didem madak

Çok şey öğrendim geçen üç yıl boyunca
Alt katında uyumayı bir ranzanın
Üst katında çocukluğum...
Kâğıttan gemiler yaptım kalbimden
Ki hiçbiri karşıya ulaşmazdı.
Aşk diyorsunuz,
limanı olanın aşkı olmaz ki bayım!

Allah'la samimi oldum geçen üç yıl boyunca
Havı dökülmüş yerlerine yüzümün
Büyük bir aşk yamadım
Hayır
Yüzüme nur inmedi, yüzüm nura indi bayım
Gözyaşlarım bitse tesbih tanelerim vardı
Tesbih tanelerim bitse gözyaşlarım...
Saydım, insanın doksan dokuz tane yalnızlığı vardı.
Aşk diyorsunuz ya
Ben istemenin Allahını bilirim bayım!

Çok şey öğrendim geçen üç yıl boyunca
Balkona yorgun çamaşırlar asmay
Ki uçlarından çile damlardı.
Güneşte nane kurutmayı
Ben acılarımın başını
evcimen telaşlarla okşadım bayım.
Bir pardösüm bile oldu içinde kaybolduğum.
insan kaybolmayı ister mi?
Ben işte istedim bayım.
Uzaklara gittim
Uzaklar sana gelmez, sen uzaklara gidersin
Uzaklar seni ister, bak uzaklar da aşktan anlar bayım!

Süt içtim acım hafiflesin diye
Çikolata yedim bir köşeye çekilip
Zehrimi alsın diye
Sizin hiç bilmediğiniz, bilmeyeceğiniz
ilahiler öğrendim.
Siz zehir nedir bilmezsiniz
Zehir aşkı bilir oysa bayım!

Ben işte miraç gecelerinde
Bir peygamberin kanatlarında teselli aradım,
Birlikte yere inebileceğim bir dost aradım,
Uyuyan ve acılı yüzünde kardeşimin
Bir şiir aradım.
Geçen üç yıl boyunca
Yüzü dövmeli kadınların yüzünde yüzümü aradım.
Ülkem olmayan ülkemi
Kayboluşumu aradım.
Bulmak o kadar kolay olmasa gerek diye düşünmüştüm.
Bir ters bir yüz kazaklar ördüm
Haroşa bir hayat bırakmak için.
Bırakmak o kadar kolay olmasa gerek diye düşünmüştüm.

Kimi gün öylesine yalnızdım
Derdimi annemin fotoğrafına anlattım.
Annem
Ki beyaz bir kadındır.
Ölüsünü şiirle yıkadım.
Bir gölgeyi sevmek ne demektir bilmezsiniz siz bayım
Öldüğü gece terliklerindeki izleri okşadım.
Çok şey öğrendim geçen üç yıl boyunca
Acının ortasında acısız olmayı,
Kalbim ucu kararmış bir tahta kaşık gibiydi bayım.
Kendimin ucunu kenar mahallelere taşıdım.
Aşk diyorsunuz ya,
işte orda durun bayım
Islak unutulmuş bir taş bezi gibi kalakaldım
Kendimin ucunda
Öyle ıslak,
Öyle kötü kokan,
Yırtık ve perişan.

Siz aşkı ne bilirsiniz bayım
Aşkı aşk bilir yalnız!

"Karşıyaka vapurunda alıştı dilim en çok acıya
Acı çaylar içer ve bakardım karanlık sulara
Bir balığın uykusunu düşlerdim
Karanlık sularda kaybettiği rüyaları,
Sigaramdan kopup giden iki kıvılcım
Merak ederdim ne konuşurlar aralarında?
Sen beni hep merak ederdin,
Sen beni hep yemeğe beklerdin,
Seni sıcacık evimizde bulduğumda
iki kıvılcım buluşmuş gibi olurdu
Balığın karanlık uykusuyla.
Bir kesmeşeker koymuş gibi olurdun sanki
Dilimin ucuna."

keşke hayatta olsa da çiçekli şiirler yazmaya devam etse...

"siz aşkı ne bilirsiniz bayım
aşkı aşk bilir yalnız!"

nsan kaybolmayı ister mi?
Ben işte istedim bayım.
Uzaklara gittim
Uzaklar sana gelmez, sen uzaklara gidersin
Uzaklar seni ister, bak uzaklar da aşktan anlar bayım...

"Dalgınlığınıza gelmek istiyorum
Ve kaybolmak o dalgınlıkta."

"Ben çekildiğim her fotoğrafta
Defolu bir kelebek gibi çıkarım."

Kaybolmak istemiştim bir zamanlar 
Kapının arkasında yokum demiştim 
Ve divanın altında da. 
Bulamazsınız ki artık beni, 
Hayatın ortasında. 
Kaybolmak istemiştim bir zamanlar 
Beni kimse bulamazdı 
Tanrı’nın arkasına saklansam. 
O Kocamandı, en kocamandı o. 
Bir kız çocuğunun hayalleri kadar.

Siz zehir nedir bilmezsiniz
Zehir aşkı bilir oysa bayım!

"asaletim de sizin olsun baylar, rezaletim de
beni bir sutyen lastiğiyle asın"

ah hayat.

Okursam kendimi keserim.
Ne gerek var simdi aksam aksam.
Etraf kirlenir.

bazen ölümü mıh gibi aklıma çakılır. o yaşta ölünür mü be.

