harut ve marut

büyü ustaları oldukları halde sihir yapmak bakımından divan şiirinde her zaman sevgilinin bakışından saçından boyundan daha maharetli değillerdir. şair sevgiliye yaranacak diye harcanırlar bir bakıma.

"Çâh-ı endîşemde seyr et fitne-i Hârûtunu
Bir nazar kıl gamze-i sehhârına âyîneden"

(düşünce kuyumda harut fitneni seyret
sihirbaz gözüne aynadan bir bak)
*
Ey melek rû âb u gilden çıkmadan Âdem henüz
Çâh-ı Babil’de gözün Hârut’a sihr-i âmuz idi.

(Ey melek yüzlü! Adem henüz su ve kilden çıkmadan, senin gözün Bâbil kuyusunda Hârût'a
sihir öğretiyordu. )
*