bugün
- başlık engelleme özelliğinin gelmesi5
- 22 kasım 20262
- günaydın arkadaşlar7
- istanbul'dan kars'a gitmek2
- rutkay aziz2
- galatasaray'ın şampiyon olmaktan bıkması2
- yakışıklı mısırcı'ya 615 bin tl hediye gönderilmsi6
- 21 kasım 2026 kocaelispor fenerbahçe maçı28
- ipkis'in ortamı2
- ekşi sözlük5
- ioanna kuçuradi2
- faiz yer misiniz ya da yiyor musunuz3
- hakemlerin galatasaray a hediye ettiği puanlar2
- imamoğlu küresel bir projedir5
- tayyip ölünce başa kim geçecek sorunsalı12
- afet hoca3
- gilf kadın seksiliği2
- hasan bora2
- true nickli yazar6
- elektronik sigara4
- gücü ele geçirene kadar herkes mağdur takılır4
- günün şarkısı4
- popüler kişisel gelişim safsataları2
- serpil çakmaklı2
- uzun adam küresel bir projedir3
- gta 632
- bik bik'in mutfağına konuk olmak10
- uludağ sözlük efsane nesil toplanıyor zirvesi 202685
- gizli osuranları nasıl anlarız10
- enayimiknatisii'nin akıllı olması akıllı2
- yayın açan birisine para gönderme saçmalığı2
- çalışmadan yaşayacak gelirin olsaydı ne yapardın16
- pazar sabahi erken kalkan insan4
- bir yazara entrylerinden aşık olmak24
- black bag2
- kellikleriyle akılda kalmış isimler13
- anın görüntüsü23
- üremeyin ulan3
- bir takım siyasiler neden sokağa çıkamaz2
- uyudunuz mu11
- futbol5
- türk aydınlanması2
- trump'a sen çok aptal bir başkansın diyen gazeteci2
- ona bir şey söyle5
- lionel messi3
- birdaha dünyaya gelsen hangi yılda doğardın7
- 21 kasım 2026 galatasaray samsunspor maçı14
- askerde karşılaşılan ara geçiş formları11
- fon vurgunu15
- çocuk istismarı2
Çaresizliği iliklerinize kadar hissettiğiniz gerçekliktir.
Çok sevdiğim ve çok başarılı müzik öğretmenim. Lise yılları. Okulumuza nakil getirdi oğlunu. Bizden bir yaş küçüktü ama çok sevdik. Her teneffüsümüz aynı grupla geçerdi. Akşamları içmeye, gezmeye beraber giderdik. Hatta öğretmenim bir gün bizim çıktığımızı düşünüp "oğlumu üzme" diye uyarmıştı da beni bunu anlatmıştım çılgınlar gibi gülmüştük. Sonra ne oldu... Altı yıllık bir kopukluk girdi aramıza lise bittikten sonra. En son Ramazan bayramından sonra gecenin ikisinde telefonum çaldı. Numarayı tanımıyordum. Çapaklı gözümle açıp açmamakta kararsız kaldım ve açtım. Gurbuz tam bir canavar beni tanıdın mı dedi karşıdaki ses. Tanıyordum ama çıkaramadım. Çok tanıdıktı sesi. Ozan ben dedi.. O zaman dank etti. Uyuyor muydun dedi. Evet dedim. Yarın ararım seni o zaman hadi devam et sen uykuna dedi. Kapattı.Aramadım ben. Bekledim. O da aramadı. Geçenlerde arkadaşlarımızdan biriyle bira içmeye çıktık. Bahsi geçti. Çağıralım dedim. Başka zaman diye karar verdik saat baya geç oldu diye. Ve bugün.. Hiç aklıma gelmezdi. Telefonun ucundaki arkadaşım nolur burada ol dedi. Ağlıyordu. Ne oldu dedim. Döküldü dudaklarından o acı cümle. "Ozan ölmüş." idrak edemedim. Ciddiye alamadım ama gerçekti. Onca yılım, lise günlerim, arkadaşım, canım.. Gitmişti. Kanım dondu sanki. Ne yapacağımı bilemedim. Kardeşten öte olur ya kimisi. Araya zaman girse de kaldığı yerden devam eder hiçbir şey olmamış gibi. O da öyleydi işte. Marmara' da müzik okumuştu. Çok da başarılıydı ama işte. insan hep çevresindekiler sonsuza kadar yanında olacak sanıyor. Yanında olmasa da orada bir yerlerde bir hayatının olduğunu biliyor ve içi hep rahat oluyor. Zaman varken kucaklaşmıyor. Erteliyor.. Şu gün görürüm, bugün ararım.. Ama o gün ne zaman gelecek. Bilinmiyor. Bir evin bir oğlu.. 23 yaşında dağ gibi Ozan.. Yitip gitti dün gece bir trafik kazasında.
