edebiyat ve intihar

" sanki onların hepsi büyük bir ölümün parçalarıydılar ve yan yana geldiklerinde hep bir ağızdan bize yaşamanın güzelliğini, hiç bitmeyen tazeliğini haykıracaklardı. ben bu haykırışı hissettim, umarım sizde hissedersiniz... "
adem eyüp yılmaz

(bkz: Ernest Hemingway)

intihar eden yazarların kitabı. güzel bir çalışmadır. ama büyük yazarların neredeyse tümünün intihar ettiğini görmek garip bir sıkıntı verir insana.

aslına bakılırsa güzel bir konu için kötü bir kitap denilebilinir. derinleşmemiş hayat hikayeleri ve kötü çevrilmiş şiirleriyle bir hayli can sıkar. tabii ki edebiyat ve intihar konusunda birçok kişiyi es geçmesi de ayrı bir affedilmezidir. ne işi var dalida nın edebiyat ve intihar başlığı altında demeden geçemeyeceğim. tamam yavuz çetin i anlamak isteyebilirim. kurt cobain i ise ağzıma bile almam (o bütün listelerin baş tacıdır).
sevdiğim artı yanlarından biri ise seneca gibi intihar etmiş gibi görünüp aslında öldürülenleri listeye dahil etmemesidir.

şairlerin akıl hastalıkları ve intiharla olan ilişkilerinin enine boyuna araştırıldığı ayrıca, dr kaufman'ın sylvia plath etkisi teorisini irdeleyen; şairin son sığınağı "intihar" başlıklı nurdal durmuş tarafından kaleme alınan bir yazı otuzuncu harf edebiyat ve düşünce dergisinin son sayısında yayınlandı.
konunun meraklılarının ilgisini çekecek türden sağlam bir inceleme olmuş.
meraklılarına duyurulur.

--spoiler--
Sonuç olarak beynin bilinmeyen köşelerinden her parlamasında başka kıvılcımlar saçan bu tılsımın hayata tahammülünün az olduğu her halinden anlaşılıyor. Şairlerin normal insanlara göre duygularını çok daha şiddetli yaşayan, yaşadıkları için yazabilen, kitleleri bu derin duygularıyla etkileyebilen farklı insanlar olduğu bir gerçek olarak önümüzde durmaktadır. Sebebi ne olursa olsun belki de Ölmek istemiyorum diyen şairlerin, sürekli ölmek için çaba harcamaları ve ölümden bahsetmeleri ölüm ve yaşam arasında fark edilmenin, toplumsal bir tavrın, muhalif bir duruşun ve duygu derinliğinin içinden çıkılmaz son hamlesi olarak kabul edilebilir. Şairler ölmek istemezler, çünkü ölmek unutulmak, yok olmak demektir. Şairler ölmek isterler, çünkü ölerek yaşamak onlar için hep daha cezbedici bir duygudur! Bu açıdan bakıldığında şair belki de son hamlesini hayata sınırlar koyan, onu basitleştiren bütün yaşam koşullarına şiirlerin ölümsüz dizeleriyle "ölüm" diye bağırarak yapar! (bkz: otuzuncu harf) edebiyat ve düşünce dergisi - nurdal durmuş şairin son sığınağı "intihar" yazısının son paragrafı.
--spoiler--

(bkz: Cesare Pavese)

(bkz: nilgün marmara)

adını hatırlayamadığım bir edebiyatçının yetersiz gelir ve bunalım nedeniyle bir avuç hap yutup kafasını mikrodalgaya sokma hadisesidir.

edebiyat ve intihar

yusuf atılgan ve anayurt oteli

evet tam tamına örtüşmekte.

(bkz: ilhami çiçek)

her kesimin aşina olmadığı bir isim olmakla beraber, yazdıklarını, yaşadıklarını,hatta intiharını bile pek bir estetik bulduğum şair abimizdir. satranç dersleri şiirini ne zaman okusam önce içimde kırlangıçlar yükselir sonra intiharın haramlığına üzülüp iç geçirirken yakalarım kendimi. allah rahmet etsindir.

konuyla ilgili ilginç bir makale için:
http://www.nurdaldurmus.com/?p=486