turgut uyar

nerdeyse babam kadar sevdiğim insan.

bir gün, bir yağmurla garip garip
-çoluğu çocuğu terk edeceğim-

bir sevgiyle doymayacak kalbim, anladım
alıp başımı gideceğim...

asır yirminci asırdır, amenna
bir yanımda sevgilerim, bir yanımda sancım
neon lambaları büsbütün karartır gecemizi
uzaklar daha uzaklaşır
bir define çıkarır gibi kayalardan, ademden beri
sımsıcak sevgilere muhtacım...

bir gün alıp başımı gideceğim
-yıldızlar ışısın, yollar üşüsün, yollar...-

belimi bir ılık şal sarsın, mavi
hüzünlü bir serencamın ardından, şarkısız
rüyalarım unutulmuş bir handa pes desin
görmüş geçirmiş bir çift duygulu dudak karşısında...

kendi kendine çekilmez oluyor ömrüm
her insanın ayrı ayrı yaşayabilsem kaderinde
diyarı gurbette kanlı bir aşk
bahtsız bir çocukluk uzak köylerin birinde
en uzak beyazlar,
en yakın ikindilerde, duygulu
ve bir sahil meyhanesinde bir akşam
içip içip ağlasam...

nasıl kısa kesmeli bilmiyorum?
herkesin derdinden pay isterken...
uzak kaderlerin suları çağlar simdi
yıldızlar dökülür sonsuza içimizden...

bir gün, bir parkta otururken, biliyorum
bir el yağmurla dokunacak omuzuma
bir çift göz, bir davet, bir kalp
çoluğu çocuğu terk edeceğim...

yapraklar dökülecek, çiçekler solacak
bir sonbahar, bir sabah ve bir yağmur olacak
toprak ve insan kokularıyla,
uğultulu bir sarhoşluk içinde, yıllar için
başımı alıp gideceğim...
"