bağdat caddesi

yürüyerek 5 dk. da indiğim cadde.

(bkz: suadiye)

gittim gördüm geniş kaldırımlardan, pahalı cafelerden, burjuvazinin gizemli çekiciliğinden başka bir numarası olmayan cadde. ha suadiye, caddebostan vs. Anadolu yakasının nezih yaşanılası köşesidir fakat bir istiklal hiçbir zaman olamayacaktır.

bağdat'ın nerde olduğunu bilemeyecek kadar dünyadan habersiz yaşayan kodaman yavrularının üzerinde yürüdüğü cadde.

abartılmaktadır pek bir numarası yoktur fakat insanlarının kalitesine laf etmekte eşekliktir .

atlantik sineması vardı marks end sıpensır'ın yerinde. sonra kral ve ben pizzacısı vardı çiftehavuzlar'da. halen daha sıkça uğramadığım flamingo'nun duruyor olması güzel pek tabii...

asla istiklal olamayacak, zaten sevenlerinin de; lutfen istiklal de olmasın, burası bize kalsın diyeceği yer.

kozmopolitleşmeyen, aslını, dokusunu, mimari güzelliğini, göreceli olarak yıllardır muhafaza eden, "dışarı"dan pek de fazla "yabancı(!)" kabul etmeyen, orada nasıl davranılacağını, hangi hareket, kılık kıyafet, yeme-içme, sokakta yürüme/araba kullanma adabının ters düşeceğini bilmeyenlere genelde garip bakışlar atılan ve iyi de yapılan avenue. türkiye'nin yegane avenue'su; yani aslında alışveriş, gezme, yeme-içme bulvarı bir nev'i...

dışarı'lıklı olanlar nasıl davranılacağını bilmedikleri için, ya da ulaşılamayan ciğere(örneğin hayat standardı) genelde b*k atıldığı için aynı zamanda bünyesinde barındırdığı unsurlar kötülenebilen cadde, caddeden öte; bir yaşam biçimi...

maddi koşullarımız çok da farklı olmasa da, kuzenim bile bir pazar veya salı akşamı tikilerin cirit atıp, kaldırımların insandan geçilmediğini düşünüyor ya, insanın görgüsünü genişletmesi farklı bir self-asessment (kendi kendine iyileştirme/gelişim) gerektiriyor elbette.

genel olarak uyum sağlayabilenin beğendiği, uyum gösteremeyen/göstermek istemeyenin sevmediği bölgedir.

istiklal Caddesinin Anadolu Yakasındaki versiyonu.

son derece rahatsız edici bir cadde. ayak bastığınız anda insanların yüzlerinde ve tavırlarındaki plastik bileşimi hemen anlayabiliyorsunuz. Eskiden istiklal caddesinde yürüyen insanlar daha bir orijinal daha bir gerçekti. tabi son 2-3 senedir hayatımın en az 20 yılı ayak bastığım canım istiklalim de bozuldu.

sabah 5 civarında ordan geçiyorsanız, tam o sırada caddenin ortasında arabanız bozulmuşsa ve yanınızda da tam olmasını istediğiniz kişi varsa, cadde sizin için bir anı kaynağı olmuş demektir.

kadıköy de bulunan fenerbahçe kulübünün kalesi olarak bilinen cadde.

gece 2 sularında bir kısmı trafiğe kapatılan cadde.
nedeni; silahlı çatışma.
dün gece caddeden eve dönerken polisin yola set çektiğini gördüm.polis ne bir insan, ne bir araba sokuyordu oraya.
olay yeri inceleme ekipleri geldi.duyduğuma göre bir aileye ateş açmışlar. mafya işi olabilir. bir kişi de ölü diyorlar.

'ana gibi yar bağdat gibi diyar olmaz.'

dakika başına bir benzin cafe düşen gezilesi cadde dir.

Bizans döneminden bu yana varlığı bilinen yol (şimdi cadde).
Osmanlılar döneminde Üsküdar’dan Şam ve Bağdat yönüne giden kervanlarca kullanırmış. Osmanlı ordusu, Doğu seferlerine bu yoldan çıkarmış. Adının Bağdat Caddesi olması bu nedenle imiş.

gece 12'den sonra travestilerin cirit attığı cadde. hatta siyah bir 206cc ile geziyorlar. bp'den başlıyorlar yolun çeyreğine gelmeden dönüyorlar ve daire çiziyorlar. bir tane de beyaz corsa vardı. nerden mi biliyorum? kafayı camdan çıkarıp "kapışalım mı" diye bağıracak kadar utanmaz olduklarından. emniyet güçlerine duyrulur.

ama o caddede bir büyü var. fenerbahçe'den oraya girerken hızın 50 kilometreyse, birden 80-100 oluyor. ciddiyim bak. sonra caddebostan sahilde 140-150lere kadar çıkabiliyorsun. öylesine yarışların tam durağı. underground yarış pek görmedim. onlar ataşehir'de toplanıyorlar. modifiyeli araçların toplandığını çok gördüm orada. böyle yarıştan önce kapıların açılıp, müzik sistemleri konuşturuluyor falan. nfs gibi. çaça şahin, 98 model modifiyeli honda'ları falan arıyorsanız, o gençler birazdan suadiye'de lastik yakar. emniyet güçlerine duyurulmaz. *

asıl kısmı suadiye caddebostan arasıdır. yaz aylarında et pazarına dönüşüp 31 cilerin malzeme mekanı olur.

istanbul'un Champs elysees'si.

sarışın yaz kış bronz tenli kızları, rayban'li erkekleri, louis vuitton'dan tutun, burbery'sine kadar, gerçekten şık restoran ve kafeleriyle son derece andırıyor.

ayrıca ne kadar gidersem gideyim asla hiç bir aitlik duygusu hissedemediğim caddedir kendisi. böyle çok soğuk ya...

o değil de "bir istiklal caddesi değil."

şort boylarının bokunun çıkarıldığı cadde.
yarış var, kim daha kısa giyecek diye.
öyle bir hal aldı ki; daha yukarısı yok.
valeybolcular bile giyemiyor lan onları.

müdavimlerini "dünya fikime minare dötüme", ipimle başşağım, fikimle kuşağım" modunda takılan insanların oluşturduğu, tikilik akımının başkenti sayılan basit sıradan bir cadde.

fakir çingene ve kürt çocuklarının popüler dilenme merkezi.

Binaları sınıfta kalmış; çok çürük çarıklarmış; Hürriyet böyle haber yapmış:
http://galeri.uludagsozlu...%C4%9Fdat-caddesi-345642/

bende mükemmel anıları olmayan cadde.

ebesinin amı kadar uzun olan cadde. ta kartal'dan başlıyor, kadıköy'e kadar.

bir gun cirilciplak bir uctan diger ucuna kosmayi tasarladigim cadde. genc osman marsi esliginde.

insanların birbirlerini en çok süzdüğü yerdir bu cadde.

herkes birbirinde kusur arar.

sanırsın ingiliz soylusu.

b.k atanların imkanı olsa bankta yatacakları cadde.