fiyasko

15 aralık 2017 / beylikdüzü

sana bunları neden anlatmadım, bilmiyorum.
belki herkes kendi telaşına düştü,
belki sen yoktun,
belki bu mektup hiç yazılmadı.
belki de bir kelebek o kadar memnun ki rüyasından,
hiç uyanmak istemiyor uykusundan.

her gece kıyısında yürüdüğüm, gecesi kapkara bir deniz. hidayetin cesaret edip, benim anca düşlediğim bir hikaye. uzaktaki belli belirsiz ışığa ulaşamadan kendini karanlığın içine salma umudu, her şey siyaha giderken. yoldan çıkmışların karanlık dehlizlere dalarken kulağında yankılanan ninni.

işte ben bugün,
hiç kimsenin bilmediği harflerden
dünyalar kuruyorum,
ama önce adını buluyorum.

ot bitmeyen yerleri ıslah ettim
kendin ol diye
fırtınada kıyıdan açıldım,
gizlice.

•••
görsel

dügünde baldizlarin (kiz ailesi) ve görümcelerin (erkek ailesi) cirkeflikleri sebebiyle olusan stresden dolayi yatagin kösesinde oturup; birbirinizin basini sevebilirsiniz (yiyebilirsiniz).

Daha sonra da yataga girip, yorgani üstünüze cekip; göt göte yatip "nasil bosanirim bundan" diye düsünerek sabahlayabilirsiniz.

Şöyle yapalım, amiyane bir terminoloji ile;

Gerçek: şeyin bilinçten bağımsız var olması.

Doğru: akla uygun oluşu.

Hakikat: o şeyin zihnindeki doğru temsilidir.

Bağlamsal olarak anlam değişiklik gösterebilir ama en temel biçimiyle bu anlamlara geliyorlar.

Dolayısıyla gerçek acı olmak gibi bir his, duygu, etki ile tamamen ilişkisizdir.

Not:

Hayatımda nefes almak ve göz kırpmaktan sonra en çok tekrarladığım eylem. Bir şeyi çok isterim, onu elde etmek adına harekete geçerim ve her şey hazır olup arzuladığım nesneye ulaşmam için hiçbir engel kalmadığında ondan vazgeçerim. Çünkü istediğim şeyi elde etmek değil, elde edebileceğimi bilmek haz veriyor. Gerçekleştirilmesinin mümkün olması, gerçekleştirilmesine gerek bırakmıyor. Eğer yine de deneyimliyorsam o şeyi yok olmaya zorluyorum.

Bencil, egoperest bir hastalıklı sürtük gibiyim...