anne sevgisi

yürekte bir ağrıdır..
yemez yedirir,
giymez giydirir,
kendisi yaşayamamışken senin hep mutlu yaşaman için çabalarsa ağrıdır..
seni korumak adına seni mutlu eden şeylerden seni uzakta tututuyorsa, tutmuşsa ağrıdır..
sen bağırırken susmuşsa..
sen arkanı dönüp gittiğinde, ama yine geri döndüğünde seni kucaklamışsa ağrıdır..

senden beklentisi yoktur evet,
beklentisi hayatın sana güzel şeyler vermesidir sadece..
derdi senin onu sevmen değildir evet,
o, senin sevilmeni ister
senin mutlu olacağını biliyorsa, seni mutlu eden şey onu da mutlu ediyorsa,
anlasana işte;
o, bu yaşadıklarının seni mutlu edeceğine inanıyorsa..
senden bile vazgeçebilir.
senin saçını okşamaktan, seni görmekten, senin sesini duymaktan..
seni üniversiteye gönderir
seni yurtdışına gönderir
seni evlendirir
iş için evden ayrılmana göz yumabilir...
bu yaşadıkların onun senin için düşlediği hayatla uyuşuyorsa eğer..

anne sevgisi temizdir, saftır, karşılıksızdır fedakarlıktır.. da..
onun yaptığı hataları yapma,
sakındıklarından sakın
onun yaşayamadıklarını yaşa
onun ulaşamadıklarına ulaş ister..

yine de saftır, temizdir, artniyetsizdir..

insandır, derdi günü iyi bir yaşantı görmektir -en azından hayatının bir kısmında- en azından oğlunda, kızında..
doğurduğu anda yeni bir hayat başlar onun için, yeni bir hayata başlar,
tekrar yaşamak ister,
bu sefer istediği gibi, bu sefer hatasız, bu sefer önemli olmak ister, bu sefer sevilmek ister, bu sefer ulaşmak ister özlemini duyduğu herşeye..
kendi hayatını temize çekmesidir aslında senin hayatın.

böylesi düşünmek gerçekten karşılıksız mıdır ı sorgulatır ilk defa ama malesef böyledir.
işte böyle düşününce ağrıdır.
hem onun yaşayamadıklarının sızısını kendi içinde hissedersin, hem de "o istemiyor" diye kendi yaşayamadıklarının..

ama üzülme. sen de anne olabilir, sen de temize çekebilirsin..*