gündeste

taş ondan öğrenmiş sabrı
elini koyup yüreğine solumuş bulutlarını hü
kavuğundan dökülmüş al güvercinler
bir kemirgen kahpelikle çepeçevre sarılmışız
paris'teyiz zaten şaşkınız
istanbul akıyor gözlerimizden
kötü yunan rakılarıyla geçiştirilmeye çalışılan bir akşam
eyfel'i gök maviye boyuyorum kafamda
paris ki bizi suskun sedasız bilir
ürkerek sabrımızdan omzumuza gül atıyor
almanya'da basılmış türkçe gasteler el yakıyor
ayrılık bize hastır
deryaları
görmüş
gezmiş
pirimiz
biz ne paris'ler gördük
ve paris'ten öğrendik istanbul'u sevmeyi
arkadaşları asmışlar
gastelerde resimleri var
hü

gündeste, 1986