ne yapmalı

hayata başlamayı biz seçmedik..

dünyaya seçim hakkı bize verilmeden bir ülke, bir şehir, bir cemiyet, bir aile içerisine doğduk..

dinimizi, rengimizi, dilimizi biz seçmedik..

içine doğduğumuz binlercesi çoğaltılabilir..

ne diye buraya geldik? buraya geliş amacımız ne? dinler insan uydurması mıdır? insan nedir? bilinç nedir? olağanüstü şeyler var mıdır?

bunlar herkesin cevapları vardır. benim de var. ama bu sorulara nokta koyabilecek yoktur.

insanlık bütün bunlara binlerce yıldır cevap ararken tabiki cevap ben de değil. ama cevap benim! dermişim.. ama evet cevap benim! yani eşref-ül mahlukat olan ben.

birileri sorularımın bazı cevaplarını biliyormuş meğer. ama aynı zamanda bazı sorularımın cevapları harf ve kelimelerden oluşmuyormuş.

bu soru yıllardır kendi kendime sorduğum; dindar bir ailede yetişip, inançsızlık kuyularına sürüklendiğim, akıl dehlizlerinde kaybolduğum günlerde bile hep beynimde yankılanıp durdu. şimdi bu soruya doğru cevaplar vermeye çabalayacağım. hakikatin acı bir tadı olduğunu biliyorum. gerçek bilginin ise insanı her zaman mutlu etmediğini.. gerçek bilginin aklın sınırlarını da aşabileceği inancından hareketle, aklımın sınırlarını zorlamaya çalıştığım kadar duygularımla anlamaya çalışacağım..

umarım ölmeden hakikate ulaşırım.

sadece iyi bir insan olmak istiyorum.. kim istemez ki? ama hüsranların neticesi bu sorularının cevabının yanlış verilmesinden kaynaklanıyor diye düşünüyorum..

bu başlık altına söylemeye utandığım düşüncelerim de dahil olmak üzere yazacağım.

bu satırları yazarken bile içimden bu yazıyı tamamen silip atmak en azından bir word sayfasına kimseye okutmamak üzere çiziktermek geçiyor. ya istemediğim birilerinin dikkatini çekip fişlenirsem diye bir düşünce geçiyor. sonra farkediyorumki bu düşüncede o kadar kendini önemli görme ihtiyacı var ki utanıyorum. evet!

içimden bir ses neden kafka olmayayım ki diyor. komik! küçük düşürücü şekilde komik. olmak istedikleri hep başkalarına göstermek için zannedersin ama değil. ben ne önemli adamım biliyor musun diye hissetmek için. işte buna kibir diyorlarmış. bunu anlamak bana çok pahalıya patladı. umarım tedavisi bu kadar pahalıya patlamaz.

tevekkeltü alellah.. cenabette olsam öyle..