hikmet benol

albayım uyku tutmuyor, kimseyle de konuşmuyorum. oturuyorum. gözden geçiriyorum herşeyi. bir suçlu bulsam kalkıp vuracağım gölgesini ve hemen yatacağım. noktalar noktaları tamamlıyor lekeler oluşuyor, büyük karanlık lekeler. sokaklar, gökyüzü bulutlar, hepimizi peşindeyiz onun albayım, neyi hikmet, onun işte albayım çiçekler açmış bugün gördüm zerdaliydi sanırım yolun kenarında, koşuyorum rüzgar peşimsıra ben dağlar ardımda, otobüste görüyorum yemyeşil , kim bilmiyorum sıkılıyor hepimiz çok sıkılıyoruz albayım, ben biri sıkılınca hemen görüyorum, bi bahane bulup kaçmak istiyorum, onlar tutuyorlar beni, uzatıyorlar, kötüyüm diyorum yine uzatıyorlar, ayna da iyi görünüyorum, uykusuzluğum hariç herkes kadar iyi.
albayım istiyorum ki herşey yarım kalsın, tamamlanmasın, o sonsuza kadar koşturulan işler yarım kalsın, ko-şa-ma-sın-lar evet dursunlar öylece, ben de yarım kalayım, neyim varsa kesilsin , bir bardak suyla birlikte , o da denemiş albayım, küveti doldurmuş ama teninden bileklerine baktığında korkmuş, bitmeyeceğinden , kandan korkmamış hiç. hikmet oğlum saçmalıyorsun yine. saçmalıyorum albayım, yalnız ben değil o da saçmalıyor.