katır

"katır" dedi. evet katır. önce, hangi hayvan doğurmaz diye sordu...
herkes mal mal baktı. ve sonra katır dedi. evet katır.
o an, acı çekerken gülmek, daha çok acıtmıyormuş, anladım.
acı çekerken yalnız başıma. biri geldi sırtımı sıvazladı... bir barda. oyaladı.
beni gören barmen, boş bardağımı fark edip, yeni içki çekti. hiç sormadı.
ve yine yalnızdım...
maç var televizyonda. insanlar bağırıyor filan. ben de bağırdım. karşı sokaktaki barda maç yok ama onlar da bağırıyor. bağıra bağıra şarkı söylüyorlar.
ve hala yalnızım. bi' sigara yakıyorum.
sonra insanlar yine kolpaladı çok içince. çünkü başka çareleri yoktu düşünmemeye devam etmek için.
bunlar işte en acınacaklardandırlar derim. hem çok konuşurlar. hem de boş. ve diğer çoğunluk gibi, hiç düşünmemelerine rağmen, bi de içerler. bu sefer hiçliğin hiçini düşünmemek için. sefilce yine.
ha bi de her barın bi orospusu vardır ya hani... gelip gülümseyince yüzüme. ben de gülümsedim. cevap verdim sözlerine. başımdan attım en nihayetinde. sakinim hala ve tabi...
yalnızım...
kederliyim. kimi hatırlasam bilemedim. ben de kahve falımda çıkan güzel kızı hatırladım.
ayrıntılı düşünmeyenler için daha fazla düşünmek için. hiç düşünmeyenlere ise daha çok sövmek için.
kardeşlerim hep sönmüş. bıkmış. çırpınıp vazgeçmiş. şimdi ise ben de içiyorum hala daha. hala yalnız bi de. ben de vazgeçtim galiba.
kalkıyormuş karşı masa.
anlatmak önemli. katırlar doğurmazmış mesela.
ve imkanlar hep kadere bağlı tabi.
yaşlılar için bile.