veda

zülfü livanelini'nin yazıp-yönettiği ve yapımcılığını üstlendiği, atatürk'ün çocukluğunu anlatıcak olan belgesel.

VEDA



Elimde, sükutun nabzını dinle,

Dinle de gönlümü alıver gitsin!

Saçlarımdan tutup, kor gözlerinle,

Yaşlı gözlerime dalıver gitsin!



Yürü, gölgen seni uğurlamakta,

Küçülüp küçülüp kaybol ırakta,

Yolu tam dönerken arkana bak da,

Köşede bir lahza kalıver gitsin!



Ümidim yılların seline düştü,

Saçının en titrek teline düştü,

Kuru bir yaprak gibi eline düştü,

istersen rüzgâra salıver gitsin!

necip fazil kisakurek

bir son gibi gözüksede yeni bir başlangıç.

iki günde biten, kolay okunan, sürükleyici bir roman. ayşe kulin' in en beğendiğim romanı diyebilirim.
veda,
bir imparatorluğa veda, bir sevgiliye veda, bir aileye veda, dostlara veda, geçmişe veda...
adının hakkını vererek buruk bir tat bırakmıştır.

bir çok şair ve yazar ele almştır vedaları ama sezai karakoç'un veda'sı bambaşkadır.

Silahlara veda
Geceye rüyaya ve sana
Yalnızlığın geyik gözlü köşesinden
Düzenlerin çıkmazına

Çizdiğim resmin
Saat kulesi ağlıyor
Ağzım o çeşit yok
Şişe bu çeşit var

Sen bir gece gelsen
Güneş doğmasa
Gitmeden yine gelsen
Bu yeni geleni
Bu bize bakanı
Sana bir anlatsam
Güneş doğmasa
Sandıkların içini göstersem sana
Çizdiğim resmin
Yalnızlığın geyik gözlü köşesinde
Bir rafa koyabilsen
Olup biteni ve onları
Sabaha kadar konuşsak
O ürkek ürkek bakanı sana bir anlatsam
Ateşi karı tüfeği çeksem
Ocağa pencereye kapıya

Kemana veda

Yağmurda şeytan ve şapkası
Silahın ölümünü kutluyorum

Tren kaçırmış gibiyim

Sana veda

genelde üzücü ama bazı durumlarda da sevindirici bir olaydır.

insanın içini acıtan söz. hele bir de uludağ sözlükte çaylak olursanız, ulusözlük için kullandığınızda bu kelimeyi daha bir iç acıtır.

hani 2 yılı aşkın süredir burda olmasam, bu söz fazla koymaz. ama çaylak olunca daha bir koyuyor.

güzel bir ayşe kulin romanıdır.

--spoiler--
veda-esir şehirde bir konak.
ayşe kulin, osmanlı imparatorluğu'nun son günlerinde, işgal altındaki istanbul'da bir konakta yaşananları anlatıyor bu kez. son maliye nazırı ve ailesi aracılığıyla o dönemin resmini çizen veda, çökmekte olan bir tarih ile yeni bir gelecek arayan milliciler arasında sıkışan o dönem osmanlı aydınının da öyküsünü dile getiriyor.

ayşe kulin'in her zamanki ustalıklı ve sürükleyici üslubu ile okurlarının elinden bırakamayacakları bir kitap bu. günümüz türk edebiyatında neredeyse eşsiz olan, biyografik veriler ile roman tekniğini birleştirmekteki ustalığını bir kez daha sergileyen kulin, bu kez bir istanbul öyküsü ile bir imparatorluk tarihini birlikte ele alıyor.
--spoiler--

kaynak: kitabın arkasındaki yazı.

olabildiği kadar objektif, akıcı roman.

ayşe kulin' in osmanlı imparatorluğu'nun son günlerinde, işgal altındaki istanbul'da, bir konakta yaşananları anlattığı romanıdır. sürükleyici ve güzel bir romandır.

Yitirdim cebimdeki bütün adresleri
Yağmurlar, yağmurlar ortasında kaldım
Aklımı boğacak o selleri
Ben kendi damarlarımda yarattım

Artık ne bir satır yazı, ne de bir selam
Tek kişilik bu oyunda rol alabilir
Gitti bütün seyirciler, boşaldı salon
Geride kalan yalnızca, yalnızca maskelerdir

Eli naylon güllü o dostlukların
Bir tek anısı ve sızısı yok içimde
Yitirdim cebimdeki bütün adresleri
Kendimi kazandım bir başka biçimde...*

her şartta, her zaman, her şekilde ve sebepte zor, acı.kolayını gören varsa beri gelsin, bi dinleyeyim de şaşırayım.keşke de kolay olsaydı, hatta çok kolay. okadar ki, bengidemem değil, "benrahatlıklagiderim" olabilseydim. * *

doğru zamanda olmamasıdır belkide bu kadar zor olması. zordur veda, zorluğu zamansızlığıdır belkide... doğasında vardır zamansızlık.

veda hep veda.
her yil veda etmek, hep gitmek zorunda kalmak, vedalar cok zordur.
bir bakis yeter bazen veda etmek icin, bir dokunus yeter hüngür hüngür aglamak icin. insanin en sessiz kaldigi icten ice agladigi herkesin bir kez yasadigi en özel en zor anlardan biridir.
*

Akşamı getiren sesleri dinle,
Dinle de gönlümü alıver gitsin.
Saçlarımdan tutup kor gözlerinle
Yaşlı gözlerime dalıver gitsin.

