bugün
- yazarların ileride yapmak istediği ev9
- dindeki kader kavramının tam olarak açıklanamaması8
- felsefe dersinin gereksizliği6
- koru kendini2
- muşlettin emmi'nin hakkın rahmetine kavuşması13
- enayimiknatisii17
- gratis'e giden erkek görünce yerin dibine girmek12
- üniversiteye başlayacak kızlara tavsiyeler6
- insanın kendi götünü okşaması7
- ağızıma tükür suratıma vur diyen kadın6
- kale3112'yi evlendirmek7
- akşamları ne yapıyorsunuz7
- ahmet kaya5
- yeni açılacak bara alternatif isimler6
- derya4
- nah fotoğrafı atan ılık8
- ev genci8
- gelin ve damadın yüzlerini gerdek gecesi görmesi4
- akpde temizlik haftası14
- unutulmayan üniversite anıları2
- ak troller3
- intihar edemeyen adam3
- motorsikletçi yavşaklığı23
- transeksüel ile sevişmek gay yapar mı6
- fatma betül sayan kaya'nın avukat savunması11
- sözlük kızlarının kıskanç birer kezo olması8
- karslıların atatürk'ün atını çalması5
- fon mağduru yazarlar7
- çiğdem karaaslan6
- kağıt 500 tl4
- fon tatsızlığı15
- günde kaç adet mineralli su içilmeli9
- lise tuvaletinde su içmiş insan4
- recep tayyip erdoğan'a ufak bir uyarı6
- merakın yaşla birlikte körelmesi2
- wwe smackdown güreşçisi tyler reks'in son hali3
- buse yıldırım3
- yunanistan mı kazansın sırbistan mı3
- gora7
- sözlük yazarlarının yeni yıldan beklentileri16
- sıkıntıdan bilgisayar oyunlarına dadanmak4
- 20173
- burhan çaçan denince akla gelenler3
- okulda zorunlu törenler4
- bugün ne yiyeceksiniz8
- bir kalp iki kişiyi sevebilir mi3
- terea5
- annem babama hizmet etsin diye aldım ağzı kokuyor4
- türkiye'nin uluslar'a ligi ni puansız tamamlaması12
- brat3
beni çok çelişkide bırakan tedavidir.
1 yıldır dışarı çıkasım yok, eve giresim yok, arkadaşlarımla buluşasım sabah uyanasım gece uyuyasım hiçbir şey yok. çok istediğim şeyleri, en yakın arkadaşlarımı erteleyip sürekli ağlayan bir hale geldim ve bu durumdan rahatsızım. psikoloğa gittim ben de, orda da ağlamaya başladım. psikiyatr a gönderdi. ama ben kullanıp kullanmamakta kararsızım.
depresyondayım, sebebini bilmiyorum. ne yemek yiyesim ne sevdiğim şeyleri yapasım var. değer verdiğim insanlarla birlikteyken sürekli 'onlara bir şey olursa ben ne yaparım' ya da 'bana bir şey olursa onlar ne yapar' kaygısı içindeyim ve ağlıyorum.
sevdiğim şeyleri, gerek doğum günü kutlamam gerek en yakın arkadaşımla istediğim filme gitmek erteliyorum kendi hoşuma gidicek şeylerden dahi kendimi geri plana itiyorum.
arkadaşlarım çağırdığında hastayım şuyum var buyum var diyip evde boş boş dizi izliyorum, normalde takmayacağım şeyleri kafama aşırı takıp çevremdeki insanları kırıyorum. gerginim
aslında normal olan şeyleri bile anormal olarak algılamaya başladım, bana destek olucak insanları da kaybetmeye başladım. şimdi dışarı çıkmak istediğimde arayacak birini bulamıyorum çünkü bana dargın herkes. olayları düzeltmeye de çalıştım ama daha beter hale getirdim
kendimi erteliyorum ya, hayatımdaki her şeyle birlikte kendimi de erteliyorum
dedim ki böyle mal mal dolaşmak yok, sorumluluk sahibi ol. bir sürü görev aldım, onlarla uğraşıyorum. görev olduğu için yapıp başarılı da oluyorum ama insan emek verdiği bir şeyin olduğunu görünce mutlu olur ya, bende o da yok
eve kapanmamak için kendimi meşgul tutmaya çalışıyorum çeşitli şeyler buluyorum, kendimi uğraşların arasındayken bitse de eve gitsem diye düşünürken buluyorum.
