gece

istediğimi aldım, tekrar uyuyorum. Gülücük.

insanın kendi iç sesiyle baş başa kaldığı, o kaçtığı tüm gerçeklerin odanın köşesinden ona göz kırptığı zaman dilimi.

görsel

görsel

görsel

gece uçurum boylarında,
uzak çakal sesleri
yüzümüze, ekmeğimize,
türkümüze çarpar geçerdi.

yusuf hayaloğlu

tahmini saat 23:00 ile 03:00 arasında geçen süre zarfıdır.
genelde uyku saatidir.

Yanımdaydın son defa sarılıp uyuduk uyumamak için 4 tane kahve içtim ki kahve bana çarpıntı yapar bilirsin. Sen horlaya horlaya uyudun hiçbir zaman romantik değildin zaten .Her anın tadını çıkarttım uzun uzun seyrettim seni üzücü güneş yine doğdu ayrılık vakti geldi . Hoşçakal son kez ..

şimdi dalga sesi ne güzel ninni olurdu. battaniyenin altında esintinin şefkatiyle uyurdum.

görsel

Leyla erbil in ince bir kitabi.

kitap "neden benle yatmiyorsun?" diye bitiyor.
ısrarla yatmadigim bir iki adami dusundum, israrla benle yatmayan bir iki adami dusundum.
ıcim buruldu sozluk:(

kötüysem gündüz de kötüyüm gece de kötüyüm.

Benim için gündüzden bir farkı yok galiba ama bu iyi veya kötü anlamda değil. iyiysem gündüz de iyiyim gece de iyiyim.

Karanlık ve düşüncelerin üzerine geldiği zamanlar.
Keşke gamsız bir pezevenk olup gecenin tadını çıkarsam.

Gece yasamayi bi 10 senedir sevmedigim.
Aksam 12 gibi uyuyim, sabah 7 gibi uyanayim, gece deliksiz uyuyayim.
Niyet ettim dilegime. Amin.

Karanlık ve sessiz, ama aynı zamanda da kaybolan umutların, bastırılan duyguların göründüğü zamandır. Gecede bazen huzur, bazen kaybolmuşluk vardır.

insanı daha hüzünlü ve depresif hissettiren, duygusal şarkılar dinlemenin daha hoş olduğu zaman dilimi.

Eskilerden özlenen bir yazarın niki.

görsel

00 ila 04:55 arasi olan zaman dilimi.

gündüzün tersi diye binilir ancak tamamen doğru değildir.

karanlık.

Karanlık. Duygularımla yüzleştiğim vakit.

günün en sevdiğim zaman dilimidir gece.
Herkes uyuduktan sonra başlıyor gün benim için, yani gece. Telaşsız, kendinle başbaşa ama çözmeye çalıştığın ne varsa hepsini masaya yatırıp üstüne düşündüğün en yoğun zaman dilimi.
Uzun zamandan beridir üst üste köpek gibi içtiğim ikinci gece, üçüncü gece için saat sayıyorum. Dokuz günün dokuz gecesini de bu şekilde tamamlamayı planladım.
Cümleleri nasıl hâlâ bu kadar düzgün kurabildiğime de şaşkınım, çok ilginç.

Özlemişim uzun uzun onu düşünmeyi, sanki yan yanaymışız gibi onunla sohbet etmeyi.

Kızgınlığım aslında ona değil, hayata. Böyle olmamalıydı diyorum içimden yine en ağır küfürlerimle birlikte.
Bazen bazı şeyler inanılmaz ağırıma gidiyor, öyle böyle değil.

Gün içinde o kadar çok şey oluyor ki bana onu hatırlatan, bazen günü yaşamaktan çok anıları düşünmekle geçiyor bütün zamanım.
Özellikle bugün daha çok andım onu, niye bilmiyorum dün dediğim gibi şuan burada onunla olmak isterdim, sanırım bu yüzden.

Bugün tam 7 ay 27 gün oldu ayrılalı, hâlâ dün gibi, ne zaman geçer hiçbir fikrim yok. Geçer mi, hiç emin değilim.
Emin olduğum tek bir şey var, hâlâ çok seviyorum.
Sıkı sıkı sarılmak isterdim tam da şimdi...

Gündüz, ilerleme gibi görünen tekdüze bir süreçtir. Sabahın parlak ışıkları akşam karanlığına dönüşürken, bize bir gelişme olduğu hissini verir – belli bir yönde ilerliyormuşuz gibi bir duygu. Zamanın yapay göreceliği üzerinde nadiren durup düşünürüz. Allah’ın her günü, aydınlığın karanlığa doğru akışı bizi önüne katıp koşturur. Ama gün boyunca, ister sabah saat on, ister öğleden sonra üç olsun, hepimiz, gündelik düzenin, düzen güçlerinin köleleriyiz. Bizi ayakta tutan, zamanın geçmesi ve gecenin sunduğu kurtuluş umududur. Çünkü, sonunda gece olacağını ve (gündüzle kıyaslarsak) dilediğimiz gibi davranma fırsatına kavuşacağımızı biliriz.
Cehenneme Övgü - gündüz Vassaf