Güneşle köye in, beni bırak da
Küçüle küçüle kaybol ırakta.
Bu yolu dönerken arkana bak da
Köşede bir lahza kalıver gitsin.

Ümidim yılların seline düştü,
Saçının en titrek teline düştü,
Kuru yaprak gibi eline düştü,
istersen rüzgara salıver gitsin.

necip fazıl

ayşe kulin'in osmanlının son dönemlerini 'esir şehirde bir konak'ta yaşayanların gözüyle anlatan, akıcı diliyle bir solukta okunan romanıdır.

vedalar herzaman acıdır terkeden kim olursa olsun kimi zaman mecburiyetten kimi zaman vakit geldiğinden çekilir gidilir. kimi zaman ülkene veda etmen gerekir kimi zaman sevdiğine olaylar kişiler değişir lakin sonuç değişmez canın acır, gözlerin dolar, boğazına bir düğüm takılır ve orada kalır tek bildiğin geri dönüşü olmayan bir yolda olduğundur..

(bkz: one last goodbye)

Yine yağmur yine hazan
Sessizce ölür ozan
Kurur ırmak kurur toprak
Dökülür yeşil yaprak

Sımsıcacık gülümserdi
Türkülerde gülüş idi
Güle sığmaz bir kuş idi
Uçup gitti sonsuzluğa

Gül yok artık dal yok artık
Türkülerde söz bitti
Omzundaki kuş yok artık
Uçup gitti sonsuzluğa

Ben de gideceğim.
Bir dalganın köpüğünde martı,
Gemi direğinde yelken,
Aşkın yüreğinde sevgi olacağım.
Hadi bir ıslık çalın ezgisine binip gideyim
Gülen bir çocuk gösterin gülüşüne gideyim
Bana aşkı getirin öldürüp gideyim

Yine yağmur yine hazan
Sessizce ağla çocuk
Kurudu Irmakların,
Emziğinde bal bitti
Aşk bitti düş yitti
Ağla çocuk.

SÖZ BiTTi...aşk bitti düş yitti...ağla çocuk

Ayşe kulin'in yazmış olduğu bir kitaptır. Kitabın muhtevasına bakacak olursak, esir bir şehirde konakta yaşanan olayları anlatır. ayrıca, milli mücadele dönemi tarihe de yer yer ışık tutar. sürükleyici bir üslübla kaleme alınmış hemen okunulması ve bitirilmesi gereken başucu kitabıdır.

ayrılık denen limandan bilinmeze giderken dudaklardan dökülen her şeyin karşılığı. zordur. en katı yürekli insanın bile gözlerinden yaş gelmesine yol açar. giden ya da bırakılan çok seviliyorsa hele, günün en zor saatleridir. ancak bazen vedalar gereklidir, ruh sureti soğuk bir şehirde her gün biraz daha eriyorsa, uzaklara gitme vakti gelmiş demektir.
her veda, eden insandan biraz ruh kırıntısı barındırır; bazı vedalar kalabalıklar eşliğinde gerçekleşir, sartre' nin son vedasında seinne nehri boyunu doldurur kalabalıklar. bazı vedalar gözyaşlarını azdırır, boyozuna, kordonuna, karşıyakasına doyulamamış bir şehir geride kalırken. bazı vedalarda, şehri kana bulayan seri katili durdurmanın sessiz huzurunda, joshua brolinler geride anabel o donnelleri bırakır. soğuk bir his kaplar insanın içini.
bazı vedalar kalıcı, bazılarıysa geçicidir. zor olduğu gerçeği bir kenara yazılırsa, ağızdan çıkan her hece titrer. yürek burkulurken, aşklar, başarılar, yenilgiler, arkadaşlar, entryler takvim yapraklarına kazınırken, ' her şey çok güzel olacak. ' der umut, inanç ve sevgiyi yanından ayırmayan. nihayetinde dönüşü umulan o tatsız sözcük gelir: ' elveda '.

misal:kendinize iyi bakın fazla da takmayın her şeyi kafanıza,sözlüğü bir eğlence aracı olarak görüp aynı zamanda bilgi de edinilebilinen * bir mekan olarak görmekte fayda vardır. akşama kadar iş stresi,sınav derdi,sevgili dırdırı gibi şeylerle uğraşıp eve gelip üç beş dakka gülüp eğlenmek günü stresini atmak isteyenlerin mekanı olmalı sözlük..

ve bir vede cümlesi olarak (bkz: hadi ben kaçtım)

vede ney len ? veda o veda.. hay gözüne at..

vedalar; cevap hakkı tanımayan tek taraflı vurgunlardır.

her şeyi söyleyebilir insan. son sözler hep çıplak olur. ağır olur. kalınsa hani, söylenemeyecek sözler olur. nasılsa gidiliyordur, nasılsa bırakılan izleri silmek için orda olmanın imkanı yoktur. "keşke"si olmayacaktır, bedeli sorulamayacaktır.

vedalar, en büyük intikamdır bırakılandan.
kimde canınız yanmış, kimde parçanız kalmışsa ondan.

ayşe kulin'in son romanı. kendi ailesinden yola çıkarak yazmış. aldım ama henüz okumadım. fakat daha önceki kitaplarına dayanarak bunun da güzel olacağını umuyorum.

bir ezginin günlüğü şarkısı. herşey yolunda albümünde bulunmakta.