sunay akın

insanı başka diyarlara götürebilen mizacı, sesi, kalemi yumuşak şair.

deniz kıyısında bir martıyla konuşurken, görüyormuş dostlarım beni sürekli,
bir kaptanım çünkü kağıt gemilerden emekli.

gülemedim ki hiç hasta yatağının baş ucunda,
haberi bu yüzden yoktur annemin
sol yanağımdaki gamzeden.

komidinin üzerindeki ilaçların sayıları arttıkça,
kutularından yaptığım gökdelenin uzamasına sevinirdim!

ve bilmezdim annemin yaşantısındaki renkliliğin
sadece raflara dizili kavonozların içindeki reçeller olduğunu.

beni birde annem terketti senin gibi,
ki göbeğimde durur onun yokluğundan bana kalan çukur.