bugün

her çocuğun atari olan bir arkadaşının evinde arkadaşları ile toplandıktan sonra yaşadığı durumdur. yıllar geçtikçe oyunlar gelişir, ekipmanlar gelişir, televizyonlar gelişir ama hiçbir şey o sırayı bekledikten sonra oynanan atarinin tadını vermez.
(bkz: sırayla bilgisayar oynamak)
Eğer daha oyunun başında Kolayca yanarsanız bana ne oğlum ben bir kez daha oynayacağım diye çamura yatabilirsiniz. Grubun durumuna göre bu istek kabul görebilir ya da hadi lan oradan adam gibi oynasaydı sende tepkisi alabilirsiniz.
deli gibi özlediğim olay. (bkz: keşke hep çocuk kalsak)
mario ve luigi olmaktır.
contra oynardık hatta annem babamda katılırdı bize mahalledeki çocuklar gelirdi felan gündüz biz gece annemle babam.
çocukluğumuzda istemesek de annemizin isteği üzerine eve gelen çocuklarla yaptığımız eylemdir.
sırayla ps3 oynamakla arasında fark yoktur,buralarda herkeste yok ps3 tabiki ps mekanları hariç.
''Yeter sen çok oynadın ama artık bende sıra'' gibi tartışlamalarla son bulan muhteşem anılardır.
© copyright 2005 - 2026