soru sorar; biz kah akıllılığımızı kah deliliğimizi hatırlarız. çocuk soru sorar; biz ne kadar çocuk kaldık ne kadar büyüdük onu anlarız.

12 yaşından küçük her bireydir. 13 yaşından itibaren ergen konumundadır 20 lerde genç olur.

görsel

zamanın tozunu yutmuş insanlar gibi bakabilir mi bir çocuk? ya da çocuk dediğimiz nedir? 18 yaş altı insan olarak tanımlanabilir mi o yüce anayasamızda olduğu
gibi? sadece yaşı mıdır önemli olan? kaçımız anlamaya çalışırız bir çocuğu ön yargı olmadan, can kulağıyla dinleyerek?

karakteri göt üstü buzda kayan, bir kimlik edinememiş, ben diye bir kavramdan yoksun olan yetişkinler, tek farkları kenarda köşede sürtmek için harcadıkları fazladan yaşadıkları yılları olan yetişkinler ne kadar hak ediyor adam yerine konmayı?

bu yaşa kadar çok insan tanıdım kendimce. her telden her kesimden her yaştan. 17 yaşında olup da 30 yaşındaki insan mantığına ve algısına sahip olanı da gördüm 30 yaşına geldiği halde boş teneke kadar değersiz, vasıfsız insanlar da tanıdım. kimi çocuk gördüm anasından babasından dayak yemiş susmaya alışmış, kimi genç gördüm içip sıçıp seks yapıp gezmeyi marifet bellemiş, kimini gördüm otuzlu yaşlarda yaşama dair bir amacı kalmamış.

ama ben bugün bir çocuk tanıdım ki daha 12 yaşında kocaman adam olmuş. akşamın bir vakti bir sokağın kaldırımında, sessizce ağlamayı öğrenmiş.

- bak bakayım bana. neyin var senin noldu?
* yok bir şey abi.
- gel bi çay içelim senle ya da gazoz falan. iyi gelir. ister misin?
* istemem sağ ol abim.
- ne bu halin senin? annen, baban nerde?
* ...
- kaybolduysan gel polise gidelim bulurlar onlar aileni.
* yok. gitmeyelim. babam dün öldü benim abi. annem ağladığımı görmesin diye kaçtım evden ben. az sonra geri dönecem zaten.
- ... gel aslan parçası ben bırakayım seni evine. gel...

bugün bir kez daha anladım ki, insan babası ölünce büyür.
şimdi bu çocuğu adam yerine koymayanın yedi sülalesine saygı duymaz mıyım? elbette duyarım.

buralarda da bir sürü yazar var 15, 16 yaşlarında. ben de bu sözlük platformlarını keşfettiğimde onlar kadardım az çok. ve eminim ki içlerinde çoğu çok iyi yazıyor; mizah yeteneğini, kendini geliştiriyor.

farazi yaklaşıp ahkam kesmek kolaydır. akran kabul edip öyle muhabbet etmek erdemdir. yetişkin olmaktır.

sonuçta üstad özetlemiş; "zaman insanları değil armutları olgunlaştırır.".

ha kaayu* izlemesi gereken yaşta burada takılan varsa da; "pataklarım lan sizi. cıss!" diyorum onlara.

edit: imla