ne me quitte pas

çaldığı an dünya durur.

la vie en rose ile birlikte fransızcaya karşı merak uyandıran şarkıdır.

Jacques brel, her ne kadar sonrasında bu şarkı aşkı değil, aşkın insanı ne kadar alçalttığını anlatıyor** dese de gözleri dolu bir şekilde söylerken bu şarkıyı aşkı da anlattığını hissedebiliyor insan.

bırak gölgenin gölgesi, elinin gölgesi hatta köpeğinin gölgesi olayım bile diyor yazar. heyt ulan aşk sen adamı ne hale getiriyosun.

ingilizcesi de fransızcası da mükemmel. umarım bunu türkçeye çevirecek bir kişi yoktur ülkemizde. çünkü genelde bok oluyor bizdeki çeviriler. uyarlamalar yani.

Öyle zor notalar, mükemmel seslerle değil Brel'in sadece hissettiğini hissederek söylemenin mümkün olduğu ama sanatın tarifini veren parça.

Ne zaman ne me quitte pas dese Jacques Brel, içimde bir yerleri üzen şarkı.

Bu şarkı eşliğinde bir sabah erkenden çıkıp gitmiştim. beni terk etme diye diye, geride bırakmıştım onu. çok doğru bir karardı. hatırladıkça kendimle gurur duyuyorum ama her ne me quitte pas, kalbimi sıkıyor.