tomris uyar

ilk evliliğini ülkü tamer’le yapmış. o sırada hayatına üç yıl süren dolu dolu bir birliktelik yaşatacak cemal süreya girmiş. en güzel şiirlerini yazmış onun için;

"ay ışığında oturuyorduk

bileğinden öptüm seni

sonra ayakta öptüm

dudağından öptüm seni

kapı aralığında öptüm

soluğundan öptüm seni”

sonra kalbini turgut uyar’a kaptırmış. en uzun aşkı, kocası. yeniden şiire döndürmüş turgut’u.

"senin için alışılmış şeyler söyleyemem sana yaraşmaz

kış gecesi amcamızdır, bahar yakından kardeşimiz

alır başımı erzincan’a giderim seni düşünmek için

dörtlükleri bozarım çünkü dağlar ne güne duruyor

kıyılar ve eskimeyen her şey seni anlatmak için

bir bozuk saattir yüreğim hep sende durur”

edip cansever’i ise hep bir dost, iyi bir şair olarak görmüş. yine de edip, her doğum gününde bir şiir hediye etmiş ona. ”tomris rakıyı çok severdi, bense onu” demiş ardından.

"seni görünce dünyayı dolaşıyor insan sanki
hani etiler’den hisar’a insek bile
bir küçük yaşındasın, boyanmış taranmışsın
çok yaşında her zamanki çocuksun gene
ben seni uzun bir yolda yürürken görmedim ki hiç.

mart ayında patlıcan, ağustosta karnıbahar
mutfağın mutfak olalı böyle
bir adın vardı senin, tomris uyar’dı
adını yenile bu yıl, ama bak tomris uyar olsun gene
ben bu kış öyle üşüdüm ki sorma
oysa güneş pek batmadı senin evinde
söyle
ben seni uzun bir yolda yürürken gördüm müydü hiç.”

ve bir röportajında sormuşlar;

şairlerin yollarının kesiştiği bir kadınsınız. bu bir rastlantı olamaz. sizde çok ayırıcı özellikler bulmuş olmalılar…

tomris uyar: ”şöyle diyebiliriz. her sanatçı kendi yankısını gördüğü bir aynaya daha kolay bağlanabilir. o kadar ki, aradaki aşk bitse bile o aynayla yaşanmış duygudaşlık anları, kıyasıya yapılmış edebiyat tartışmaları, ortak bir geçmiş kalır geriye…yaratıcılığı körükleyen ilişkilerdi bunlar.tiryakilik gibi bir şeydi. iki taraf da karşısındaki için esin perisiydi…”