ben bu yazıyı sana yazdım

Ben gidiyorum, keske buraya gelirken gösterdigim cesareti dönmek icin de gösterebilseydim. Burda daha fazla kalip kendime eziyet etmeye devam etmeyecegim.
Almanya’ya master icin gelmedigimi sen de cok iyi biliyorsun. Sen bana, sana burda ihtiyacim var, cok mutsuzum, nolur gel dedigin icin Almanya’dayim. Yanimda olmayacagini ögrendigim an cekip gitmedim, madem geldim okulu okuyayim dedim ama bu moralsizlik, yalnizlik icinde ders calismaya, ögrenmeye, kendimi gelistirmeye, firsatlari degerlendirmeye motive olamiyorum. Kendime, bu kadar gücsüz degilsin, yaparsin demekten yoruldum. Her sey bok gibiyken iyi olamiyorum ben.
Bunlari sana sitem etmek icin yazmiyorum, samimiyetime ne kadar inanirsin bilmiyorum ama bunlari anlatabilecegim baska kimsem yok.
Hic iyi olmayan psikolojim daha kötüye gitmeye basladi, böyle gitmez mutlaka iyi seyler de olur diye umut ettim, bekledim ancak hicbir seyin iyiye gittigi yok, tek degisen yalnizligin daha da tahammül edilmez bir hale gelmesi. Kendimi bu odada 1 yil daha hayal edemiyorum.
Bensiz gayet iyi olacagina eminim. Kimseyi yüzüstü birakmadigim icin icim rahat.
Ben de hayal kurmamayi ögrendigim zaman mutlu olmayi basaricagim.