bugün
- uludağ sözlük efsane nesil toplanıyor zirvesi 202634
- siyasal islamcılar3
- arkadaşlar bakar mısınız bi19
- 32 yaş evlenmek için çok mu geç8
- dul kadının çocukları5
- dünya prenses günü3
- 17 kasım sözcü tv'ye kayyum atanması34
- kopya çekmenin etiği5
- ibrahim tatlıses4
- eski nickimi özlüyor olmam12
- zall'ın ne olur geri dönün diye mail atması4
- sözlük yazaralarının çalamadığı enstrümanlar2
- prof dr ekrem çulfa kimdir2
- alta kaçırmaya başlanan yaş6
- catstark'ın inanılmaz top kontrolü3
- arif sağ2
- yeni nesil ilişki terimleri5
- düğünde gelinin annesinin giydiği kıyafet21
- 50 bin tl maaş yeterli mi5
- şafak sezer e gülen insan5
- anayasa mahkemesi'nin genelevlerle ilgili kararı2
- flört uygulamalarında eşleşme algoritması5
- bir anda hayatını değiştirmek4
- kahve içince insanın kakasının gelmesi5
- azerbaycan'da din görevlilerine memurluk yasağı19
- anın görüntüsü23
- ev genci23
- 20034
- yeşim salkım2
- 2026 yılının tek cümlelik özeti7
- istanbul'da 475 milyona villa olması9
- youtube2
- karton toplayan birader2
- akit gazetesi5
- zall'ın yuvarlak bir nesneye benzediği gerçeği2
- skydancer2
- geceyi bir kamyon kasasında geçirmek6
- kumar bağımlılığı3
- 17 kasım 2026 ümit özlale polsan açıklaması10
- köyünü özlemek5
- iki çift meme paylaşsam çoğu beğenirdi7
- psikolojik rahatsızlıklar genetik midir4
- anı biriktirmek4
- tuncer bakırhan'ın öcalan açıklaması10
- ak parti'nin birinci parti olmaması9
- elimizde kalan tek nick teknik11
- süheyl uygur2
- yazarların kulaklığında şu an çalan şarkı17
- the merich'in gerçek yüzü5
- bankanin verdiği paradan fazlasini almasi3
türkiye...
yaşadığımız ülke...
şimdi yaşamaktan utandığım ülke...
az önce 10.02.2016 tarihinde saat 21.15 te yaşadığım bir şeyi paylaşmak istiyorum.
annemle market alışverişinden döndük ve asansöre bindiğimizde kola almayı unuttuğumu söyleyip apartmanın altındaki bakkala gittim. mutlu şeyler izleyip yudumlayacağım kolanın şu an bana zehir gibi geleceğini bilemedim...
bakkaldan dönerken apartmanın girişindeki 9-10 yaşlarında bir erkek çocuk kapının evlerinden otomatik açılmasını bekliyordu. bende kapıya doğru gelirken annesi pencereden; ''saliiiih hadi oğlum üşütme hemen gel'' diye bağırdı. bu güzel an için yüzümde bir tebessüm oluştu ve tam kapıya geldiğimde annesi (pencereden benim yürüğüm mesafeyi düşünüp ayarlamış) saliiihh oğlum asansöre sakın başka birisiyle binme demesiyle beraber o tebessüm dolu yüzüm öylece kalakaldı ve içim derin bir acıyla yanmaya başladı.
salih ise ben üzülmeyim diye ''üff anne yaaa'' diyebildi sadece yavrucuğum... ben ise utancımdan çocuğun yüzüne bakamadım. (onlara nasıl böyle bir ülke bırakacağız diye)
o an salih'in annesine kızdım, komşusuna neden güvenmez diye. tek başıma diğer asansöre binerken bu sefer şiddetle kendime kızdım.
salih'in annesi çok haklıydı aslında. bu ülkede artık insanların güvenilmez olduğunu biliyordu, çünkü bu ülkede yetişkin insanlara tecavüzü geçtim artık çocuklara, kedilere ya da genel olarak söylersek; susturabildikleri tüm canlılara tecavüz ediyorlar. tecavüz etmekle kalmıyorlar yaşam haklarını ellerinden alıp vahşice katlediyorlar. öldürüyorlar.