Daha şiir yazacaktın didem
Tavsiyeler verecektin bana.
Seveceksen adam ol önce,
Önce adamlığını seveyim,
A b c yazsan da severim
Severim o zaman şiirlerini de diyecektin.
Kırdığım kalplerin, bana geri dönüş yapan mısraların sahibi..
Sen üzdüğüm insanların, bana cevap verdiği cümlelerin sahibiydin.

Heceleme beni artık Allah’ım
Bırak okunaksız kalayım
Kaderimin hepsi pek iyi olmasın varsın
Bak, ömrüm eriyor işte
Çocukluk fotoğrafımdaki kardan adam gibi yanı başımda
Bak, ilkokul talebesi kalbimden
Yine karne parası istiyorlar
Bir gecekonduda oturuyor kalbim oysa
Yağmur yağdıkça
Bir gecekondunun damı gibi içine doğru ağlıyor

Bir zamanlar kendimi
Bulunmaz Hint kumaşı sanmıştım.
Kaç metredir benim yokluğum?
Benden daha çok var sanmıştım.
Benim yokluğumdan dünyaya
Bir elbise çıkar sanmıştım.
Dünyanın çıplaklığına bakmaya utanmadan
Sonunda ben de alıştım.
Ah...dedim sonra,
Ah!

Bir zamanlar meydan okumak isterdim.
Kaç meydanını okudum da bu hayatın.
Yalnızca iki harfini öğrendim:
A
H!

Ah benim nergis kokulu cehaletim...
Ruj lekeleri bıraktın bardaklarda
Anlatmak isterdin kendini durmadan
Bir bardağa bile olsa.
Ne diyecektin, ne söyleyecektin
Şairlerin şahı olsan,
Bir AH’dan başka.
Ah benim nergis kokulu cehaletim
Bana yıllarca, bunca sözü boşa söylettin.
AH!

Güçlü bir el silkeledi beni sonra
Sanırım tanrının eliydi,
Sayamadım kaç ah döküldü dallarımdan,
Çok şey geçmiş gibi başımdan
Ah dedim sonra,
Ah!

iç ses, diye söylendim.
Gel!
Ahlar ağacından sen de biraz meyve topla.

Vasiyetimdir:
Bin ahımın hakkı toprağa kalsın...

Vasiyetimdir:
Dalgınlığınıza gelmek istiyorum
Ve kaybolmak o dalgınlıkta.

"...
Vasiyetimdir
en güçlülerinden seçilsin
Beni taşıyacak olanlar
Ahtım olsun
Yükleri ağırlaşsin diye iyice,
Tabutumun içinde tepinecegim."

Bir yazarın bir şiirinden aldığı nicki görüp ölümünü hatırladığım, fularıyla Beyoğlu sokaklarını arşınlayan değilde, mutfakta bulaşık yıkayan evimizin kızı şairdir benim için. Ne güzel kadındı be!

minör hayatların major depresyonu ölünce ablam ölmüş kadar üzüldüğüm kadın.

o talihsiz temmuzda, gün 24'üne dönmeseydi de hala aramızda olsaydı.

Ne Türkiye'nin Sylvia Plath uzantısı olmuş ne de kelime ilizyonu ile uğraşmış. Turgut Uyar hüznü gibi geçip gitmiş, yüreğimize dokunduğu dizelerle kalmış. Bu gece Zeyniler Köyünde Çalıkuşu olsun zaman. Bizler de Didem Madak için, ah'lar ağacına çiçekli şiirler asalım.

...Cocukken evdekilere gizli mektuplar yazip kapi altlarindan atardim. Sonra büyüyünce bu tip soytariliklar yapmak komik kacmaya basladi. Ben de o zaman siir yazmaya basladim. Bu yüzden sanirim siir bende bir tur cocukluk aliskanligi olarak kaldi, bir tür muziplik olarak kaldi.

Kibritle oynayan bir cocugun muzipligini hissettim hep siir yazarken.

Ve genelde yangın cikti.

Birileri kacmami soyledi. Yanan yeri birakip kacmami soyledi. Ama ben hep o yanan yeri grapon kagitlari ile süslemeye calistim....

https://youtu.be/LGpbjWpNams

Karşıyaka vapurunda alıştı dilim en çok acıya
Acı çaylar içer ve bakardım hep karanlık sulara
Bir balığın uykusunu düşlerdim
Karanlık sularda kaybettiği rüyaları,
Sigaramdan kopup giden iki kıvılcım
Merak ederdim ne konuşurlar aralarında?
Sen beni hep merak ederdin,
Sen beni hep yemeğe beklerdin...

öldüğünde üniversite'de yas tutmuştum bütün gün..

bütün kitaplarının alıp, çocuklarınıza okutulması gereken bir şairdi.

özellikle ah'lar ağacı..

bütün dizeler bir başka ah'ı anlatır..

ve de şöyle biter yanlış hatırlamıyorsam.

vasiyetimdir:
dalgınlığınıza gelmek istiyorum
ve kaybolmak o dalgınlıkta.

ilk gençlik yıllarındakilere kitapları okutulması gereken yazardır.

bir baktım eğilmiş su içiyor gamzelerinden kuşlar.

Nickimi esinlendiğim şiir kadın.