yalnızlığın anlaşıldığı anlar

sana sahip çıkmayan bir hayatta olduğunu düşündüğün o anlar.
çoğu zaman koruyucu bir elin eksikliğini yaşadığın, kirletilmiş mizaçlarla dolu insanlar ile karşılaştığın anlar.
suya, sabuna aldırış etmeyen bir kirliliğin dünyayı sardığını anladığın anlar..
bakşalarının acılarında kendini bulduğun an, yalnızlaşan kalabalığının gözlerinin önünde nasıl anlamsızlaştığına baktığın an..
kimsesizleşmiş insanlıktan ziyade, kimsesizleşmiş acılarının yükünü taşıyamadığın anlar..
babaya hasret olan kız çocuklarının, keşke sevse beni dediği anlar..
hayallerine sahip çıkarken, birilerinin hayallerine bile karıştığı, uğraştığı anlar..
Eğer hayallerin bile bu dünyaya batıyorsa, bunun adı yalnızlaştındır aslında..
acımasızlaştığın anlar.. en büyük yalnızlıklar; katılaşmış, acımasızlaşmış ellere sahip olduğun anlardır.. el bile açmaz artık.. o kadar kirlenmişdir ki avuçları, o kadar aldatılmıştır ki..
inancını yitirdiğin anlardır, yalnızlığın anlaşıldığı anlar..
masumiyetini yitirdiğin..
insanlığını yitirdiğin..
en önemlisi hayallerini yitirdiğin anlardır..