kemalizm dini

alıntıdır.

kemalettin kamu’dan:

burada erdi musa,

burada uçtu isa,

bülbül burada varsa

hürriyet için öter.

ne örümcek ne yosun,

ne mucize ne füsun,

kâbe arabın olsun,

çankaya bize yeter.

edip ayel’den:

cennetse bu yurt, sen onu buldundu harâbe

bir gün olacaktır anıtın türklüğe kâbe.

zindan kesilen ruhlara bir nur gibi doldun

türk ırkının, en son, ulu peygamberi oldun.

tutsak seni lâyık, yüce tanrı’yla müsâvi

toprak olamaz kalp doğabilmişse semâvi

ölmez bize cennetlerin ufkundan inen ses

insanlar ölür, türklüğe allah olan ölmez!

behçet kemal çağlar’dan:

kaç yıldır türkçe’ydi tanrı’nın dili

insana ne ilâh ne de sevgili

ne de ana-baba aratıyordu

her an yaratıyor, yaratıyordu.

yusuf ziya ortaç’dan:

topladı avucunda yıldırımı, şimşeği

yoktan var ediyordu tanrı gibi her şeyi

ilhami bekir tez’den:

ilk adam, mavi gözlerle baktı toprağa

toprağın haritasını çizdi bayrağa

allah değil, o yazdı alınyazımızı.

şair faruk nafiz çamlıbel atatürk öldükten sonra şu mısraları yazdı:
“yürüyor, kalbimizin durduğu bir yolda değil,
“kanlı bir gözyaşı nehrinde muazzam tabutun…
“ey ilâhın yüce davetlisi, göklerden eğil
“göreceksin duruyor kalbimizin üstünde putun!”
•
yusuf ziya ortaç da belli ki öteki şairlerden geri kalmak istememişti, kervana katıldı:
“dağların ardında sönüşü gibi,
“millete can veren, vatan yaratan;
“tanrının göklere dönüşü gibi…
“her zaman ırkıma büyük baş atam,
“tanrılaş gönlümde, tanrılaş atam!”
•
ömer bedrettin uşaklı’nın şiiri:
“bir güneş gibi yalnız/ sensin ülkü tanrımız.”
vasfi mahir kocatürk’den:
“peygamber, tanrısına duymadı bu hasreti/ vermedi bu kudreti tanrı, peygamberine.”
ilhami bekir’den:
“ilk adam, mavi gözlerle baktı toprağa,
“toprağın haritasını çizdi bayrağa;
“allah değil, o yazdı alın yazımızı.”
•
bu yaklaşımın mirasçıları elbette atatürk’ü bir “insan” olarak görmeyecekler, “insan” olmaktan kaynaklanan “zaaf”ların hiç birisini ona kondurmayacaklardır.

alıntı sonu

yukarıda ki şiirlerde itikadi özellikleri açıklanan din.