anneye yazilan notlar

10. 12. 1996 yılında anneme yazdığım bir notu buldum şöyle ki;
anne gözün aydın kardeşim olcak.sen dünyaya kardeşimi getirdiğinde çok çok sevineceğim.anne seni çok seviyorum. seni bir daha üzmeyeceğim. söz veriyorum. gözde yazdı

büyük ihtimalle bi halt yedikten sonra yazdığım bir not bu, olaya hemen kardeşimi de ekleyip bir duygusal bağlama çekmişim.

--spoiler--
anne;

hani 4 sene önce bir bahar temizliğinde, evi boyarken kızmıştın ya bana; 'sen ne kadar lüzumsuzsun, bu kalabalıkta ne yapacaksın su faturasını! diye...

içimde kalmasın, ben o gün senden su faturası değil, ispatula istemiştim, alçı için...

oğlun sinan...
--spoiler--

anne ben dışarı cıkıyorum. arkadaslar çağırdı. inşaat yapıyoruz arka tarafta... televizyonu sakın açma cizgifilm izliyodum gelince devam edeceğim.-o zamanlar ,çizgifilmler tv yi kapatınca "pause" oluyo sanıyormuşum demekki-

anahtarı paspasın altına koy.

annecim bana büyük ikramiye çıktı size de bir sakal payı bıraktım herşey için teşekkürler.

not: bu bir veda değil, elveda yazısıdır.

korkuyorum anne al beni içine
alisamadim anne al beni yine
büyüdüm anne evler büyüdü
büyüdü papuçlar yollar büyüdü
orduya istiyorlar savas çikar diyorlar
silah veriyorlar anne bana öldür diyorlar
yat diyorlar anne kalk diyorlar
beynimi yiyorlar anne beynimi yiyorlar

kapat televizyonu anne.. seni de kandırıyorlar..
kapat televizyonu anne.. seni de kandırıyorlar..
oyunu verme anne..
oyuna gelme anne..

eğer annenin baba hususunda bir çeşit "köprü" vazifesi gördüğünü düşünenlerden iseniz ona göre şekillenen notlardır. ketum babadan koparılamayan izinler anne sayesinde daha yumuşatılarak ortaya sunulur. bu bir nevi şans denemesi gibidir. bu nedenle anneye bırakılan notta yazılan satırlar bellidir;
"canım annem;
hani şu benim iş vardı, babamla konuşacaktın hani. unutma tamam mı? annelerin en güzeli, en tatlısı, bir tanesi..." *
bu böyledir, hiç değişmez.

günaydın anne.
bir amacım yok inan. sadece numarasını ezbere bilmediğim insanların arasında olmanı esefle karşılayan iş arkadaşım necla hanımın yoz bakışlarından duyduğum vicdan-ı harbi sana söylemeye geldim.
ona her ne kadar doğduğum günü hatırlamayan ama beni doğuran kadının sen olduğunu izaha çalışsamda boştu. Çünkü; cennet denen saadet bahçesi senin 37 numaralı ayak altına konuşlanmış yeşil bir vadiydi ve kimsenin o vadiyi kaybetmeye niyeti yoktu. ben niyetlenmiştim ki ncelanın çimdikli bakışı beni kendime getirdi.
bacak arandan düşen et parçası diğer adıyla ben hayırsız evlat boyutumla dünya üzerinde seyir halindeyim. kasap önünde artık et bekleyen kedi değilsin belki ama ben bacak arandan itinayla yeryüzüne düşen artık bir et olabilirim. tanrının diş kovuğuna takılacak kadar sinirden yapılmış her yerim. ne kadar geviş getirsen o kadar azı dişi kırığına neden olabilirim.
nasılsın anne?
benden amaç bekleme, dedim işte sana; ilkokul arkadaşım yaseminin düşürdüğü üçüncü çocuğu, kapı komşumuz bülentin rusyadan usulsüz yollarla ithal ettiği dünyanın yedi harikasından biri olarak kabul gören rus gelini, 1962'den beri ünvanıyla yer etmiş kasabın aslında yıllardır bize at eti yedirdiğini, yerel basında bu konunun fazlaca üstüne gidildiğini, kuzenimin aslında kısır olduğunu bile bile her cinsel birleşmede korunduğunu söylemek için aramış olamaz mıyım?

cennet 37 numaraya sığacak kadar küçük mü? ilmihallerden kopya çekmeden senden duymaya geldim.

anne ben geldim, ağdaki yorgun balık. gözlerim buğulu ama hala uyanık.

Bazen duygusal olabilen notlardır.

Uzun ve zorlu bir süreç geçiriyoruz birlikte, yorgunsun biliyorum, keyfin yok biliyorum, korkuyorsun onu da biliyorum.
Yanındayım annemm, kendini bana bırak...
Ben yorulmam, yılmam, vazgeçmem, sen de vazgeçme e'mi...
Söz ver bana...

kütüphaneye gidicem akşam geç gelirim.

buzdolabın kapısına yapıştırılır