all nightmare long

luck

runs

out

kısmından sonra coşmaya başlayan metallica harikası.

Death magnetic albümünün en gaz parçasıdır. Düzenli olarak dinleyin efenim.

Mükemmel bir Death Magnetic şarkısı. Geç keşfettim ama acayip sağlam, nakarat, bass, solo, vokal, davul herşeyiyle. Riffler de ateş ediyor. Yalnız bir şey farkettim, Jason Newsted'in bassları kısılırken, Robert Trujillo'nun ki gümbür gümbür. Hardwired... To Self-Destruct albümünün bassları da gümbür gümbür mesela. Tamam Robert, Jason'dan çok daha iyi bassçı fakat Jason'a üvey evlat muamelesi çok yapılmış Jason gruptayken.

Edit: O şarkının girişinde ki basslar efsaneninde efsanesi, yemin ediyorum ben böyle bir bass dinlemedim.

Edit2: Giriş klasik gitar ile Robert reyiz tarafından çalınmış. Ben böyle bir giriş müziği dinlemedim.

metallica'nın asla yaşlanmayacağını gösteren efsanevi şarkı.

5.30'daki müzik duruşu her seferinde tüylerimi diken diken eder.

https://www.youtube.com/watch?v=EFqjDXy9s5A

Metallica'nın black album sonrası ürettiği sanatsal ve ilinti değeri yüksek belki de en iyi parçası kişisel olarak sıkı bir jason newstedciyim zamanında onun hakkının yenmesi üvey evlat muamelesi görüp enstrümanının sesinin kısılması olaylarına karşın robert'in grupla kaydettiği ilk albümde bass sesinin gümbür gümbür açılmasını büs bütün şerefsizlik olarak görsem de albüm ve şarkı harikadır bu parça grunun son 25 yılda ürettiği parçalar arasında belki de en iyisidir fakat grunun ilk 10 yılını baz aldığımızda 10 üzerinden bana göre 6 puanlık bir parçadır.

Soloları ne kadar berbatsa riffleri ve nakaratlı o kadar güzel.

introsu sebebiyle Robert Trujillo'ya olan sevgimi ikiye katlamıştır.