karl marx

hakkında güzel bir fıkra olan insandır.

şöyle ki; karl marx ölmüş. cehenneme gitmiş. bakmış herkes yanıyor cayır cayır. cennetekiler de öyle sakince oturuyorlar.
aklına bir fikir gelmiş. cehennemdekilere "ya arkadaşlar bizi burada hem yakıyorlar hem cennetteki kardeşlerimizden, sevdiklerimizden ayırıyorlar. isyan etmeliyiz bu duruma! bizi de cennete alsınlar!" demiş. büyük çaplı bir isyan başlamış. öyle ki tüm ahiret personeli ne yapacağını şaşırmış. sonunda çareyi karl marx'ı cehennemden alıp cennete yerleştirmede bulmuşlar. ama karl orada da rahat durmamış. oradakileri de ayaklandırmış. "arkadaşlar biz burada keyif çatarken arkadaşlarımız, kardeşlerimiz cehennemde yanıyor çatır çatır! buna dur demeyecek miyiz?!" cennet ahalisi de ayaklanır. büyük bir isyan başlar. öyle ki melekler durumu engellemede yetersiz kalır. iş tanrıya gider. tanrı "bana karl marx'ı getirin." der. karl marx'ı alır melekler, büyük koridorlardan, ihtişamlı kapılardan geçirirler. en son kapıyı açtıklarında nur gibi bir ışık görünür. karl marx'ı tanrının bölümüne bırakıp kapıyı kapatırlar. melekler dışarıda "acaba karl marx'a nasıl bir ceza veriyor bunca zamandır?" diye düşünürken. o esnada kapı açılır. melekler merakla içeriye bakarlar. karl marx elini kolunu sallayarak çıkar gider. melekler şaşkınlıkla odaya dalarlar. "efendimiz! nasıl oldu bu? neden onu cezalandırmadınız? ne konuştunuz içeride efendimiz?" tanrı yerinden doğrulur, elini yukarı kaldırır. "efendimiz yok. efendimiz yok. hepimiz kardeşiz."