soyut bahçe

hart crane'in özel ve güzel şiiri.
kadının soyut bahçesinde soluğunu kesen, kendine tutsak eden aşk, ağaç ve üstündeki elma, şehvettir. düşüncesinde ağaç yani aşk olur kadın ve rüzgar uçurur onu mavi düşlere. bu an; kadının hiçliği deneyimlediği andır, tüm anılardan, umuttan,korkudan, bütün beklentilerden uzak, ot ve gölgelerin varlığında hiçliğin huzurlu dinginliğini kucaklar kadın.

--spoiler--
Ağacı üstünde elma, şehvetidir kadının-
Parıltılarla asılı, güneşten maskarası.
Ağaç, kesmiş soluğunu kadının;yeltenip
Yükselip üstüne dal dal, dilsizce dilli sesi
Çıkıverir gözlerine bir karartı perdesi.
Kadın tutsak ağaca ve yeşil parmaklarına.

Ve kendini ağaç sanar düşüncesinde kadın.
Rüzgâr kucaklayıp örer taze damarlarını,
Kaldırır onu göklere, uçarı maviliğe,
Ellerinin ateşini boğup gün ışığında.
Hiç anısı yok kadının, korkusu, umudu yok
Ayaklarındaki ottan ve gölgelerden öte.

*
--spoiler--