nietzsche

'' nietzsche kırbaçlanan ata sarılıp ağladığında 19. yüzyıl bitmemişti daha. Biz bugün bir avuç insan, faytonları tartışmaya ancak başlayabildik. ''

(bkz: friedrich wilhelm nietzsche)

Nietzsche de kim amk .s

Bakkal mahmut efendi.

nihilist değildir nietzsche yaza yaza tüyümde dil de bitse de söyleyeceğim durmadan.

nedenini açıklamayacağım ama bu sefer.

kendiniz araştırın.

Felsefe tarihinde bazıları vardır; bunlar kendilerinin kurduğu özgün ve tepkisel yapılarıyla bir ufuk teşkil eder. Kırılma noktası, kapı aralayıcı ve her görüşün öyle ya da böyle etkilendiği dayanak yahut odak olur.

Bu kimseler zamanla kendi isimlerinin kendilerine mahsusluğunu kaybeder. Yani artık bir isim olmaktan çıkarlar ve artık bir imzaya dönüşürler. Bir imza olarak isim olmaktan sıyrılıp yükselirler. Nietzsche de bu imzalardan birisidir. Üstelik yalnızca aksiyoloji alanında değil. Bu, görünen ufak bir kısmı.

Bunu görmek ve iyi idrak etmek için heidegger ve derrida'ya göz atılmalı. Ama pırasa yiyenler bu ufuktan çok uzaktır.

Etzsch eşittir ç denkleminde okunan isimdir.

Yalnızlığı sever, halka karışmaz, kalabalıktan hoşlanmaz.

Gemeinschaft macht irgendwo, irgendwann gemein (Cemiyet insanı er geç adileştirir).

Alman filozof.

Bu aralar çok sık karşılaşıyorum düşünceleri, yazıları ile. Aşkı yaşama şeklimize yaptığı eleştiriler doğru ve insanda farkındalık oluşturuyor. Toplumdan çok Bireye önem verdiği de anlaşılıyor.

dördüncü nesil silik.

Üstinsan sözcüğünü ilk olarak teolog ve yazar Heinrich Müller, 17. yüzyılda yazdığı Geistlichen Erquickstunden adlı eserinde kullanmıştır. Nietzsche, üstinsanın tüm evrenin amacı ve sebebi olduğunu ileri sürmektedir. Ona göre Üstinsan, insanlığın da amacıdır.

Nietzsche, üstinsan kavramıyla soylu bir insan eylemliliği kavramını yeniden kurmaya çalışır. Son insan, yalnızca maddi teselli peşindeyken üstinsan, yaşamını büyük eylemler uğruna harcamaya hazırdır. Üstün olmak, isteyerek iyinin ve kötünün ötesinde durmaktır. Yine Nietzsche, kendisini üstinsanın habercisi olarak tanıtır ve kendini Zerdüşt ile özdeşleştirir. Bu konuda eserinde şöyle yazmıştır:

"insan bir iptir ki hayvanla üstinsan arasına gerilmiştir. Uçurumun üstünde bir ip. Tehlikeli bir geçiş, tehlikeli bir yolculuk, tehlikeli bir geriye bakış, tehlikeli bir ürperiş ve duraksayış."
"Çünkü insanlar eşit değillerdir. Gerçek budur. Ve benim istediğim şeyi onlar istemezler."
insanların üstinsanı karalayacaklarını şu ifadelerle bildirir:

"iddia ederim ki benim üstinsan dediğime, siz şeytan diyeceksiniz."
"Sert olunuz!"
"Panayırda kimse üstinsanlara inanmaz. Orada konuşmak isterseniz halk tabakası göz kırpar ve 'Biz hep eşitiz' der."
"Haydi haydi, ey üstinsanlar! Ancak şimdi insan, geleceğin doğum sancısındadır. Tanrı öldü, şimdi dileriz ki üstinsan yaşasın.
Ey üstinsanlar, içten adamlar, açık kalpliler; güvensiz olun! Derinliklerinizi gizli tutun; çünkü bugün halk tabakasının günüdür."
Nietzsche'nin üstinsanı, belli bir evrim sürecinin ardından, insanlar arasından çıkıp bütün insanlığı yönetecek, tüm insanlara tahakküm edecek bir diktatör değildir. O, her ne kadar on dokuzuncu yüz­yılda kapitalizmin yarattığı fabrika köleleri­ne, kapitalizmin Hristiyanlıktan miras alıp koruduğu köle ahlâkına, burjuva demokrasi­siyle onun eşitlik idealine karşı çıkarken, bu düzenin veya Avrupa'daki demokratikleş­menin bir yandan da zorbalık, acımasız bir diktatörün ortaya çıkışı için gerekli altyapı­yı hazırladığını söylemiş olmakla birlikte, onun üstinsanı sanılanın tersine Hitler değildir.

