ankara

sis coktugu her an aklima silent hill geliyor. korkuyorum sabah sabah kotu bir sey olacak diye. ama sisine ragmen canim sehrimdir.

kar da, sis de yakisiyor be!

gidip bir daha geri dönmek istemediğim şehir.

ciddiyetini sevdiğim şehir.

bir türlü sevemediğim şehir.betondan başka bir şey bulunmayan oksijensiz hava sahasıdır.

istanbul ve izmir'i adım adım gezmiş, oralarda yaşamış birisi olarak söylüyorum ki: grisi bile sizi kendine çeken şehir.

şimdi "ıyy deniz yoğk" diye ağlayanlar sanki istanbul'da, izmir'de yaşayınca her gün denizi seyrediyorlar. ulan en son ne zaman deniz kenarında içtin, oturdun desek hatırlayamayacaksın. daha ne kasıyorsun?

(bkz: buraya bakarlar)

bir türlü ısınamadığım resmiyet kokan şehir.

ağzıma sıçmasına rağmen sevdiğim şehir. gerçi ben mecburi hizmete sürüldüğüm tek caddeli şehri de sevmiştim, manyağım ben.

güzeldir ankara, her şeye rağmen...

sise pause alması gereken.aşktır

seviyorum grisini, karını, çamurunu... Uzaklaşan mesafelerini.

bir daha ayak basabilecek cesareti toplayabilir miyim bilmediğim bir o kadar da özlediğim memleket.

köşe başı avm şehri.

kendisi ve insanları soğuk memleket.

bir boka da benzemiyor.

tam 91 yıl önce bugün ulu önderimiz mustafa kemal atatürk'ün geldiği şehir. atam o gün ankara'da seymenler tarafından o kadar iyi karşılanmış, onlardaki vatan sevgisinin ne kadar büyük olduğunu o kadar iyi görmüş olacak ki; bu seymenler diyarı şehri daha sonra türkiye cumhuriyeti'nin başkenti yapmıştır.
başkent olmanın, kurtuluş savaşı'nda en çok şehit veren il olmanın, anıtkabir'e sahip olmanın haklı gururunu yaşayan şehirdir ankara. atatürk'ün kurduğu bu ülkenin yılmaz bekçileridir ankaralılar da.

(bkz: sevdana yürek gerek)

ne var ki bu şehirde? en iyi dostumun burda olmasını geç, okulu geç, barlarını geç ne kalır ki geriye? havası hava değil, yerleşimi bir garip, dolmuş desen 1.85tl çok acayip, ego desen gelmez, arabayı park edeyim desen otoparkı mesele... sıkıcı, sakin ve sessiz bir yer ankara benim için. bir insan bir şehirden ne ister sorusunun cevabı yoktur kesinlikle burada; ama sevdiği birkaç şey uğruna uzunca bir süre katlanılabilir. bir gün tiyatroya gidersin, hayvanat bahçesinde şöyle bir turlarsın, hava güzelse gençlik parkına gidersin bir iki kere, birkaç iyi yerde yemek yersin, üç beş bara gidersin, baharda göllerin birinde piknik yapsan, kışın da avm'leri turlasan, zaten bir ay otuz gün. tüm bu aktiviteleri de hoş bir döngüde tekrarlarsan hepi topu oniki tekrar eder. insan günün ya da haftanın bir vaktinde şöyle doya doya konuşabileceği birini bulabiliyorsa karşısında, orada çok uzun bir süre yaşayabilir. yoksa ankara da hikaye manzarasına öldüğüm karadenizim de.

dedit: o dolmuş fiyatı oldu 2tl.

kimi memur kenti der, kimi denizi yok der ama nedense ben o bozkırı çok seviyorum. bu hafta sonu ordaydım.dilimde şiirlerle gezdim ankarayı, bir kez daha sevdim ankarayı, ahmed arifi andım.

Duvarları katı sabır taşından

Kar altındadır varoşlar,

Hasretim nazlıdır Ankara.

Dumanlı havayı kurt sevsin

Asfalttan yürüsün Aralık,

Sevmem, netameli aydır.

Bir başka ama bilemem

Bir kaçıncı bahara kalmıştır vuslat

Kalbim, bu zulümlü sevda,

Kar altındadır.



evet hasretim nazlıdır ankara..

bir şeyleri bulmanın başkenti. gidilmesi gereken bir yer.

En kısa tanımıyla başkent.
Gözlerimi açtığım ve belkide burada tekrar kapatacağım o 4 tarafı dağlarla çevrili soğuk memleket.
insanlar soğuk değil ama şehir itici, belkide seneleri burada tüketmenin bir eseridir bu.
Yinede hayatımın derin çizgileri bu şehre kazılı, ilk aşkım, sonsuz arkadaşlığım, nefretim.
Bu şehri sevdiğimle, sevdiklerimle olduğum için seviyorum, yoksa hiçbir önemi yok benim için.

Sevenine nadir rastladım,başkent olmasının yannda fazla bi özeliği yoktur.

her gün kendisine haykırmak istediğim şeyler olan şehir.

sevemedim seni amına koduğumun gri şehri. kimi senin için çıldırıyor, deli dolu aşklarından, tutkularından bahsediyor fakat sen benim gözümde terk edildikten sonra kaçılan ilk durak olduğun için asla ve asla candan ve gerçek bir memleket olmayacaksın, olamayacaksın..

"eskiden burda deniz varmış".

tamamen nefret duyduğum ve en ufak bir sevgi beslemediğim şehirdir. belki de hayatımın en kötü günlerini burada geçirdiğim, geçiriyor olduğum ve geçireceğim içindir. buraya geldiğim zaman bütün hayatım değişmişti ve sanırım buradan gittiğim zaman da bütün hayatım değişecek. iyi yönde mi yoksa bundan da kötü yönde mi ona zaman karar verecek.

sebebi bir türlü anlaşılamayan bir cazibeye sahip şehirdir. büyük şehir olmasının yanında çok da küçük bir şehirdir. alışana kadar insanın canına okur. sabredip alıştıktan sonra bağımlılık yapar.

ilk fırsatta terk edilmesi gereken mümkünse hayat boyu bi daha uğranmaması gereken şehir. bu şehirde yaşamak kabustan beterdir. insanı desen ayrı bi mal. üst geçit kullanmak gibi alışkanlıkları yok kullanan üç beş kişiye de salak gözüyle bakar bu gerizekalı insan güruhu, trafik ışıklarına uymak gibi alışkanlıkları kesinlikle yok. sinirden elim ayağım titremeye başladı, zorunlu olarak ankara da yaşayan biri olarak tavsiyem, kafanız çalışıyosa değil bu şehre uğramak ankaralı tiplerle arkadaşlık bile kurmayın.

en büyük mutlulukları da, en büyük acıları da içinde yaşadığım şehir. ama son yaşattığı acı öyle böyle değildi. ilk fırsatta gidicem o yüzden bu şehirden, her ne kadar en mutlu anlarımı yaşadığım yerleri de terkedicek olsam da terkedicem bu şehri.