ben artık bu ülkede yitirilen duygulardan, yitirilen insanlıktan, yitirilen ahlaktan dolayı yaşamak istemiyorum ama maalesef bir şey yapamıyorum. zeki demirkubuz'un da dediği gibi ;
Bu ülkeye ve bu hayata dair hiçbir şeyin, hiçbir zaman benim dilediğim gibi olmayacağını biliyor, artık bundan acı duymuyorum.
bu ülkeyi biz insanlar kötüleştirdik. bizden sonraki nesillere bu kötü ülkeyi bizler bırakacağız. ve hiç bir şey düzelmeyecek gibi görünüyor. en çok üzüldüğüm ise ufacık umut dolu düşünceler besleyen salih gibi çocukların neler ile karşılacakları.
bari çocuklarımız güzel şeylerle karşılaşsınlar, mutlu hayatlar yaşasınlar. yemin ederim kendimden geçtim. bu yavrucuklar mutlu olsun, en büyük dileğim ve dualarım budur.
yaşadığımız ülke...
şimdi yaşamaktan utandığım ülke...
az önce 10.02.2016 tarihinde saat 21.15 te yaşadığım bir şeyi paylaşmak istiyorum.
annemle market alışverişinden döndük ve asansöre bindiğimizde kola almayı unuttuğumu söyleyip apartmanın altındaki bakkala gittim. mutlu şeyler izleyip yudumlayacağım kolanın şu an bana zehir gibi geleceğini bilemedim...
bakkaldan dönerken apartmanın girişindeki 9-10 yaşlarında bir erkek çocuk kapının evlerinden otomatik açılmasını bekliyordu. bende kapıya doğru gelirken annesi pencereden; ''saliiiih hadi oğlum üşütme hemen gel'' diye bağırdı. bu güzel an için yüzümde bir tebessüm oluştu ve tam kapıya geldiğimde annesi (pencereden benim yürüğüm mesafeyi düşünüp ayarlamış) saliiihh oğlum asansöre sakın başka birisiyle binme demesiyle beraber o tebessüm dolu yüzüm öylece kalakaldı ve içim derin bir acıyla yanmaya başladı.
salih ise ben üzülmeyim diye ''üff anne yaaa'' diyebildi sadece yavrucuğum... ben ise utancımdan çocuğun yüzüne bakamadım. (onlara nasıl böyle bir ülke bırakacağız diye)
o an salih'in annesine kızdım, komşusuna neden güvenmez diye. tek başıma diğer asansöre binerken bu sefer şiddetle kendime kızdım.
salih'in annesi çok haklıydı aslında. bu ülkede artık insanların güvenilmez olduğunu biliyordu, çünkü bu ülkede yetişkin insanlara tecavüzü geçtim artık çocuklara, kedilere ya da genel olarak söylersek; susturabildikleri tüm canlılara tecavüz ediyorlar. tecavüz etmekle kalmıyorlar yaşam haklarını ellerinden alıp vahşice katlediyorlar. öldürüyorlar.
ben artık bu ülkede yitirilen duygulardan, yitirilen insanlıktan, yitirilen ahlaktan dolayı yaşamak istemiyorum ama maalesef bir şey yapamıyorum. zeki demirkubuz'un da dediği gibi ;
Bu ülkeye ve bu hayata dair hiçbir şeyin, hiçbir zaman benim dilediğim gibi olmayacağını biliyor, artık bundan acı duymuyorum.
bu ülkeyi biz insanlar kötüleştirdik. bizden sonraki nesillere bu kötü ülkeyi bizler bırakacağız. ve hiç bir şey düzelmeyecek gibi görünüyor. en çok üzüldüğüm ise ufacık umut dolu düşünceler besleyen salih gibi çocukların neler ile karşılacakları.
bari çocuklarımız güzel şeylerle karşılaşsınlar, mutlu hayatlar yaşasınlar. yemin ederim kendimden geçtim. bu yavrucuklar mutlu olsun, en büyük dileğim ve dualarım budur.
Gündemdeki Haberler
Güncel Önemli Başlıklar
© 2005 – 2026 uludagsozluk.com