Onun anısına yazdım bu yazıyı. Belki pişmanlıktan yapma ihtiyacı hissettim. Onu görebilmek için fırsat varken hep erteledim ama iyi ki gece yarısı o telefonu açmışım.. iyi ki sesini son kez duyduğumu bilmeden dinlemişim onu.
Nur içinde yat Ozan. Hep kalbimizde olacaksın...
Çok sevdiğim ve çok başarılı müzik öğretmenim. Lise yılları. Okulumuza nakil getirdi oğlunu. Bizden bir yaş küçüktü ama çok sevdik. Her teneffüsümüz aynı grupla geçerdi. Akşamları içmeye, gezmeye beraber giderdik. Hatta öğretmenim bir gün bizim çıktığımızı düşünüp "oğlumu üzme" diye uyarmıştı da beni bunu anlatmıştım çılgınlar gibi gülmüştük. Sonra ne oldu... Altı yıllık bir kopukluk girdi aramıza lise bittikten sonra. En son Ramazan bayramından sonra gecenin ikisinde telefonum çaldı. Numarayı tanımıyordum. Çapaklı gözümle açıp açmamakta kararsız kaldım ve açtım. Gurbuz tam bir canavar beni tanıdın mı dedi karşıdaki ses. Tanıyordum ama çıkaramadım. Çok tanıdıktı sesi. Ozan ben dedi.. O zaman dank etti. Uyuyor muydun dedi. Evet dedim. Yarın ararım seni o zaman hadi devam et sen uykuna dedi. Kapattı.Aramadım ben. Bekledim. O da aramadı. Geçenlerde arkadaşlarımızdan biriyle bira içmeye çıktık. Bahsi geçti. Çağıralım dedim. Başka zaman diye karar verdik saat baya geç oldu diye. Ve bugün.. Hiç aklıma gelmezdi. Telefonun ucundaki arkadaşım nolur burada ol dedi. Ağlıyordu. Ne oldu dedim. Döküldü dudaklarından o acı cümle. "Ozan ölmüş." idrak edemedim. Ciddiye alamadım ama gerçekti. Onca yılım, lise günlerim, arkadaşım, canım.. Gitmişti. Kanım dondu sanki. Ne yapacağımı bilemedim. Kardeşten öte olur ya kimisi. Araya zaman girse de kaldığı yerden devam eder hiçbir şey olmamış gibi. O da öyleydi işte. Marmara' da müzik okumuştu. Çok da başarılıydı ama işte. insan hep çevresindekiler sonsuza kadar yanında olacak sanıyor. Yanında olmasa da orada bir yerlerde bir hayatının olduğunu biliyor ve içi hep rahat oluyor. Zaman varken kucaklaşmıyor. Erteliyor.. Şu gün görürüm, bugün ararım.. Ama o gün ne zaman gelecek. Bilinmiyor. Bir evin bir oğlu.. 23 yaşında dağ gibi Ozan.. Yitip gitti dün gece bir trafik kazasında.
Onun anısına yazdım bu yazıyı. Belki pişmanlıktan yapma ihtiyacı hissettim. Onu görebilmek için fırsat varken hep erteledim ama iyi ki gece yarısı o telefonu açmışım.. iyi ki sesini son kez duyduğumu bilmeden dinlemişim onu.
Nur içinde yat Ozan. Hep kalbimizde olacaksın...
Gündemdeki Haberler
Güncel Önemli Başlıklar
© 2005 – 2026 uludagsozluk.com