bugün

elektirik tesisatı borularıdan elde edilen silahlarla yapılan bir oyundur. bu borularla kendilerini komando olarak gören çocuklar dağa taşa çıkarak birbirlerini avlamaya başlar. mermileri ise kağıttır. *
bu oyunda kağıtlar, ince ince külahçıklar haline getirilip, boruların içinden tüf tüf sesiyle karşılıklı atılırdı.

(bkz: hey gidi günler)
iğneli versiyonu can yakan oyundur. öyle ki kağıtları ince ince yuvarlarsınız ve tam ucuna toplu iğne koyarsınız.

kedilerin korkulu rüyası olan bu mermiler ufak çocukların nükleer silahlarıdır. o yaşta yapabileceğiniz en tehlikeli silahtır.
boş ve inşaat halindeki evler bu oyunun en güzel alanlarıydılar.

biten okulun karalanmış defterleri enine 4 cm, boyuna tamamı şeklinde kesilip bele asılırdı.

inşaat halindeki evin çekilmiş elektrik tesisatının içinden geçtiği koyu yeşil plastik borulardan ortalam 40 cm boyunda kesilir üstüne nişangah yapılıp eda edilirdi.

(bkz: gece gece hüzünlendim lan)
bunun bir üst versiyonu boncuklu silahlarla yapılan çatışmalara girmektir.

ve sonra;

--spoiler--
büyüdüm anne evler büyüdü
büyüdü papuçlar yollar büyüdü
--spoiler--
(bkz: 90 larda çocuk olmak)
(bkz: tüftüf)
© 2005 – 2026 uludagsozluk.com