zor zamanların tamamını yalnız geçirmek

zordur. ve zor olan, zor zamanların tamamını yalnız geçirirken gelen düşünceler. belki hayra da çevirebilinir. ben aile desteğim olmasına rağmen, bazen düşünüyorum yalnız kaldığım zamanlarda. ilişkinin, sosyalliğin, işin bunca hengamenin arasında, daha doğrusu olmayan ilişkinin, olmayan sosyalliğin ve tıngır mıngır işin ve iş yokluğunun arasında bunca derdin üstesinden tek başıma gelirsem kahraman olurum diyorum. ama hep iç sesimde. sonra aklıma geliyor. tek başına asla halledemezsin. tevekkül etmelisin diye. ve de iyi şeylere koyulduğun davranışlardan asla vazgeçmemeli, şeytanın kötü vesveselerinden korunmalısın diye. başlığı açan arkadaşım, yalnız değilsin. hepimiz bir yerlerden geçiyoruz inan.