aşti

Nedense bir türlü sevemedim bu otogarı.

Benim için hüzünlüdür, soğuktur ve uzaktır. Kulaklığı takar, yalnızlığa bir sigara daha yakarım otobüsü beklerken.

bugün arkadaşımla konuşuyorduk Ankara'yı özleyeceğimi sanmıyorum diyor ama bence özlemeye başlayınca ilk burayı özleyecek. O balkondan şehri izleyişimizi, sigara içişimizi... sürekli yağmur yağıyordu biz giderken Ankara'dan. Umarım bütün o kötü anıları birlikte düzeltiriz ve şu hastalık da bittiğinde yine güzel şeyler yaşarız. ikimizin de buna çok ihtiyacı var.

Yarın sabah olacagim mekan.

Yok mu cay icecegimiz biri ayol.

Ankara şehirlerarası terminal işletmesi.
Otobüsçü esnafı için depolama çilesi, yolcu için son 10 dk kala perona giren araçlarla meşhur otogar.

aşti'nin bütün o kalabalığının, koşuşturmasının, yoruculuğunun içinde bazen, mermerler' in peronuyla kamil koç' un peronunun yan yana denk gelmesiyle, hangi otobüse bineceğim konusunda kısa bir şaşkınlık yaşamayı sevmişimdir.

Bu ilginç yapının içinde uyumayı başarabilen insanlar var. Üst katlara çıkarsanız, o gürültünün ve uğultunun ortasında uyuyan insanlar görürsünüz.

otobüslerin olduğu dış alan kullanışlı ve güzel... içi leş.
burası da sene 2021 ve ülkenin başkenti.

Kapisina yaklaşmadan simsarlarin saldirisina uğranan yer.

görsel
görsel
görsel
görsel
görsel
görsel
görsel
görsel

Nana istanbul a geri dön!. Olur olmaz Ankara başlığı açıyorsun acaba ne oldu diye bakıyorum.

ankara'yı sevmeyen biri için ankara'nın en güzel yeridir.

Kızılay zaten Kandahar gibi.

türkiye'de bazı otogarlarda otobüsün keyfi şekilde on dakika, onbeş dakika, hatta yarım saat ( mesela adana terminali) geç hareket etmesine burada göz yummazlar. aynı şekilde esenler otogar ve diğer büyükşehir terminallerinde de bu kural böyledir. hatta aşti, geç kalkan otobüslere ceza yazılacağına dair anonsun işitilebileceği terminaldir.

ankara'nın otogarıdır.

yolumun çok sık düştüğü otogardır.

görsel

bilin bakalım kim ankara'ya geldi? aaa benmişim.

Türkiyenin en modern ve lüks otogarı.

hiç sevmedim kendilerini, hiç sevemedim...
çocukluk travmam olur kendileri...
boğmaca olan bir çocukken, otobüslerde sigara içilen zamanlardı...
şehirlerarası otobüslerin yolcudan çok acı taşıdığı yıllardı...
sabrın, ankara ayazının, yokluğun...
öyle bir çocukluk travması ki aşti bende...
olmak istediğin için orada olmamak, olmak zorunda olduğun için orada olmanın travması.
sabretmeyi zor yoldan öğrenmek zorunda olan 6 yaşında bir çocuğun travması...
sonra milyonlarca doların olmuş, altında porsche'la arkadaşını bırak farketmiyor...
kusuyorsun... öğüre öğüre kusuyorsun her gidişinde oraya...
sizin hiç travmanız yok mu kuzum?