arthur schopenhauer

"yaşamak her şeye karşın güzeldir!..." diyenlerin aksine; çok daha akılcı ve realist olarak yaşamın beraberinde getirdiği eksi ve artılara değinmektedir.

kendisine göre hiç doğmamak, doğmuş olma durumundan çok daha evladır. arthur'a göre yaşamanın tek karşlığı acı çekmek'tir.
bir de örneği var: iğnenin parmağa batışı kan akmasına sebeptir, can acıtır. parmağımızı iğneden arındırdığınızda ise, acınız diner, mutlu olursunuz. işte bu! mutluluk denen şey, bundan ibarettir. fazlasını talep etmek gerçekçi olmaz.
bela diyor.. hadlerinin bildirilmesi gereken birçok bela var. birini bertaraf edince, diğerlerinin sırada olduğu gerçeğini gözardı ederek, soyut bir aldatıcı mutluluk'un ağındasınız demektir.
sırf bu mentaliteden sebep; çocuk yapmak dünyaya bırakılacak en büyük kötülüktür. insan bilinci soluk aldığı müddetçe bu utancı taşır. evlenmek, bu doğmatizmi aşamayanlar için bir tür izinolmasından dolayı evlilik müessesesi'ne adım atarlar diyor. isa mesih'in babasız doğuşunun esrarı da burada gizlidir. zira, mutlu olmanın gerçekten boş bir uğraşı olduğu ayırdına varamayan basit bir dimağ peygamber; böylesi bir utanca gark olmuş bireyin evladı olarak dünyaya gelmiş olamazdı!