babanın mesleğinden utanmak

ergenlikte bir çoğu insanın içinde bulunduğu bir psikolojik buhrandır. bu ruh halinde ilgili grubunun vereceği tepkiler olağanın genelde dışında olduğundan yadırgamam. büyüdükçe hangimizin babamız daha kıymetlenmez? zaman geçtikçe hangimizin sevgisi özlemi artmaz? hele bir de yuvadan uçunca.

ya bir de baba sonsuza kadar gidere? asıl o düşüncelerin beyinden taştığı günler o insan için gerçek bir utanç olur ve içinde hiç itiraf edemeden, babasından o özrü belki de dileyemeden kalır. siz onun gözlerine bir kere bakın bence pişmanlığınızı anlar. ehh ne de olsa babadır.