psikiyatr antidepresan vericek muhtemelen ama ilaçla aptallaşmak istemiyorum, ilaçla mutlu olmak istemiyorum. ilaç istemiyorum. bunu psikoloğuma söylediğimde bana 'sadece ilaç içip bir şey yapmazsan seni mutlu eden ilaç olur ama sen ilaç alırken biz de seninle görüşmelere sorunları çözmeye devam edeceğiz bu yüzden o ilaçlar seni aptallaştırıp sana yapay bir mutluluk sağlamak yerine bizim içine girdiğimiz süreçte destek olucak' dedi. ben hala çelişkideyim. kullananlar deneyimlerini ve önerilerini yazarsa süper olur.
1 yıldır dışarı çıkasım yok, eve giresim yok, arkadaşlarımla buluşasım sabah uyanasım gece uyuyasım hiçbir şey yok. çok istediğim şeyleri, en yakın arkadaşlarımı erteleyip sürekli ağlayan bir hale geldim ve bu durumdan rahatsızım. psikoloğa gittim ben de, orda da ağlamaya başladım. psikiyatr a gönderdi. ama ben kullanıp kullanmamakta kararsızım.
depresyondayım, sebebini bilmiyorum. ne yemek yiyesim ne sevdiğim şeyleri yapasım var. değer verdiğim insanlarla birlikteyken sürekli 'onlara bir şey olursa ben ne yaparım' ya da 'bana bir şey olursa onlar ne yapar' kaygısı içindeyim ve ağlıyorum.
sevdiğim şeyleri, gerek doğum günü kutlamam gerek en yakın arkadaşımla istediğim filme gitmek erteliyorum kendi hoşuma gidicek şeylerden dahi kendimi geri plana itiyorum.
arkadaşlarım çağırdığında hastayım şuyum var buyum var diyip evde boş boş dizi izliyorum, normalde takmayacağım şeyleri kafama aşırı takıp çevremdeki insanları kırıyorum. gerginim
aslında normal olan şeyleri bile anormal olarak algılamaya başladım, bana destek olucak insanları da kaybetmeye başladım. şimdi dışarı çıkmak istediğimde arayacak birini bulamıyorum çünkü bana dargın herkes. olayları düzeltmeye de çalıştım ama daha beter hale getirdim
kendimi erteliyorum ya, hayatımdaki her şeyle birlikte kendimi de erteliyorum
dedim ki böyle mal mal dolaşmak yok, sorumluluk sahibi ol. bir sürü görev aldım, onlarla uğraşıyorum. görev olduğu için yapıp başarılı da oluyorum ama insan emek verdiği bir şeyin olduğunu görünce mutlu olur ya, bende o da yok
eve kapanmamak için kendimi meşgul tutmaya çalışıyorum çeşitli şeyler buluyorum, kendimi uğraşların arasındayken bitse de eve gitsem diye düşünürken buluyorum.
psikiyatr antidepresan vericek muhtemelen ama ilaçla aptallaşmak istemiyorum, ilaçla mutlu olmak istemiyorum. ilaç istemiyorum. bunu psikoloğuma söylediğimde bana 'sadece ilaç içip bir şey yapmazsan seni mutlu eden ilaç olur ama sen ilaç alırken biz de seninle görüşmelere sorunları çözmeye devam edeceğiz bu yüzden o ilaçlar seni aptallaştırıp sana yapay bir mutluluk sağlamak yerine bizim içine girdiğimiz süreçte destek olucak' dedi. ben hala çelişkideyim. kullananlar deneyimlerini ve önerilerini yazarsa süper olur.
Gündemdeki Haberler
Güncel Önemli Başlıklar
© 2005 – 2026 uludagsozluk.com