tanrı öldü

"Tanrı öldü. Tanrıdan geriye bir ölü kaldı. Ve onu öldüren biziz. Hâlâ gölgesi beliriyor uzaklarda. Kendimizi nasıl avutacağız, biz katillerin katilleri? Neydi bıçaklarımızın altında ölümüne kan döken, dünyanın sahip olmuş olduğu bu en kutsal ve en kudretli şey; bu kanı kim silecek üzerimizden? Hangi su var bizi temizleyecek? Hangi teselli şölenlerini, hangi kutsal oyunları icat etmek zorunda kalacağız? Fazla büyük değil mi bize bu davanın yüceliği? Buna layık olmak için birer tanrıya dönüşmeli değil miyiz?"

Nietzsche’nin Ahlak anlayışına göre, inana iyi gelen ahlaki, kötü gelen ahlaki olmayandır. Bunu okuduğumda bize bir zaman ahlaksız gelen fakat daha sonra ahlaki bulduğumuz, bize zarar verdiğini düşündüğümüz ama zarar vermeyen olayları ve tersi olarak iyi olduğunu düşündüğümüz ama iyi olmayan durumları da düşündüğümüzde insan nasıl iyi ve kötüye göre ahlaki değerlendirme nasıl yapabilir dedim. Ahlaki ve ahlaki olmayanı iyi ve kötüye göre ayrıştırmanın ölçütü nedir? Veya böyle bir ayrım yapmak zorunda mıyız?

Ahlak gelenektir ve geleneğe itaat toplumun ilkesidir. Gelenek ve değer toplumla birlikte değişir ve farklılaşır. Toplumun ahlak ve değerine göre hareket eden, kendi doğrularını üretememiş insan zayıf insandır. Değer yargılarına göre üretilmiş ahlak insanı kendi özünden uzaklaştırır ve bir üst olma halinden alıkoyar. Bu yüzden ahlaki olana uymak bayağılık ve ahlaksızlıktır.

Başta ahlak olgusu toplum düzenini korumak ve dünyayı iyileştirmek üzerine kurulu değer algısına sahipken zamanla bu algının öte dünya fikriyle ödül-ceza yöntemiyle korku üzerine kurulması insan olmanın gerekliliğini hiçe saymaktır. Bu yüzden Nietzsche çağdaş toplumun ortaya koyduğu ahlaki önermeleri reddeder. Çünkü ahlak biri kendi içine yönlendirmek yerine dışa dönükleşmesine, kendinden uzaklaşmasına neden olur. Bu yüzden ahlaksız olmak ahlaklı olmaktan saha ahlakidir.

bu adam değil miydi tanrı öldü diyen. sanki o devirde de amerika tarzı piçimsi bir süper güç var ve bu gibi adamların onların projeleri gibi hissediyorum aq. düşünsene m.ö sinin süper gücü kendini haklı göstermek için nietzsche gibi bir proje adam üretip ona sandık sandık altın veriyor.

“beni öldürmeyen şey güçlendirir.”
“Tanrı öldü,onu biz öldürdük.” -friedrich nietzsche.

Bir dönem ilahiyat okumak için üniversiteye gitse de, inancını sorgulamaya devam etti. Ailesinden gördüğü dini baskı ve hristiyanlığın cevap veremediği sorular yüzünden, ilerleyen dönemlerde içki içmeye ve ayinlere gitmemeye başladı. Sonrasında bildiğimiz NiETZSCHE oldu.

Kendisi kendisinden başka olmayan insandır Nietzsche.
Young King